Ο ποταπός λεχρίτης

Nikos Skoplakis

Ο ποταπός λεχρίτης ακολούθησε την τυπική εξέλιξη ενός επαγγελματία διεκπεραιωτή του βαθιά διεφθαρμένου άρχοντος συνασπισμού: Τη ευγενή χορηγία του θείου Μιχαλάκη, φύτρωσε στο διπλωματικό σώμα, όπως τόσοι και τόσοι γόνοι ΔΟΛιων αρχοντοπούλων άλλωστε, για να διαλάμψει κρατικοδίαιτος και διαρκώς πιο αδίστακτος στο πλευρό της χυδαιότερης νεοφεουδαρχικής κλεπτοκρατίας στην Ευρώπη.

Πλάι στον εγκληματία πρωθυπουργό του, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του,

όξυνε όσο περισσότερο μπορούσε την κρίση δανεισμού, 

ενώ συκοφαντώντας τους ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους, 

διέλυε κάθε δυνατότητα πολιτικής θεώρησης και διαπραγμάτευσης του ζητήματος 

μέσα στην τοξική λάσπη των εγχώριων και ξένων κερδοσκόπων. 

Τα πολιτικάντικα τσιτάτα και οι δεξιοί λαϊκισμοί αποδεικνύεται ότι συνυπήρχαν με τρεις λογαριασμούς, 

εκ των οποίων ο ένας φέρεται να φιλοξενεί το αδιανόητο ποσό του 1.222.000 ευρώ! 

Ο ποταπός λεχρίτης μοιάζει να επιβεβαιώνει με τον χειρότερο τρόπο τον Μαξ Βέμπερ, ως προς τα κίνητρα με τα οποία επιλέγει κανείς την πολιτική ως επάγγελμα ("Politik als beruf", 1919, σελ. 105 κ.ε.). 

Η ελληνική κοινωνία υποφέρει τα πάνδεινα, τουλάχιστον δυο γενιές θα έχουν αποκλειστεί από τη δυνατότητα να εργαστούν κανονικά και με βάση τις ικανότητές τους, η ταχύτητα της φτωχοποίησης έχει καταστεί ασύλληπτη, η ηθική, περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή διευρύνεται ανατριχιαστικά, εξαιτίας επιλογών στις οποίες πρωτοστάτησε με ιδιαίτερο μένος ο ποταπός λεχρίτης.

Ο ποταπός λεχρίτης ανατράφηκε στο ελιτίστικο κουκούλι με τον τραμπουκισμό του κοινωνικού ρατσισμού, 

τον οποίο με τη σειρά του επικερδέστατα (όπως προκύπτει) εξέθρεψε. 

Τα εγωιστικά, κερδοσκοπικά κίνητρα των λεχριτών της εργαλειακής "αξιοκρατίας" έχουν ποδοπατήσει την ισότητα.

Είναι ώρα να απαιτηθεί σκληρή τιμωρία του νεοφιλελεύθερου πολιτικού συρφετού, όχι από εκδικητικότητα, αλλά ως πράξη στοιχειώδους πολιτικής ευθύνης και στοιχειώδους ντροπής απέναντι στα λαϊκά στρώματα. Αν δεν συμβεί αυτό με την απαιτούμενη επιμονή, θα είναι αδύνατο να αποκατασταθεί οποιοδήποτε αίσθημα πολιτοφροσύνης.

Ο ποταπός λεχρίτης, ο οποίος έσειε και το δάχτυλο σε παροξυσμό συκοφαντικού οίστρου, 

θα μείνει στη συλλογική μνήμη ως σύμβολο μιας νεο-γιελτσινικής νομενκλατούρας, 

η οποία ανέπνεε ψεύδος και διέστρεφε την πραγματικότητα στο μεγαλομανιακό παραλήρημά της. 

Ας ελπίσουμε ότι θα καταγραφούν αναλυτικά οι πράξεις του τόσο στα δικαστικά αλλά και τα πολιτικά χρονικά. 

Και ότι, επιτέλους, θα λυθεί το μυστήριο των λιστών που εξαερώνονταν.