Φοβεροί μπόμπιρες με τα καλά τους ρουχαλάκια στην αντιφασιστική πορεία...
τα μπαγάσικα, μου θύμισαν τα νιάτα μου - στις εκκλησίες όμως :(
El Djidjikas
Χθες με τράκαραν
και σήμερα αντιλαμβάνομαι ότι τίποτα τελικά σε αυτόν τον κόσμο δεν γίνεται χωρίς κάποια αιτία... σαν κάποια παρέμβαση που μας φέρνει αντιμέτωπους με πραγματικότητες, με αντιδράσεις, με συνειδητοποίηση και κυρίως αντιμέτωπους με τον ίδιο τον εαυτό μας...
Με τράκαρε με ένα φορτηγάκι ένας αλλοδαπός από κάποια χώρα της Αφρικής
Ξαφνικά είδα έναν άσπρο όγκο στην πόρτα του οδηγού
και ως ελαφρά κλειστοφοβική πανικοβλήθηκα...
Βγαίνοντας από το αμάξι σε κατάσταση σοκ, φώναζα "γιατί ρε φίλε... ;;;"...
Ο άνθρωπος ήταν εξίσου σοκαρισμένος...
κουρασμένος μεροκαματιάρης που έκανε όπισθεν
δεν με είδε και έπεσε πάνω μου και ταράχτηκε εξίσου...
Προσπαθούσε να με ηρεμήσει σε σπαστά Ελληνικά
με την γυναίκα του να είναι βουρκωμένη και αμίλητη...
Πάνω στον πανικό μου δεν αντιλήφθηκα το πως ένιωθαν αυτοί οι άνθρωποι...
δεν μπόρεσα να κατανοήσω τις αντιδράσεις τους,
δηλαδή ότι μου έδειχναν την ασφάλεια τους, ταυτότητες και δίπλωμα...
Μιλούσα παράλληλα και με τον ασφαλιστή που μου έλεγε να καλέσω τροχαία και αστυνομία γιατί η εταιρεία του δεν είχε φιλικό διακανονισμό
και αν δεν μου έκανε δήλωση θα έπρεπε να κινηθούμε νομικά...
και πανικοβαλλόμουν ακόμα πιο πολύ και δεν αντιλήφθηκα πάλι ότι κρατούσα το ασφαλιστήριο του στα χέρια μου και δεν του το έδινα,
κλεισμένη μέσα στο αμάξι με κατεβασμένες ασφάλειες...
Ώσπου με κοίταξε και με έντονο ύφος μου είπε να του το δώσω πίσω
και ότι δεν σκοπεύει να φύγει και ότι δεν είναι παράνομος...
Οι λέξεις και το βλέμμα αυτού του ανθρώπου με χτύπησαν σαν χαστούκι
και ευτυχώς γιατί επανήλθα και κατάλαβα ότι και τους είχα φοβίσει και τους είχα προσβάλλει γιατί το ερμήνευσαν ως κάποιου είδους ρατσισμό
και όχι σαν αντίδραση πανικού
που θα ήταν ίδια απέναντι σε οποιονδήποτε θα με είχε τρακάρει...
Πήρα την ασφάλειά του για να στείλουν να υπογράψει δήλωση υπαιτιότητας αφού συνεννοηθήκαμε και στο διάστημα που επικοινωνούσα
μαζεύτηκαν περίπου τριάντα φίλοι τους
φοβούμενοι ότι μπορεί να καλούσα την αστυνομία...
Να πω ότι αρχικά δεν φοβήθηκα θα ήταν ψέμα...
Μόνη, πανικοβλημένη και με τα τηλέφωνα να χτυπάνε
και τον ασφαλιστή και τον άντρα μου να απαιτούν επιτακτικά να καλέσω αστυνομία...
Βγήκα από το αμάξι και τους πλησίασα και ρώτησα αν μιλούν αγγλικά...
Αυτό ήταν...
Μιλούσαν άπταιστα και αρχίσαμε να συζητάμε...
και κατάλαβαν ότι δεν είχα καμία πρόθεση να τους κάνω με οποιονδήποτε τρόπο κακό
και ότι απλά είχα φοβηθεί...
και όταν ήρθαν από την ασφάλεια του πρόσεχαν το αμάξι μου,
μου έφεραν και νερό και όταν όλα τέλειωσαν αφού υπέγραψε... είδα την ανακούφιση και τη χαρά στα πρόσωπα τους γιατί απλά δεν είχα καλέσει την
αστυνομία και για το αυτονόητο ... ότι δεν είχα κανένα πρόβλημα μαζί τους...
Νιώθω ντροπή για το πόσο έχουν τρομοκρατηθεί και απαξιωθεί αυτοί οι συνάνθρωποι μας από την κοινωνία μας... ότι τρέμουν τις αντιδράσεις μας...
ότι έχουν δεχτεί τόσες ρατσιστικές επιθέσεις που μας θεωρούν όλους εν δυνάμει ρατσιστές... που η αστυνομία είναι συνώνυμο βίας και εξευτελισμού τους...
Σήμερα το πρωί ο Αμίν με πήρε τηλέφωνο για να δει αν είμαι καλά
και μου μίλησε και η γυναίκα του και άκουγα τα μωρά τους να τιτιβίζουν χαρούμενα
και σκέφτηκα ότι όσοι σπέρνουν τον φόβο και το μίσος
είναι οι υπόλογοι για κάθε πράξη βίας και για κάθε βίαιη αντίδραση...
Στην προκειμένη όλοι αυτοί που υπερψήφισαν τον Ξένιο Ζευς και οι χειροκροτητές του... πόσο μάλλον τα ΜΜΠ και η Χρυσή Αυγή...
.jpg)
<>
ΑπάντησηΔιαγραφήΚ.ΓΑΒΡΑΣ