Στις 11 Δεκεμβρίου, δηλαδή μερικές μέρες μετά την προσφυγή Σαμαρά-Βενιζέλου στη ψηφοφορία για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την πρόταση για την υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα, έγραφα ότι οι εκλογές θα πρέπει να θεωρούνται βέβαιες καθώς οι 180 βουλευτές δεν επρόκειτο να συγκεντρωθούν.
Δεν είμαι μάντης, ούτε έχω άπλετη ενημέρωση, ούτε είμαι ικανότερος από τους άλλους.
Θα με συγχωρέσετε για την αυτοαναφορικό τόνο ο οποίος όμως έχει ένα και μόνο στόχο: Να αναδείξει ότι τα κυρίαρχα ΜΜΕ, που επί της ουσίας παρουσίαζαν ότι η εκλογή Δήμα συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες ή στην χειρότερη περίπτωση έναν αριθμό βουλευτών κοντά στους 175, τελικά…αστόχησαν.
Και –δυστυχώς- δεν αστόχησαν λόγω έλλειψης ενημέρωσης ή κοινής λογικής. Αλλά διότι επέλεξαν για πολλοστή φορά να μην ενημερώσουν την κοινωνία, παρουσιάζοντας τα πραγματικά σενάρια, αλλά να εκφράσουν την άποψή τους, τη θέση τους και τελικά τους ευσεβείς τους πόθους.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της Δευτέρας, αφήνει έκθετους όχι μόνο δημοσιογράφους και δεοντολογία αλλά και την ίδια την ιδιοκτησία των ΜΜΕ, οι οποίοι σταδιακά χάνουν και το τελευταίο ψήγμα της όποιας εκτίμησης μπορεί να είχαν από τη κοινωνία.
Πάνω στην ανάγκη να διατηρηθεί στην εξουσία η συγκυβέρνηση, είδαμε κωμικοτραγικά πρωτοσέλιδα, απειλητικούς τίτλους, φωτογραφίες με αρκούδες(!) πασπαλισμένα με αρκετή τρομοκράτηση.
Προσέξτε τώρα: Είναι οι ίδιοι που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στην περίπτωση που κάποιος τολμήσει να κάνει αναφορά σε αδιέξοδα. «Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» φωνάζουν. Αλλά φαίνεται η συνθήκη αυτή δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις. Αν η…δημοκρατία δεν εξυπηρετεί τους ίδιους, τότε μάλλον υπάρχει ένα σχετικό αδιέξοδο. Δεν μας έχουν εξηγήσει ακόμα ποιο είναι αυτό.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι στο καιρό του ΔΝΤ θα γραφτεί με μελανές σελίδες η στάση των κυρίαρχων ΜΜΕ. Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε έναν ανελέητο ολοκληρωτισμό, βομβαρδίζοντας τηλεθεατές, αναγνώστες, ακροατές με κάθε ευφάνταστο σενάριο τρομοκρατίας. Μικρό ή μεγάλο. Και με αυτό πλέον έχει ποτιστεί και ο τελευταίος εγκέφαλος που παρακολουθεί τηλεόραση, διαβάζει εφημερίδες ή ακούει ραδιόφωνο.
«Ορίστε! Γίνονται εκλογές και ο κόσμος παίρνει τα λεφτά του!», μουρμούρισε ένας κύριος, κοντά στα 60 ενώ περίμενε στην ουρά για να κάνει ανάληψη και να πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας. «Και καλά κάνουν αφού φοβούνται» συνέχισε.
Για όσους –τους περισσότερους φαντάζομαι- έχει τύχει να επισκεφτούν κάποια τράπεζα τις τελευταίες ημέρες είμαι βέβαιος ότι έχουν δει τι συμβαίνει. Εκατοντάδες πολίτες περιμένουν με τις ώρες στην ουρά, είτε για να πάρουν τη σύνταξή τους, είτε για να πληρώσουν τη δόση της εφορίας, είτε του ΕΝΦΙΑ, είτε τα τέλη, είτε άλλα χρέη (πχ πιστωτικές κάρτες, λογαριασμοί κτλ). Γενικότερα για να πληρώσουν! Και αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο. Έτσι και φέτος. Δηλαδή πολύ πριν από τη χθεσινή ημέρα όπου ουσιαστικά προκηρύχθηκαν εκλογές.
«Πέφτει και το χρηματιστήριο…Στο -9 είναι τώρα, στο -11 θα κλείσει», συνέχισε ο ίδιος κύριος. Στην αρχή σκέφτηκα να μην απαντήσω. Όμως παρατήρησα ότι ένα μεγάλο μέρος από τους συμπολίτες μας, που υπομονετικά περίμεναν στην ουρά, είχαν γυρίσει και τον κοίταζαν. Όχι εχθρικά. Σαν να αμφιταλαντευόντουσαν, μήπως και έχει δίκιο.
«Και αυτό που κρατάτε στα χέρια σας τι είναι;» τον ρώτησα ενώ με κοίταξε σαστισμένος. «Τα τέλη κυκλοφορίας» μου απαντά. Η κυρία δίπλα μου; τον ρωτάω ξανά. Τα τέλη. Οι δύο κύριοι μπροστά μας, τι κρατάνε; Τα τέλη μου απαντά εκ νέου. Εγώ; Τα τέλη μου ξαναλέει. Οπότε τον ρωτάω, πως προκύπτει ότι οι άνθρωποι βγάζουν τα χρήματά τους λόγω εκλογών; «Μα δεν βλέπετε τι γίνεται; Είμαι εδώ από τις 10.30 το πρωί και τους βλέπω!» μου λέει με αυτοπεποίθηση. Στις 10.30 δεν είχε καν αρχίσει η ψηφοφορία του ανταπαντάω.
Ο πιθανότατα συνταξιούχος ήδη έχει αρχίσει να μαζεύεται. Δεν μπορεί να εξηγήσει με κανένα πραγματικό επιχείρημα αυτό που λίγα λεπτά νωρίτερα έλεγε με βεβαιότητα. «Δεν ξέρω, έτσι λένε στις τηλεοράσεις» είπε τελικά για να αποδεσμευτεί από το βάρος και την ουσία της συζήτησης.
Όλο το παραπάνω μόνο τυχαία δεν είναι. Είναι το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης γραμμής προπαγάνδισης περί «καταστροφής» σε περίπτωση εκλογών. Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν κάποιοι θα επιλέξουν να αποσύρουν τα χρήματά τους υπό το φόβο του….ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως κάποιοι πράγματι –συνήθως αυτοί που δηλώνουν υπερπατριώτες- να το πράξουν. Δεν νομίζω όμως ότι αυτό θα συμβεί από την πλειοψηφία της κοινωνίας. Άλλωστε η πλειονότητα δεν έχει χρήματα. Χρέη έχει.
«Από εσάς, από τη νεολαία περιμέναμε αλλά τίποτα» συνεχίζει ο ίδιος, επιχειρώντας να ξανανοίξει τη συζήτηση. «Αφού τα ΜΜΕ μας λένε ότι καλά πάμε...Τι να κάνουμε και εμείς;» του απαντώ σκωπτικά . Κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει και επιμένει: «Αλλά βέβαια, έτσι είστε! Βολεμένοι, μπροστά στη τηλεόραση, με το καφέ σας. Γι αυτό παίρνει ο κόσμος τα λεφτά του. Τα βλέπω και από τον γιο μου» λέει, σχεδόν οργισμένος πλέον.
«Μα αν τώρα πάτε σπίτι σας και πείτε στον γιο σας ότι ο κόσμος τραβάει τα χρήματά του από τις τράπεζες και ότι καταστρεφόμαστε επειδή θα γίνουν εκλογές, τότε αλήθεια με τι δύναμη να παλέψει;» τον ρωτάω, χωρίς να εισπράξω κάποια ουσιαστική απάντηση.
Το περιστατικό της παραπάνω συζήτησης δεν είναι φανταστικό. Συνέβη την Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, σε κάποια από τις δεκάδες τράπεζες όπου ο κόσμος περίμενε υπομονετικά να πληρώσει.
Πίσω από την όποια επιδερμικότητα μπορεί να εμπεριέχει η παραπάνω συνομιλία αποτυπώθηκε η επιτυχία της προπαγάνδισης συγκεκριμένων στερεοτύπων και λογικών όπως αυτά διοχετεύονται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ στη κοινωνία.
Ο κύριος αυτός προφανώς και μπορούσε να δει ότι οι περισσότεροι βρίσκονταν στη τράπεζα για να πληρώσουν. Και μπορούσε πολύ εύκολα να το διαπιστώσει. Δεν ήθελε όμως. Προτιμούσε να περιχαρακωθεί πίσω από την εύκολη λύση του φόβου. Αυτό που άκουγε, έβλεπε, διάβαζε. Γιατί στον φόβο δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι. Είναι εύκολο. Αρκεί να φοβάσαι. Να κάθεσαι σπίτι σου και να περιμένεις. Η αντίθετη τακτική προϋποθέτει κόπο. Προσωπικούς προβληματισμούς, υπερβάσεις και τελικά ενεργοποίηση του ίδιου μας του εαυτού, πληρώνοντας ο καθένας το προσωπικό του κόστος.
Και μια κοινωνία λοβοτομημένη, χωρίς κρίση, φοβισμένη, εξαντλημένη οικονομικά και ψυχολογικά, που έμαθε να συμβιώνει με διλήμματα και εκβιασμούς, όχι μόνο δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι αλλά θα αποτελέσει το παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου