(Αλλαξα τον τίτλο που είχα βάλει αρχικά γιατί ήταν εν βρασμώ κι επειδή πάντα σέβομαι τους πιο μεγάλους ανθρώπους,δε μου πάει να τους μιλάω άσχημα,ιδίως για τον Χριστιανόπουλο που ειναι ποιητής έστω κι αν δεν είναι καλός άνθρωπος)
Υπάρχουν φράσεις που κολλάνε στο μυαλό. Που μετασχηματίζονται. Που αλλάζουν, ίσως για να σηματοδοτήσουν κάτι άλλο από το αρχικό τους νόημα – χωρίς να μεταβληθούν.
Μία τέτοια φράση, που μου είπε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, τριγυρνά στο μυαλό μου από την αρχή του χρόνου:










