Μεσούσης της κρίσης και με εκατομμύρια συμπολίτες μας να βρίσκονται πιασμένοι στη μέγγενη του αγώνα για επιβίωση, θα περίμενε κάποιος από την επίσημη Εκκλησία παρεμβάσεις ανάλογες των αναγκών τους και λόγο
που θα αντιστοιχεί με τα προβλήματα της περιόδου.
Με πραγματική έκπληξη διάβασα χθες ότι ο Αρχιεπίσκοπος, από τη Φλώρινα,
δεν καυτηρίασε την απληστία,
την κερδοσκοπία,
τη φτώχεια,
ή κάτι τέλος πάντων από τα πολλά δεινά που ταλανίζουν την καθημερινότητά μας,
αλλά την πρόταση ενός μέλους του Κοινοβουλίου
να καταργηθεί ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός στα σχολεία.
«Κυρά μου, τα παιδιά είναι δικά μου, τα παιδιά είναι δικά μας.
Ποια είσαι εσύ που θα βγάλεις εγκύκλιο, χωρίς να ρωτήσεις αυτούς που πάλεψαν και παλεύουν σ’ αυτόν τον τόπο γι’ αυτό το χώρο; Με ποιο δικαίωμα θα αποφασίζεις εσύ ότι δεν θα εκκλησιάζονται τα παιδιά; Τους ρώτησες τους γονείς;» δήλωσε έμπλεος οργής και αγανάκτησης.
Και δεν σταμάτησε εκεί.
«Εμείς έχουμε πατρίδα, έχουμε παράδοση, έχουμε θρησκεία
και εκείνοι, οι οποίοι θέλουν να κάνουν εγκυκλίους, ας πάνε όπου θέλουν.
Είναι ελεύθεροι.
Δεν τους μισούμε, δεν τους διώχνουμε,
αλλά δεν μπορούν οι λίγοι να χαλάσουν το σύμπαν».
Έτσι λοιπόν. Όποιος αμφισβητεί τα αμφιλεγόμενα προνόμια της Εκκλησίας,
είναι ελεύθερος να πάει αλλού, γιατί δεν μπορεί να ανήκει εδώ.
Δεν μπορεί να αμφισβητεί τα δικαιώματα του ιερατείου στο τσιφλίκι που λέγεται Ελλάδα.
Η Συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξιθρησκεία στη Ελλάδα
έχει ένα μάλλον τυπικό περιεχόμενο,
ενώ η πραγματικότητα προσιδιάζει περισσότερο σ’ ένα θεοκρατικό καθεστώς:
θρησκευτικός όρκος βουλευτών και κυβέρνησης,
υποχρεωτικός εκκλησιασμός των μαθητών,
υπουργείο «Παιδείας και Θρησκευμάτων» κλπ κλπ.
Όσο για τους εκπροσώπους της «αγάπης του Χριστού» επί της γης;
Μόλις τον Μάρτιο και με τα συσσίτια να αποτελούν καθημερινότητα για χιλιάδες πλέον συμπολίτες μας, ο κ. Ιερώνυμος με το βιβλίο του υπό τον τίτλο
«Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία του κλήρου» θέλησε να δώσει απάντηση στις επικρίσεις ότι η Εκκλησία δεν στέκεται στο ύψος της
και δεν προσφέρει όσα μπορεί για την ανακούφιση των φτωχών.
Με βαριές και πάλι εκφράσεις ο Αρχιεπίσκοπος καταφερόταν κατά της Πολιτείας,
κάνοντας λόγο για «επιδρομή κατά της εκκλησιαστικής περιουσίας»
και απειλούσε πως, εάν το κράτος διακόψει τη μισθοδοσία των κληρικών,
η Εκκλησία θα διεκδικήσει την επιστροφή όλης της περιουσίας της που έχει δημευθεί.
Στην εισαγωγή του βιβλίου μάλιστα λέει ότι αποφάσισε να γράψει για την εκκλησιαστική περιουσία, διότι αυτή την περίοδο χρειαζόμαστε «περισσότερο φως σε θέματα μεγάλα ή μικρά που αφέθησαν από αδράνεια ή σκοπιμότητες να δηλητηριάζουν τις ψυχές
και τις σχέσεις των ανθρώπων».
Οι περισσότεροι γνωρίζουν την άποψη του Μαρξ για το Θείο από τη διάσημη ρήση του ότι
«η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».
Αγνοούν όμως ότι προηγείται ένα άλλο κομμάτι, το οποίο αναφέρει ότι
«η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος,
είναι η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου».
Ίσως αυτό θα έπρεπε να είναι και η Εκκλησία και να μην ενεργοποιεί τις ευαισθησίες της επιλεκτικά και, κυρίως, όταν θεωρεί ότι κινδυνεύουν τα ιδιοτελή της συμφέροντα.
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου