Κύριε αστυφύλαξ, κύριε ελεγκτά, αξιοσέβαστε δικαστά και κοφτερέ μας δήμιε, δεν είναι το πιτσιρίκι ο εχθρός του λαού

http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/40718

Nefosis Nefosis

Πάνε λίγες μέρες που συζητούσαμε με παιδική φίλη, χωρισμένη και οικονομικά στριμωγμένη -χρόνια τώρα, την περιπέτεια της 17χρονης κόρης. 

Η μικρή είχε βγει πρωινή βόλτα με παρέα και κλαίγοντας τηλεφώνησε στη μητέρα της από το αστυνομικό τμήμα μακρινής περιοχής. Την είχαν συλλάβει γιατί δεν είχε εισιτήριο. 

Η φίλη μου διέσχισε πανικόβλητη την Αθήνα για να πληρώσει το πρόστιμο και να μαζέψει το έντρομο παιδί. Έχασε το μεροκάματο, ξόδεψε κι άλλα τόσα σε βενζίνη, έδωσε και το πολλαπλάσιο αντίτιμο του κόμιστρου, αλλά διέσωσε την ελληνική οικονομία και διαφύλαξε τη νομιμότητα.

Συμφωνήσαμε ότι δεν γίνεται να θέλουμε δημόσια συγκοινωνία αν δεν πληρώνουμε το κόστος της καταβάλοντας κανονικά το εισιτήριο, αλλά θυμηθήκαμε ότι όλοι ως φοιτητές μετράγαμε το χαρτζηλίκι και κάποιες φορές «εξοικονομήσαμε» τα πολύτιμα ψιλά της εξόδου από ένα λαθραίο εισιτήριο, το οποίο πληρώσαμε σε ιδρώτα και αγωνία. 

Παλιότερα οι έλεγχοι ήταν συχνότεροι. 
Επίσης, οι ελεγκτές ήταν διαλακτικοί όταν έβρισκαν ένα παιδί ή έναν έφηβο να μετακινείται τσάμπα. 

Τον τρόμαζαν λίγο –πολύ δεν ήθελε- να μην το ξανακάνει κι η ιστορία τελείωνε μερικές στάσεις πριν την προβλεπόμενη. Τώρα θα βρεθούν κάποιοι που θα πουν ότι γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και το μόνο που έχω να τους πω είναι να οπισθοχωρήσουν με προσοχή γιατί ο ελέφαντας στο δωμάτιο έχει κατουρηθεί στα γέλια αλλά μπορεί και να του τη δώσει. 

Το ότι οι παραπάνω κάποιοι έχουν ένα προβληματάκι στα αισθητήρια όργανα, δεν κάνει το γιγάντιο παχύδερμο αόρατο. Μπορεί να τους πατήσει και να κάνει το χαλί αραβική άνοιξη. 

Το κακό με τους ελέφαντες, ακόμα και τους αόρατους, είναι πως μας βλέπουν σαν ποντίκια. 
Το χειρότερο είναι πως η ιστορία με τα ποντίκια που τρομάζουν τους ελέφαντες είναι αστικός μύθος (να πάρει).

Παλιότερα βέβαια, ήταν πολλά πράγματα αλλιώς.
 Δεν ήταν ο παράδεισος απ όπου εκπέσαμε και όπου αδημονούμε να επιστρέψουμε, αλλά δεν είχε γεμίσει ο κόσμος κόκκινες ματωμένες γραμμές.
Από τη μια γραμμή του αίματος οι εκφραστές της λογικής, από την άλλη οι άλλοι, τα άκρα,
οι λαϊκίζοντες, τα μαλακισμένα, κάτσε να θυμηθώ γιατί αυτά τα δάχτυλα που κουνιούνται μπροστά στη μούρη μου με ζάλισαν.

Κάποιοι στιγμή οι ελεγκτές –προφανώς τρομοκρατημένοι από κάποιους παραπάνω αλλά και ζαλισμένοι από την μπίχλα της εξουσίας του ελέγχου και τα μπόνους παραγωγικότητας(χρμφ)- αποφάσισαν ότι οριζόντια και χωρίς ανθρώπινη κρίση, θα συλλαμβάνουν και καμιά φορά θα εκτελούν τους παραβάτες. Όσους δηλαδή δεν έχουν ένα και σαράντα ή εβδομήντα λεπτά.

 Γιατί είναι σαφές.
Αυτά τα εβδομήντα λεπτά άνοιξαν τις πύλες της κολάσεως.
Ας είναι πιτσιρίκια, ας είναι εμφανώς άφραγκοι.
 Οι φτωχοί να πάνε με τα πόδια, δεν θα τους πληρώνουν οι υπόλοιποι φτωχοί.

Κύριε αστυφύλαξ, κύριε ελεγκτά, αξιοσέβαστε δικαστά και κοφτερέ μας δήμιε,
δεν είναι το πιτσιρίκι ο εχθρός του λαού.

 Γιατί όμως να πρέπει να στο εξηγήσω αυτό; 
Αν δεν το καταλαβαίνεις, αν δεν ανατριχιάζεις από το θάνατο ενός παιδιού, του δικού σου για παράδειγμα, για οποιοδήποτε λόγο και στη συγκεκριμένη περίπτωση για κάτι λιγότερο από ένα παλιό πεντακοσάρικο δραχμών, πώς να μάθω στις τρίχες σου να σηκώνονται;

Μήπως να σου δείξω φλεγόμενους κάδους;
 Γουστάρεις μπάχαλους;
 Μήπως κακοποιημένες πόρνες;
Αυτά σ’ αρέσουν;
 Σταμάτα να τρίβεις τα μάτια σου!
Γέμισαν κόκκινες γραμμές και δεν έχουμε πού να σταθούμε.