Greece: The pain behind the beauty
Του Mark Lowen BBC News, Αθήνα
8 Σεπτεμβρίου 2012
Οι παραθεριστές στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι έλεγαν ότι οι παραλίες ήταν τόσο όμορφες όσο
ποτέ και οι αρχαιολογικοί χώροι, συναρπαστικοί όπως ήταν πάντα.
ποτέ και οι αρχαιολογικοί χώροι, συναρπαστικοί όπως ήταν πάντα.
Όμως, τα αποτελέσματα των πέντε ετών ύφεσης στη χώρα γίνονται όλο και πιο εμφανή.
Κουράζομαι λίγο με την ατελείωτη μπουγάδα,
το σχεδιασμό των δρομολογίων και το να αγοράζω φαγητά,
αλλά ζώντας στο εξωτερικό,μαθαίνεις να το περιμένεις
.Γιατι κάθε καλοκαίρι,το ταπεινό μου διαμέρισμα σε οποιαδήποτε χώρα εργαστώ,
μετατρέπεται σε ένα άνετο ξενοδοχείο για τους φίλους, την οικογένεια
και οποιονδήποτε μπορεί να είχα συναντήσει σε ένα πάρτι,χρόνια πριν,
ο οποίος αποφασίσει να την περάσει με δωρεάν διαμονή.
Μπορεί να χρειαστεί μια μικρή προσπάθεια, αλλά, σε γενικές γραμμές, μου αρέσει να δείχνω στους επισκέπτες μου μια νέα πόλη μέσα από τα μάτια μου,
να τους πηγαίνω στα αγαπημενα μου μέρη.Τ
ο να βλέπω την αντίδρασή τους, είναι το πιο ενδιαφέρον μέρος όλου αυτού.
Και πουθενά περισσότερο από ό, τι στην Αθήνα.
Εδώ και μήνες έχουν παρακολουθήσει πλάνα από οργισμένες διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα και έχουν ακούσει ιστορίες από τις επιπτώσεις της λιτότητας.
Έρχονται εδώ,περιμένοντας ο τόπος να φαίνεται σχεδόν σαν μια εμπόλεμη ζώνη.
Όταν ένας επισκέπτης μου αυτό το καλοκαίρι είπε στους συναδέλφους του
ότι πρόκειται να μεταβεί στην Αθήνα για λίγες μέρες,
ένας τον ρώτησε σοβαρά εαν θα βρει ακόμα τροφίμα στα μαγαζιά.
"Πού είναι η κρίση;"
είπε ένας φίλος μου από το πανεπιστήμιο ως τον πήγα βόλτα στην πόλη. "Δεν μπορείτε να την δείτε."
Με πολλούς τρόπους, δεν μπορείτε να την δείτε..
Είναι εύκολο να περάσετε λίγες μέρες στα γεμάτα, μικρά εστιατόρια της πρωτεύουσας, χαζεύοντας μέσα στις δημοφιλείς μπουτίκ, πίνοντας παγωμένο καφέ σε μια καφετέρια σε ένα πεζοδρομο κάτω από την Ακρόπολη και να μην παρατηρήσετε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Η Αθήνα φαίνεται να λειτουργεί λίγο-πολύ κανονικά, όπως και η υπόλοιπη χώρα.
Η Ελλάδα είναι στα καλύτερά της αυτή τη εποχή του έτους.
Οι εντυπωσιακές ακτές λάμπουν στο φως του ήλιου στο τέλος του καλοκαιριού,
τα λευκά πέτρινα σπίτια των νησιών είναι ντυμένα με μπουκαμβίλιες και όπως στέκονται απέναντι απο το βαθύ μπλε του Αιγαίου κάνουν αυτό το μέρος να αισθάνεται σαν την πιο ευλογημένη χώρα της Ευρώπης – και όχι σαν την πιο χρεωμένη.
Οι αντιλήψεις σχετικά με Ελλάδα,διαστρεβλώνονται εύκολα.
Γνώρισα τουρίστες το καλοκαίρι που δήλωσαν ότι ήταν στα πρόθυρα της ακύρωσης των ταξιδιών τους στην Ελλάδα, εξαιτίας των φόβων για ταραχές,
αλλά, καθώς απολάμβαναν ένα ούζο σε μια τέλεια παραλία,
ήταν ανακουφισμένοι που δεν το έκαναν.
Αλλά ακούστε τις ιστορίες αυτού του θερμού και ομιλητικού έθνους
– έτσι μόνο θα μπορέσετε να μάθετε τι πραγματικά συμβαίνει εδώ.
Πέρασα χρόνο πρόσφατα με μια ομάδα από ηλικιωμένες κυρίες σε ένα κέντρο φροντίδας,στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Είχαν πάει εκεί από τη συνταξιοδότηση τους και μετά.
Με τις συντάξεις που κόβονται και να μειωνονται ακόμη περισσότερο,
η συζήτηση ήταν ‘γεμάτη΄ από κρίση..
«Δεν έχω πλέον την οικονομική δυνατότητα να αγοράσω σοκολάτα για το εγγόνι μου," μου έλεγε ενώ στα ευγενικά της μάτια,καθρεφτίζονταν δάκρυα.
"Αν κοπεί η μηνιαία σύνταξη μου ακόμα περισσότερο, εγώ θα πρέπει να μείνω με € 100 (£ 80) με τα οποία πρέπει να ζήσω.
Δεν είμαι άνθρωπος εγω;"
Δεν μπορούσα να σταματάω να σκέφτομαι τις δικές μου,συγχωρεμένες πια,γιαγιάδες, όπως καθόμουν ακούγοντας αυτές τις γυναίκες που έχουν βιώσει τόσα πολλά - πόλεμοι, δικτατορία - και τώρα απλά περίμεναν να περάσουν τα γηρατειά,με μια άνεση.
Αλλά, όπως και τόσοι πολλοί εδώ, αντιμετωπίζουν τις περαιτέρω άγριες περικοπές δαπανών.
Η Ερμιόνη, 84 ετών και με λίγα δόντια να της έχουν απομείνει, προθυμοποιήθηκε να μου μιλήσει.
"Ο γιος μου ζήτησε να δανειστεί € 2 από μένα, ήταν τόσο απελπισμένος", μου είπε,κλαίγοντας
"Ήταν σαν ένα στιλέτο μέσα στην καρδιά μου.
Δεν αντέχω να ζω άλλο πια.
Το μόνο που θέλω είναι να κλείσω τα μάτια μου και να μην ξυπνήσω ποτέ."
Μετά την αναχώρηση μου από το Κέντρο, πήγα να συναντήσω έναν ηλικιωμένο άντρα, τον Κώστα Κοκοτσή, ο οποίος εξαρτάται από το συσσίτιο που λαμβάνει.
Το σπίτι του, στο δυτικό προάστιο του Περάματος, ήταν σαν να έχει βγεϊ από τον Dracula - αράχνες σε όλες τις γωνιές, ο ήχος των αρουραίων μέσα στους τοίχους, παλιά αντικείμενα να συσσωρεύονται παντού, λερωμένα σεντόνια που δεν είχαν αλλαχτεί.
Στο τραπέζι βρίσκεται ο φουσκωμένος λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος που δεν μπορεί να πληρώσει με την σύνταξη του να έχει πέσει στα 340 ευρώ το μήνα - λίγο πάνω από £ 250. Καλύπτει μόλις το ενοίκιο του.
Στην πραγματικότητα, οι τραγικές ιστορίες είναι παντού.
Υπάρχει ένα σπίτι ανάδοχης φροντίδας,νότια της Αθήνας,
που αναλαμβάνει τώρα όλο και περισσότερα παιδιά, τα οποία οι γονείς δεν αντέχουν πλέον οικονομικά,να τα κρατήσουν.
Μια μητέρα που γνώρισα είχε εγκαταλείψει το 10χρονο κοριτσάκι της το περασμένο έτος και τώρα έρχεται μόνο μια φορά την εβδομάδα για να αρπάξει μια στιγμή μαζί του.
«Ειναί σκληρό που δεν την έχω δίπλα μου,όταν κοιμάμαι ή που δεν θα την δω να μεγαλώνει», είπε. "Αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή πια."
Αυτό συμβαίνει σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – σε ένα μέρος απαράμιλλου πολιτιστικού πλούτου,ομορφιάς,ιστορίας .
Πως κατάντησε έτσι;
Μπορείτε να διαβάσετε τις θεωρίες,
να μελετήσετε τις στατιστικές και πάλι θα σας φαίνεται ακατανόητο
πως μια χώρα μπορεί να πέσει τόσο πολύ, τόσο γρήγορα.
Αυτές είναι οι διαφορετικές όψεις της συναρπαστικής Ελλάδας
– η μία ηλιόλουστη, εκλεπτυσμένη, χαρούμενη,
η άλλη να υποφέρει με τρόπους που εξακολουθούν να με αφήνουν έκπληκτο,με κάθε ιστορία.
Μου κάνει σαν ένα μέρος που αψηφά τις προσδοκίες των επισκεπτών του καλοκαιριού και το οποίο είναι ταυτόχρονα γοητευτικό,σε πλήρη σύγχυση και σπαρακτικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου