Το φαινόμενο έκανε την εμφάνισή του επί Χούντας,όταν τα μπουζούκια έγιναν η προσφιλής διασκέδαση των Ωνάσηδων και οι καλλιτέχνες
έγιναν γελωτοποιοί για να περνάει ευχάριστα και "λαϊκά"
την ώρα του ο κάθε πετυχημένος κατοχικός μαυραγορίτης.
Υποχώρησε στα χρόνια της αξιοπρέπειας και των αγώνων,
για να επανέλθει και να σαρώσει τα πάντα στο διάβα του,
όταν οι Νεοέλληνες έγιναν αφεντικά σκλάβων από την Αλβανία και τις Φιλιππίνες.
Όταν το Ελληνόπουλο μπορούσε πια να κάνει διακοπές στη Μύκονο και η Ελληνοπούλα
ανέβαινε στο τραπέζι για να φάει τον γκόμενο της κολλητής της.
Όταν ξεπλύθηκαν και οι τελευταίες σταγόνες αίματος από το Πολυτεχνείο και οι πανεπιστημιακοί χώροι έγιναν χώροι καλλιστείων για τις γκομενίτσες που εξαργύρωναν μπούτι με βαθμό.
Όταν ο νεόπλουτος σκυλάς ξόδευε σε λουλούδια στην κυρία απ' αυτόν, όσα ο χαλυβουργός (που συνέχισε να υπάρχει, αλλά εκεί στον Ασπρόπυργο κι όχι στην παραλιακή και στο Γκάζι, άρα δεν φαινόταν) έβγαζε σε ένα μήνα.
Το φαινόμενο καλά κρατάει και στις μέρες μας.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί σε κοιτάνε σαν ούφο όταν μιλάς για πολιτισμό.
Γιατί όταν ανεβάζεις Καζαντζίδη έχεις το πολύ τρία με τέσσερα like.
Γιατί όταν λες πως η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής
είναι ζήτημα και πολιτιστικής αντι-ηγεμονίας
σε κοιτάνε και κάνουν πλάκα με τα κολλήματά σου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου