Μπορεί να μην τα καταφέρνουν και τόσο καλά στην Ιστορία και να πιστεύουν ότι ο Κολοκοτρώνης λεγόταν Κωνσταντίνος, πιθανώς και ο Κανάρης Θόδωρος.
Μπορεί τέλος να μην τα καταφέρνουν τόσο καλά ούτε στην τέχνη του ηθοποιού, αφού είναι ελεεινοί στον ρόλο του χριστιανού ορθόδοξου ή στον ρόλο "εμείς δεν είμαστε ναζί" ή και στον ρόλο του αθώου θύματος άδικων διώξεων.
Αλλά στα όπλα -ναι. Εκεί τα καταφέρνουν μια χαρά.
Αν κρίνουμε τουλάχιστον από τα βίντεο και τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν κατά δεκάδες στις δικογραφίες, στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Θαυμάζεις τα μαχαίρια, τις ξιφολόγχες, τα πιστόλια, τα αυτόματα που ο καθένας τους κατέχει -νόμιμα ή παράνομα δεν έχει σημασία. Θαυμάζεις τον τρόπο που τα κρατούν και πυροβολούν αθώες ταμπέλες. Αλλά περισσότερο απ' όλα θαυμάζεις το ύφος με το οποίο ποζάρουν με τα όπλα τους μπροστά στην κάμερα.
Τα κοιτάζουν με ερωτική ματιά, τα χαϊδεύουν, τα αγκαλιάζουν σχεδόν άσεμνα. Τα λατρεύουν και ταυτόχρονα λατρεύουν τον εαυτό τους με ένα τέτοιο αγκαλιά! Κι αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν απλώς όπλα, δεν εκπαιδεύονται απλώς στα όπλα, δεν χρησιμοποιούν απλώς όπλα. Φωτογραφίζονται, στήνονται αγέρωχοι,
Ψώνια, θα πεις. Ψώνια, ναι. Προβληματικοί, φιγουρατζήδες, εθισμένοι στα όπλα.
Θα έφτανε και μόνο αυτή η ερωτική σχέση της Χρυσής Αυγής με τα όπλα για να τη βάλει οριστικά στο περιθώριο. Γιατί τον βλαμμένο με τα όπλα χρυσαυγίτη από τον δολοφόνο χρυσαυγίτη ένας Ρουπακιάς τους χωρίζει...




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου