Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Ποιοι απειλούν με τον «κόφτη»
















Εκείνο που όλοι καταλαβαίνουν από την επιστολή της ελληνικής κυβέρνησης προς τους εκπροσώπους των δανειστών, είναι πως τελικά δεν υπήρξε επιλογή ρήξης από καμία πλευρά, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, και πως όλη αυτή η ιστορία του πολέμου που ακολούθησε με αφορμή τις δήθεν «μονομερείς ενέργειες» γίνεται για να διατηρηθεί ζωντανή η απειλή του δημοσιονομικού «κόφτη» πάνω από την ελληνική κοινωνία και η διάρκειά του να επεκταθεί και μετά το 2018.

Αυτή είναι προφανώς η επιθυμία των δανειστών, την οποία δεν τη βρίσκει και τόσο αυστηρή και παράλογη η αξιωματική αντιπολίτευση του Κυρ. Μητσοτάκη, η οποία (με ακραία ρητορική) κατηγορεί την κυβέρνηση γιατί δεν ρώτησε τους εταίρους μας πριν δώσει τα «ψίχουλα» στους συνταξιούχους και στους νησιώτες του βορειοανατολικού Αιγαίου.

Ολα δείχνουν ότι η κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης ικανοποιεί τους θεσμούς, με τη διαβεβαίωση από την ελληνική πλευρά ότι, πράγματι, δεν αμφισβητείται η αναγκαιότητα των μνημονιακών προαπαιτούμενων επινοήσεών τους και ότι θα ενεργοποιηθεί -κοινή συναινέσει- όποτε (κι αν) χρειαστεί ο έκτακτος δημοσιονομικός μηχανισμός.

Ακριβώς δηλαδή εκείνος ο περίφημος «κόφτης» συντάξεων (και άλλων δημόσιων «δαπανών»), ο οποίος περιλαμβάνεται στα μέτρα της πρώτης αξιολόγησης. Αυτό βεβαίως ο καθένας ξέρει ότι θα συμβεί μόνο στην εντελώς απίθανη, όπως και οι ίδιοι οι θεσμοί έχουν εκτιμήσει, περίπτωση που τα στοιχεία, τα οποία θα επικυρώσει η Eurostat, θα δείχνουν ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι για το 2016 δεν έχουν επιτευχθεί.

Μήπως αυτό εύχεται η Ν.Δ. και η ελάσσων αντιπολίτευση;
Πριν από μήνες, κατά τη φάση της πρώτης αξιολόγησης, υπουργός, που είχε την ευθύνη των διαπραγματεύσεων για τις αλλαγές στη δημόσια διοίκηση με τα κλιμάκια των δανειστών, έλεγε ότι εκείνο που κατάλαβε πως προσέχουν περισσότερο οι εξαιρετικά ενημερωμένοι -κυρίως από το εσωτερικό- τεχνοκράτες είναι μην τυχόν και βρεθεί οποιοδήποτε πλεόνασμα στα δημόσια Ταμεία το οποίο θα τους ξεφύγει και θα κατευθυνθεί, χωρίς την άδεια των προϊσταμένων τους, στη «μονομερή» στήριξη του κατεστραμμένου (από την οικονομική κρίση και τα μνημόνιά τους) κοινωνικού κράτους.

Ο,τι επιπλέον θα προέκυπτε από τις αλλεπάλληλες περικοπές και απολύσεις, οι εκπρόσωποι της Ε.Ε. και του ΔΝΤ το ήθελαν για την αποπληρωμή και μόνο των τοκοχρεολυσίων και ενδεχομένως για την επιδότηση των... επενδυτικών αναγκών της εσωτερικής ολιγαρχίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου