Η κάμερα έκανε ζουμ στους δύο τζαμαϊκανούς που πήραν την 1η και τη 2η θέση στα 100 μέτρα των ανδρών και πανηγύριζαν μαζί.
Για μια στιγμή έδειξε και τον τρίτο, που δεν συμμεριζόταν τη χαρά τους,
στεκόταν μόνος του και κανείς δεν του έδινε σημασία.
Σκέφτηκα πως δεν θα έχουν καλές σχέσεις.
Επειτα είδα την κούρσα σε ριπλέι και τον είδα να χάνει την ισορροπία του στα 40 μέτρα και να σταματά να τρέχει, ενώ οι αντίπαλοι τον άφηναν μέτρα πίσω.
Η κάμερα φυσικά ακολούθησε τον τερματισμό των υπολοίπων
και όχι τον τραυματισμό του.
Κι ύστερα, στην οθόνη βγήκε η κατάταξη και είδα ότι είχε τερματίσει.
Μόνος του, με έναν αστείο χρόνο, πολύ μετά από τους υπόλοιπους, αλλά είχε τερματίσει. Σκέφτομαι την ψυχολογία του ''υπεράνθρωπου'' των ολυμπιακών αγώνων
που μετατρέπεται ξαφνικά σε άνθρωπος
και πρέπει σε κλάσματα να ανακτήσει την συναίσθηση της ματαιότητας και της αξίας της.
Οσο η οθόνη γέμιζε από τα κορμιά των δύο νικητών που έκαναν γύρο του θριάμβου στο στάδιο, σκεφτόμουν ότι αν είχα λίγο παραπάνω ταλέντο στο γράψιμο και στην στιχοπλασία, θα έγραφα ένα ποίημα ή ένα τραγούδι για τον υπεράνθρωπο που σκόνταψε,
τον Ασάφα Πάουελ, τον τζαμαϊκανό
που τερμάτισε τελευταίος τον τελικό των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, περπατώντας,
μετά από 12 ολόκληρα δευτερόλεπτα και οι κάμερες δεν ασχολήθηκαν μαζί του..
Ο Πάουελ πιστεύω ότι αν δεν είχε τον τραυματισμό θα νικούσε χθες. Ίσως ξεπέρασε και τον εαυτό του γι αυτό και ο τραυματισμός
ΑπάντησηΔιαγραφή