Ο δρόμος για το Ελ Βελ και το ηθικό δίδαγμα
Γύρισα πάλι στο Λονδίνο. Στη βροχή, την ψυχρούλα, τον άστατο καιρό. Από την Αθήνα. Από τη λιακάδα, τη ζέστη, τα δροσερά βράδια στη βεράντα. Ξέρεις όμως κάτι; Δεν λυπάμαι καθόλου. Απεναντίας, χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί αυτά τα λίγα (πλέον) καλά που έχει η Ελλάδα είναι το δόλωμα για να σε παρασύρει σε έναν ωκεανό γεμάτο από στραβά, παράλογα και τραγικά πράγματα. Κι αυτό το κατάλαβα τώρα για πρώτη φορά.
Ήρθα στην Ελλάδα επειδή ήμουν (συν)υποψήφιος στα ηλεκτρονικά βραβεία διαδικτύου e-awards 2012, με δύο βιβλία. Άρα στατιστικά, είχα αρκετές πιθανότητες να παραλάβω κάτι, άρα άξιζε να πληρώσω τα λεφτά ενός αεροπορικού εισιτηρίου και να ξαναβρεθώ σε μια πόλη που αποφεύγω σθεναρά τα τελευταία χρόνια.
Οφείλω να ομολογήσω ότι ο καιρός είναι μεγάλος μάγκας. Με έκανε να νιώσω όμορφα με την ισορροπία ζέστης-δροσιάς, παρόλο που βρισκόμουν σε μια ακυβέρνητη χώρα που κάθε μέρα γλιστράει όλο και περισσότερο σε μια κινούμενη άμμο. Όλα τσούλησαν ήρεμα, με μένα να αποδίδω όλα τα κακώς κείμενα στην οικονομική κατάσταση της χώρας, προσπαθώντας να αγνοήσω τη φωνή που μου έλεγε “και όταν δεν υπήρχε κρίση, τα ίδια σκατά συνέβαιναν”.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, όμως. Τα ξέρετε όλοι καλύτερα από μένα. Θα πω όμως τη σημερινή μου εμπειρία, όταν ξεκίνησα εν μέσω στάσης εργασίας ΜΕΤΡΟ να πάω στο αεροδρόμιο.
Είχα λοιπόν αγοράσει ένα εισιτήριο για το αεροδρόμιο με €8 προκειμένου να πάω από το Βύρωνα στο Ελ Βελ με το ΜΕΤΡΟ. Αργά το βράδυ, γυρνώντας στο σπίτι από την τελετή των e-awards, μαθαίνω ότι την επόμενη μέρα (εχθές), από τις 11 π.μ. μέχρι τις 3 μ.μ., θα είχε στάση εργασίας ο Ηλεκτρικός και το ΜΕΤΡΟ, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω μόνο λεωφορεία για να φτάσω στον προορισμό μου (καλά, για ταξί ούτε συζήτηση).
Κοιτάω το εισιτήριο των €8 και βλέπω ότι γράφει επάνω ΕΘΕΛ-ΗΛΠΑΠ-ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ-ΗΣΑΠ-ΟΑΣΑ. Καταλαβαίνω λοιπόν ότι πρόκειται για ένα ενιαίο εισιτήριο το οποίο από κοινού εκδίδει η κοινοπραξία που έχει αναλάβει τις μετακινήσεις στην Αττική.
Μπαίνω στο λεωφορείο από Βύρωνα και το χτυπάω. Κατεβαίνω Ευαγγελισμό. Αρχίζω να ψάχνω στις γύρω στάσεις. Πουθενά το Χ95. Ρωτάω έναν οδηγό λεωφορείου, μου δηλώνει άγνοια. Τέλεια, σκέφτομαι. Άρχισα να ψάχνω ξανά μία μία τις στάσεις, περιφερόμενος με τη βαλίτσα. Φθαρμένες πινακίδες, σκισμένα αυτοκόλλητα, κολλημένα πωλητήρια πάνω στα δρομολόγια.. Με λίγα λόγια, ακόμα κι εγώ που ήμουν Έλληνας (προφανώς και τίποτα δεν αναγραφόταν στα Αγγλικά για τους τουρίστες), αδυνατούσα να καταλάβω πού έκανε στάση το λεωφορείο για το αεροδρόμιο.
Κάποια στιγμή, το βλέπω να έρχεται. Το κοιτάω όπως κοιτάει ο κυνηγός το θήραμα, και το βλέπω να συνεχίζει στη μεσαία λωρίδα, ένδειξη ότι καμία από τις γύρω στάσεις δεν ήταν η σωστή. Το βλέπω να απομακρύνεται τελικά και να σταματάει μπροστά από το Χίλτον. Τέλος πάντων, σκέφτομαι και ξεκινάω προς τα εκεί.
Μετά από κάνα τέταρτο, έρχεται το επόμενο άγιο Χ95 και ετοιμάζομαι όλος χαρά να επιβαβαστώ. Μπαίνω μέσα και καταλαβαίνω ότι μόλις μπήκα στον κόσμο της παράνοιας. Δείχνω το εισιτήριό μου στον οδηγό, και αρχίζει έτσι ο εξής κωμικοτραγικός διάλογος:
Οδηγός: Αυτό είναι χτυπημένο.
Εγώ: Το ξέρω.
Ο: Και δεν είναι και το σωστό εισιτήριο.
Ε: Γιατί;
Ο: Τι γιατί; Αυτό είναι για μετρό. Το σωστό είναι αυτό εδώ, που κάνει €5.
Ε: Ναι, αλλά εδώ πάνω γράφει και ΕΘΕΛ.
Ο: Ναι, αλλά αυτό το λεωφορείο πάει στο αεροδρόμιο.
Ε: Και τι, αυτό το λεωφορείο δεν είναι ΕΘΕΛ;
Ο: Είναι.
Ε: Ε, τότε; Πού είναι το πρόβλημα; Εγώ πλήρωσα €8, ενώ το εισιτήριο έχει €5.
Ο: Κύριε μου, καταλαβαίνετε ελληνικά;
Ε: Έτσι πιστεύω.
Ο: Σας εξηγώ ότι αυτό το λεωφορείο είναι μόνο για το αεροδρόμιο και η διαδρομή κοστίζει €5. Αυτό που έχετε εσείς είναι για μετρό προς/από αεροδρόμιο συν τα λεωφορεία μέσα στην Αθήνα, όχι για το λεωφορείο προς/από αεροδρόμιο.
Ε: ΟΚ, κι εγώ σας εξηγώ ότι πλήρωσα €8 στην κοινοπραξία που ανήκει και αυτό το λεωφορείο, άρα στην ουσία έχετε κερδίσει από μένα €3 επιπλέον.
Ο: Δε με καταλαβαίνετε.
Ε: Εγώ εσάς ή εσείς εμένα;
Ο: Κοιτάχτε, εγώ είμαι και ελεγκτής. Το εισιτήριο που έχετε δεν είναι έγκυρο. Αν φτάσετε με αυτό στο αεροδρόμιο, θα αναγκαστώ να σας κόψω πρόστιμο.
Ε: Πόσο είναι το πρόστιμο;
Ο: €84.
Ε: Ωραία. Με πιστωτική μπορώ να το πληρώσω;
Ο: Συγγνώμη, προτιμάτε να σας κόψω πρόστιμο;
Ε: (με τη λογική ότι θα κάνω ένσταση και θα την κερδίσω) Ναι, γιατί αδυνατώ να κατανοήσω έναν κανονισμό που είναι παράλογος.
Ο: Δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω καλύτερα.
Ε: Τον κανονισμό τον κατάλαβα. Τη λογική του δεν βλέπω.
Και κάπως έτσι συνεχίσαμε αρκετή ώρα, μέχρι που στο τέλος υπέκυψα, αποφασισμένος να μην θυσιάσω τις ψυχικές μου αντοχές προκειμένου να τα βάλω με ένα τέρας που λέγεται ελληνικός παραλογισμός. Ακόμα και τώρα όμως, αδυνατώ να καταλάβω γιατί το εισιτήριο που αγόρασα €8 από την κοινοπραξία ΕΘΕΛ-ΗΣΑΠ-ΟΑΣΑ-ΗΛΠΑΠ-ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, και που δεν μπόρεσα να χρησμοποιήσω όχι λόγω δικής μου ευθύνης!) δεν ήταν ικανό να αντικαταστήσει το εισιτήριο €5, από τη στιγμή που τα χρήματα καταλήγουν στο ίδιο ταμείο.
Με αυτά και μ’ αυτά, η απλή διαδρομή για το Ελ Βελ μου κόστισε €13, όταν στο “ακριβό” Λονδίνο πλήρωσα τα ίδια πάνω κάτω λεφτά για εισιτήριο μετ’ επιστροφής από το αεροδρόμιο.
Είμαι πεπεισμένος πλέον (προφανώς, όχι μόνο λόγω του πιο πάνω παραδείγματος) ότι όσες εκλογές και να γίνουν σε αυτή τη χώρα, όσοι Τσίπρες και να σοβαρευτούν, όσοι Βενιζέλοι και Σαμαράδες να εξαφανιστούν, οι καλύτερες μέρες θα αργήσουν πολύ να έρθουν. Κι αυτό γιατί το πολίτευμά μας δεν είναι Προεδρευόμενη Δημοκρατία, αλλά Ανεξέλεγκτη Γελοιοκρατία. Κι αυτό δεν αλλάζει.
Το σύνθημα “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει” αποκαλύπτει την αιτία του κακού. Αυτή η χώρα δεν πέθανε ποτέ, για να μπορέσει να αναστηθεί ή να ξαναγεννηθεί από την αρχή. Αυτή η χώρα ρέπει προς το θάνατο αργά και βασανιστικά, εδώ και αιώνες. Την κρατάμε στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, στουμπώνοντας την με χρυσά χάπια, παρακαλώντας έναν θεό για ένα θαύμα. Δεν την αφήνουμε να πεθάνει. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χάνουμε κι εμείς τα νιάτα μας δίπλα της, αντί να την σκοτώσουμε και να την αναστήσουμε.
Επιμύθιο: κατά πολλούς, δεν έχω λόγο να μιλάω. Ζω έξω, άρα δε με αφορά (;). Ίσως. Ίσως τελικά και να είμαι ριψάσπις. Παραδέχομαι ότι δεν έχω πια τα αρχίδια που χρειάζεται για να ζεις σε αυτή τη χώρα χωρίς να τρελαθείς. Ούτε τα έχω ούτε και θέλω να τα φυτρώσω. Αυτή η φορά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι ήθελα τόσο πολύ να φύγω από την Ελλάδα. Με πληγώνει να βλέπω ένα αγαπημένο πρόσωπο να πεθαίνει. Με τον ίδιο τρόπο πληγώνομαι όταν βλέπω την πατρίδα μου να αργοπεθαίνει εδώ και αιώνες. Προτιμώ να αναζητήσω καινούρια πατρίδα λοιπόν, παρά να πεθάνουμε κι οι δύο. Σκληρό, αλλά ειλικρινές.
Read more http://stefivos.com/?p=3677
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου