Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ράπισμα προς πολλές κατευθύνσεις








 Ηταν Απρίλιος του 2013 όταν η ελληνική κοινωνία «πάγωνε» στην είδηση της ένοπλης, δολοφονικής επίθεσης εναντίον μεταναστών εργατών γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, οι οποίοι ζητούσαν από το αφεντικό τους να πληρωθούν τα μεροκάματά τους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό αρκετών.

Ηταν 30 Ιουλίου του 2014 όταν το δικαστήριο της Πάτρας αθώωνε τον γαιοκτήμονα και τον αρχιεπιστάτη του από τις κατηγορίες της εμπορίας ανθρώπων και της πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών και έριχνε «στα μαλακά» τους δύο επιστάτες που πυροβόλησαν στο ψαχνό τους σύγχρονους δούλους, οι οποίοι τόλμησαν να διεκδικήσουν την πενιχρή αμοιβή του μόχθου τους.

Η απόφαση αυτή είχε χαροποιήσει ιδιαίτερα τον Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος δημοσιοποίησε τη χαρά του! Η φρίκη, που αποτυπώθηκε και στους πηχυαίους τίτλους του ματωμένου 2013, οι οποίοι ανακάλυπταν «καλύβες του μπαρμπα-Θωμά», ήταν ήδη ετεροχρονισμένη!
Γιατί είχε προηγηθεί ο Απρίλιος του 2008, με την εισβολή τσιφλικάδων και τραμπούκων στα παραπήγματα των εργατών γης, στην ίδια περιοχή, με τα πιστόλια και τα μαστίγια στο χέρι, για να καταστείλουν την «εξέγερση» των πεινασμένων.

Γιατί ακολούθησε το 2009, με δύο «καουμπόηδες» της περιοχής να δένουν στο μοτοσακό τους και να σέρνουν στους δρόμους του χωριού τους μετανάστες εργάτες, προς παραδειγματισμό των ανυπάκουων.

Και μετά ήρθε το 2011, με ακόμα μία ομαδική επιδρομή στα σπίτια εκατοντάδων μεταναστών, με καραμπίνες, πιστόλια, ρόπαλα και σιδηρολοστούς, για να κατασταλεί με αίμα η απεργία των δούλων που διεκδικούσαν ανθρώπινα μεροκάματα.

Αυτή την τριετία τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης δεν είχαν χώρο για αφιερώματα στα φραουλοχώραφα της ντροπής. Ολα τα σκίαζε η «κάλυψη» που έδιναν σύσσωμες οι Αρχές στη δολοφονική ασυδοσία των τσιφλικάδων. Ολοι βολεύονταν πίσω από τις πρωθυπουργικές δηλώσεις (Γ. Παπανδρέου, 2011) για τον «κόκκινο χρυσό» της Μανωλάδας και τους «πρωτοπόρους» κτηματίες της.

Η χθεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που αναγνωρίζει παραβίαση της συνθήκης κατά της εμπορίας ανθρώπων, γιατί η εκμετάλλευση μέσω της εργασίας είναι μια πτυχή εμπορίας, συνιστά, αναμφίβολα, ράπισμα στην ελληνική Δικαιοσύνη. Μόνο σ' αυτήν; Και στην πολιτική και αστυνομική συγκάλυψη! Και στην κυρίαρχη υποκρισία, που εξακολουθεί να οπλίζει το χέρι των ισχυρών εναντίον των αδυνάτων!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου