Η ΦΑΡΜΑΚΟΓΛΩΣΣΑ ΚΙΡΚΗ

ΕΝΑ ΑΡΧΙΔΙ ΑΠ ΤΟ ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΥΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ ΓΡΑΦΕΙ

2012-02-27T01:08:00.000-08:00

Πήραμε το παρακάτω μέιλ από οπαδό του Γιώργου Νταλάρα και το αναρτάμε ως έχει:
"Ο Πανούσης είναι ντα@ής πληρωμένος με φασίζουσα νοοτροπία, όπως και όλοι οι πολίτες δημοσιογράφοι που σαν ύαινες βγάζουν την αγραμματοσύνη των αυτιστικών τους σκέψεων για να διεκδικήσουν το ρόλο του τιμητή. Φτύνω στα μούτρα όλων αυτών
των αγράμματων γκεμπελίσκων που έγιναν ξαφνικά οι Μέρτνοχ του διαδικτύου ξερνώντας και αναπαράγοντας την βλακεία τους με την μορφή περισπούδαστων κειμένων και προσεγγίσεων.

Να φύγουν από την Ελλάδα όλοι αυτοί οι ανώνυμοι εκβιαστές που συντηρούν την εγκληματική μαφία των τάχαμου ενεργοποιημένων πολιτών."

Ελπίζω να είναι αρκετά επιθετικό, για να γίνω αντιπαθής σε όλους αυτούς οι οποίοι αναγνωρίζουν το χαρακτήρα και τον εαυτό τους στις παραπάνω γραμμές, και να τραβήξω το ενδιαφέρον ανάγνωσης του κειμένου μου από τους συνήθεις καθαρούς στη σκέψη και έντιμους Έλληνες.

Από το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθύνονται όλοι αυτοί οι συγγραφείς εκ του προχείρου και το οποίο θέλουν να μπολιάσουν με μίσος. Πιθανότατα να κατατάσσομαι και εγώ σε αυτή την κατηγορία, για αυτό και εξασκώ την εξουσία που μου δίνει η ανωνυμία για να πω και εγώ την δική μου ιστορία.

Και μια που η αναφορά στο Τζίμη, ως συμβολισμός δεν είναι τυχαία, θα αποκαλύψω το κίνητρο μου να γίνω με τις παραπάνω αράδες αντιπαθής στους πολίτες (πληρωμένους εκβιαστές). Αφορά την συναυλία του Γιώργου Νταλάρα το προηγούμενο Σάββατο στη Ν. Ηράκλειο και τις δεκάδες επιθετικές και προσβλητικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο σε βάρος του καλλιτέχνη αλλά και της ψυχολογίας των παριστάμενων.

Ήμουν ένας από τους 3 χιλιάδες που ταξιδέψαμε με το τραγούδι του, την παρουσία του και την πολιτική του στάση μέσα από τους στίχους που όλοι μαζί σιγοτραγουδήσαμε.

Παρακολούθησα επίσης την ομάδα των 5 εκπροσώπων του Πανούση ομοίων του μπαχαλάκηδων, που μπήκαν στην αίθουσα να πουλήσουν την αντιμνημονιακή πραμάτεια τους.

"Είμαστε εδώ γιατί μπορούμε να είμαστε εδώ και θέλω να θυμίσω ότι οι πράξεις και τα έργα είναι πολύ καλύτερες από τα λόγια" ήταν η φράση του Γιώργου Νταλάρα στην οποία οι μπαχαλάκηδες, που είναι δυνατό να τους ακούσει κανείς στο video του MEGA, http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17637&subid=2&pubid=28827625 προσπάθησαν να επηρεάσουν με γκεμπελικούς όρους την ψυχολογία των τριών χιλιάδων παριστάμενων.

Να δημιουργήσουν με την παρουσία τους ψυχολογική μεταδοτικότητα της δικής τους άποψης στην συλλογικότητα που είχε διαμορφωθεί στην αίθουσα με την είσοδο του Γιώργου Νταλάρα και το πρώτο του τραγούδι.

Ένα φαινόμενο κατάχρησης που στη χώρα μας έχει μεταμορφωθεί σε σύστημα δημοκρατίας των μειοψηφιών, είτε αυτές αντιπροσωπεύουν δίκαιες διεκδικήσεις, συντεχνίες ή ακόμα και φέουδα κοτζαμπάσηδων.

Και ενώ αυτό το είχαμε προοδευτικά ενσωματώσει, αποδεχόμενοι τον παραλογισμό και την κατάχρηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων μας, η ανωνυμία και η ατιμωρησία του διαδικτύου εξέθρεψε μια νέα τάξη δυναμικών μειοψηφιών, συνέχεια των μπαχαλάκηδων οι οποίοι στοχεύουν στην συλλογικότητα της σκέψης μας. Και αναφέρομαι στους πολίτες δημοσιογράφους οι οποίοι με την αρχή "Έχουμε το δικαίωμα να καταχρόμαστε τον δημόσιο λόγο και τη συναίνεση των αναγνωστών μας, επειδή εμείς είμαστε καλύτεροι" επιβάλουν τις φασιστικές τους νοοτροπίες με την προβιά των φαινομενικά δίκαιων σκέψεων τους.

Αυτό που ζήσαμε στο Ν. Ηράκλειο, μια λαϊκή περιοχή στην οποία μεγάλωσα και στην οποία υπήρξε παραγωγή δημοκρατίας μέσα από την ζύμωση του πνεύματος σημαντικών κατοίκων του για πολλές δεκαετίες, είναι μια αντιπαράθεση πολιτικής ουσίας και πολιτικής κατάχρησης.

Αντιμετωπίσαμε στις τρείς ώρες της συναυλίας το πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα της δημοκρατίας των μειοψηφιών στην χώρα μας που βρέθηκε αντιμέτωπο για ακόμα μια φορά 40 χρόνια μετά, με την συλλογικότητα της πολιτικής μεταδοτικότητας των στίχων του Γιώργου Νταλάρα που με την φωνή - ψυχή, απεύθυνε στους ακροατές του στο γήπεδο του Ν. Ηρακλείου.

Την δεκαετία του 70 ο Γιώργος Νταλάρας αντιμέτωπος με την μειοψηφία της χούντας ενέπνεε με την μεταδοτικότητα των τραγουδιών του την αντίδραση στο παράνομο σύστημα, 40 χρόνια μετά ο ίδιος καλλιτέχνης αντιμέτωπος με την δημοκρατία των μειοψηφιών εμπνέει την κοινωνική συλλογικότητα σε νέους αγώνες κόντρα στην παρανομία της ασύδοτης δημοκρατίας των μειοψηφιών, μπολιάζοντας την ψυχή των ακροατών του με την καθαρότητα των μηνυμάτων που οι στίχοι των τραγουδιών του μεταδίδουν.
http://taxalia.blogspot.com/2012/02/blog-post_6119.html
Σ'αυτόν εδώ τον τύπο και σε πολλούς απ αυτούς που παρευρέθησαν ή θα παραυρευθούν στις συναυλιες του Νταλάρα,θα ήθελα να αφιερώσω ένα γραπτό του Τίτου Πατρίκιου

Ο ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΟΣ

“Ένας αχαλίνωτος, ασυγκράτητος, εμπαθής παλιάνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται την παλιανθρωπιά του.

Και όταν την αντιλαμβάνεται είναι τόσο εμπαθής και τόσο αχαλίνωτος ώστε ΔΕΝ νοιάζεται”

Τίτος Πατρίκιος

ΜΟΝΟ ΑΗΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΝΤΑΛΑΡΑ ΣΤΟ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΑΙ ΓΙΟΥΧΑΡΑΝ ΚΙΟΛΑΣ-Ραγιάδες τελειωμένοι που δεν αξίζουν ούτε φτύσιμο

2012-02-26T22:11:00.005-08:00

Dimitris Soultas

Ο Γιώργος Νταλάρας δίνει συναυλίες για αυτούς που υποφέρουν από το μνημόνιο, για το οποίο δήλωσε ότι "είναι η μόνη λύση". Ο Γιώργαρος δείχνει το δρόμο. Το επόμενο φιλεργατικό μέτρο θα είναι να σε απολύει ο εργοδότης σου και να 'ρχεται να σου παίζει μπουζουκάκι κάτω από το μπαλκόνι σου, να ξεχάσεις τον πόνο

Eddie ‏ @eddie_kappa

Μνημονιακός Νταλάρας να τραγουδάει στους μελλοθάνατους του μνημονίου "στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία". Πιο κυνικός πεθαίνεις...

Δράση σε συναυλία του Νταλάρα στο Νέο Ηράκλειο

Χθες Σάββατο 25 Φλεβάρη, κάτοικοι της περιοχής κάναμε αυθόρμητη παρέμβαση σε συναυλία του Νταλάρα στο κλειστό γήπεδο Ηρακλείου Αττικής.

Ο Νταλάρας άρχισε χθές "περιοδεία αλληλεγγύης" σε Αθήνα και Πειραιά με τίτλο «Η καλή πλευρά της Ελλάδας: Γιώργος Νταλάρας, Είσοδος ελεύθερη». Ο πασοκοθρεμένος ξεφτίλας που βγαίνει και στα κανάλια προπαγανδίζοντας ύπουλα τα μνημόνια πλασάρει "αλληλεγγύη με ελεύθερη είσοδο" ενώ η γυναίκα του υπογράφει τις σφαγές μας.

Σ'αυτή την τζάμπα αλληλεγγύη επιστρατεύτηκαν κάμποσοι μπάτσοι, δημοτόμπατσοι και ασφαλίτες για να φυλάξουν τον κώλο του Χόρχε. Ακόμα και πυροσβεστική ήρθε γιατί κάποιοι από μας φορούσαν τσάντες και τρομοκρατήθηκαν!

Μπαίνοντας με πανό στο γεμάτο γήπεδο, αρκετά ανθρωπάκια απ’τις εξέδρες άρχισαν να μας γιουχάρουν μην τυχόν εκνευρίσουμε το χρυσο(πληρωμένο) λαρύγγι, ενώ ασφαλίτες πρόσεχαν ποιος από εμάς φωνάζει πιο ενοχλητικά. Αφού του φωνάξαμε 3-4 φωνήεντα αποχωρήσαμε για να διαφυλάξουμε τα αυτιά μας απ’τη γλίτσα της ψευτιάς.

Ελπίζουμε να διασκεδάσει αλληλέγγυα στους επόμενους προορισμούς του...

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1381522

Φιλοζωία vs μισανθρωπισμός : 0-1

2012-02-26T21:59:00.000-08:00

Τις τελευταίες μέρες είμαι μάρτυρας σε μια από τις τρελές ιστορίες που ζω κατά καιρούς. Δεν έχω παράπονο. Κάποτε μια φίλη μου είχε πει πως η ζωή μου θυμίζει σήριαλ του Παπακαλιάτη. Θα προτιμούσα Almodovar ή David Lynch, αλλά δεν πειράζει.

Η ιστορία ξεκίνησε σαν άλλη μια περίπτωση κακοποίησης ζώου, αλλά έχει πάρει άλλες διαστάσεις, διαστάσεις που αρχικά δεν μπορούσα να φανταστώ. Και καταλήγει στην απεραντη μοναξιά που υπάρχει γύρω μας και τσακίζει κόκκαλα.

Πριν από 1 μήνα περίπου είδα μια δραματική έκκληση για βοήθεια στο facebook από κάποια γνωστή φιλόζωη, η οποία ζητούσε να μαζευτούν άτομα για να γίνει επέμβαση σε ένα σπίτι στον Ταύρο, όπου μια ηλικωμένη κακοποιούσε τα δύο σκυλιά της, με απώτερο στόχο να απομακρυνθούν τα κατοικίδια από αυτήν, μιας και χαρακτηριζόταν ως επικίνδυνη ψυχοπαθής, η οποία απειλούσε πως θα σφάξει κιόλας το ένα σκυλί.

Ανταποκριθήκαμε γύρω στα δέκα άτομα και αφού έφτασε η αστυνομία, οι φιλόζωες κυρίες ουσιαστικά εισέβαλαν στο σπίτι και πήραν τα σκυλιά. Πρώτη σημείωση, εισαγγελέας δεν ήταν παρών, κατί που μετέπειτα έμαθα πως καθιστούσε την πράξη ως παράνομη.

Έγιναν όλα πάρα πολύ γρήγορα, ωστόσο μπόρεσα να δω πάρα πολύ καθαρά οτι τα σκυλιά δεν έφεραν ΚΑΝΕΝΑ σημάδι κακοποίησης, ούτε ήταν φοβικά. Ως έμπειρη σκυλομάνα νομίζω πως μπορώ να το διακρίνω. Φεύγοντας από την σκηνή του εγκλήματος, δεν ένιωσα την ανακούφιση οτι έσωσα δύο ανήμπορα ζώα. Ένιωσα ένοχη.

Τα ουρλιαχτά και οι κραυγές απόγνωσης της ηλικιωμένης γυναίκας που κατακόκκινη έκλαιγε σπαρακτικά και φώναζε “τα παιδιά μου” στοίχειωσαν το μυαλό μου από εκείνη την ημέρα. Οι φωνές μια γυναίκας 76 ετών, δίχως συγγενείς με μόνη παρέα τα δύο σκυλιά της που μεγάλωσε από κουτάβια....

Ευτυχώς δεν ήμουν η μόνη που ένιωθα ένοχη. Άλλες δύο γυναίκες που συμμετείχαν μαζί με εμένα στην “διάσωση” εκδήλωσαν τους προβληματισμούς τους και αρχίσαμε να ψάχνουμε την υπόθεση. Τα συμπεράσματα μας;

Η γυναίκα όχι απλά δεν είναι τρελή, αλλά είναι πιο λογική κι από εμένα πιστεύω. Ουδέποτε είχε διαγνωστεί με κάποια ψυχασθένεια, και ουδέποτε της είχαν συνταγογραφηθέι ψυχοφάρμακα, όπως οι φιλόζωες μανταμίτσες ισχυρίζονταν. Όχι μόνο δεν κακοποιεί τα σκυλία της, αλλά τα λατρεύει, ξοδεύει όλη της της την σύνταξη σε αυτά και κοιμούνται μέχρι και στο ίδιο κρεβάτι...ή μάλλον κοιμόντουσαν.

Είναι ένα άκακο πλάσμα που αμέτρητες φορές έχει πέσει η ίδια θύμα κακοποίησης από 15χρονα που της πετάνε πέτρες, γιατί μάλλον έχει πολλή πλάκα να βλέπεις μια γιαγιά με δύο σκυλιά στον δρόμο, και από νταήδες γείτονες που της ανοίγουν το κεφάλι.

Χτυπάει τα σκυλιά της όσο χτυπάω κι εγώ τα δικά μου όταν κάνουν αταξίες και τους ρίχνω ξυλιές στον κώλο (κυρία φιλόζωη, έλα να μου πάρεις τα δικά μου τα σκυλιά και θα σου αδειάσω την καραμπίνα στο κεφάλι). ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ!

Το αποτέλεσμα ποιό είναι; Το ένα σκυλί έχει επιστραφεί, γιατί η διασώστρια φιλόζωη δεν είχε χώρο να το φιλοξενήσει, οπότε αποφάσισε να το επιστρέψει στην επικίνδυνη ηλικιωμένη. ..Πόσο υποκριτής μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;

Ελάχιστοι φιλόζωοι και εγώ προσπαθούμε για να επιστραφεί και το δεύτερο σκυλί στην ιδιοκτήτριά του, το οποίο υπενθυμίζω οτι η μανταμ παραβίασε οι κογενειακό άσυλο και το άρπαξε. Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο να κάνουμε λαϊκό δικαστήριο μέσω facebook και να λέμε πως αύριο, όσοι ενδιαφέρονται θα πάνε να γνωρίσουνε από κοντά την γιαγιά, λες και είναι ο παρθενώνας, και για να κρίνουνε αν είναι κατάλληλη για να συμβιώνει με κατοικίδια.

Από εκεί λοιπόν θα περάσει και ο Φρόυντ και διάφοροι κοινωνικοί λειτουργοί. Εκεί καταντήσαμε...Φυσικά πίσω από αυτή την εμμονή να μην επιστραφεί το σκυλί κρύβονται συμφέροντα και σκοπιμότητες “φιλόζωων”, οι οποίοι έχουν κάνει το χόμπυ τους επάγγελμα και μέσα από φιλοξενίες αδέσποτων χτυπάνε μέχρι και 1500 ευρώ το μήνα. Τι executive και μαλακίες; ΑΔΕΣΠΟΤΑ!

Φτάσαμε, λοιπόν, να έχουμε ένα αισχρό υποκείμενο να πουλάει μαγκιές και με το έτσι θέλω να βγάζει ένα σκυλί που ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ σε αγγελίες για υιοθεσία. Ένα θρασύδειλό ον, το οποίο έχει παρανομήσει. Όλα αυτά γιατι; Γιατι ως γνωστή μούρη στους φιλόζωους της είναι αδύνατον να παραδεχτεί οτι έκανε τέτοια πατάτα. Γειά σου Ελλάδα του 2012!!!

Κι ύστερα απ΄όλα αυτά αναρωτιέμαι αν θα ξεκινούσε η ιστορία αυτή στην περίπτωση που η γιαγια δεν ήταν ολομόναχη. Η απάντηση αυτονόητη. Ζούμε σε μια ζούγκλα και κάτι τέτοιες ώρες ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος. Ακόμη και στο ζωικό βασίλειο, τα νεότερα ζώα σέβονται τα γηραιότερα. Εμείς όχι.Και είναι χρέος του καθενός όταν αντιλαμβάνεται τέτοιες περιπτώσεις κοινωνικής αδικίας, να μην κλείνει τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα του.

Όποια κι αν είναι η εξέλιξη της υπόθεσης, προσωπικά αισθάνομαι πως έχω κερδίσει έναν αξιοπρεπέστατο άνθρωπο στην ζωή μου, απλά λυπάμαι που το ανθρώπινο μίσος στάθηκε η αφορμή να τον γνωρίσω. Κυρία Μαρία, θα τα λέμε συχνά...

http://octopusquest.blogspot.com/2012/02/vs-0-1.html

Το μετέωρο βήμα της ΔΗΜ.ΑΡ.

2012-02-26T21:50:00.000-08:00

Κυρίτσης Γ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/02/2012

Μεταξύ σφύρας και άκμονος έχει βρεθεί η Δημοκρατική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, καθώς η δημοσκοπική άνθηση του τελευταίου διαστήματος την έχει βάλει κάτω από το φως των προβολέων και δεν επιτρέπει πλέον στη ΔΗΜ.ΑΡ. να τσαλαβουτάει μεταξύ Μνημονίου και αντιμνημονίου.

Από τον Φ. Κουβέλη ζητήθηκε να επιβεβαιώσει ότι θα σεβαστεί το Μνημόνιο και ο ίδιος, αλλά και το νο 2 του κόμματός του, ο Σπ. Λυκούδης, κατέστησαν στις αρχές της εβδομάδας σαφές ότι το θεωρούν δεσμευτικό πλαίσιο από το οποίο η χώρα δεν μπορεί να αποστεί.

Καθώς όμως στον χώρο του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να ξεκαθαρίζει πως ο κ. Βενιζέλος θα ηγηθεί του συγκροτημένου εναπομείναντος τμήματος, το οποίο μάλιστα έχει πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά που γοητεύουν τη ΔΗΜ.ΑΡ., ο Φ. Κουβέλης αναγκάζεται να οριοθετηθεί "απέναντι" στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, την οποία ευαγγελίζεται ο υπουργός Οικονομικών.

Το γεγονός αυτό, αλλά και η προσπάθεια συμμαζέματος του μνημονιακών ευαισθησιών ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Βενιζέλο, εξηγούν και τις επιθέσεις τις οποίες δέχεται εσχάτως το αγαπημένο κόμμα των ΜΜΕ.

Ξαφνικά πλήθυναν οι φωνές που επισημαίνουν στον κ. Κουβέλη (ο οποίος κατ' ουσίαν μονοπωλεί τη μιντιακή εκπροσώπηση της ΔΗΜ.ΑΡ.) ότι σε όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες έχει τηρήσει την ίδια στάση με τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι η "αριστερά της ευθύνης" λέει τα ίδια με τον ανεύθυνο Τσίπρα.

Η αντιμετώπιση θυμίζει έντονα -στο πιο ευγενικό, βέβαια- τη χλεύη με την οποία αντιμετωπίζεται ο κ. Καρατζαφέρης από τη στιγμή που πήδηξε από το καράβι της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ ο κ. Σαμαράς "σοβαρεύτηκε".

Έτσι, την περασμένη Παρασκευή, ο Φ. Κουβέλης δήλωσε πως δεν θα συμμετείχε σε ένα κυβερνητικο σχήμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ότι δεν συγκεντρώνει ούτε έχει προσεγγιστεί από "εν ενεργεία βουλευτές, διαγραφέντες ή μη", ενώ για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από τον Συνασπισμό κάνει λόγο για "επιμέρους και θεματικές συνεργασίες στην αριστερά", αλλά και για τον "πολυκερματισμό, ο οποίος καλεί σε αντιμετώπιση".

Το προσεχές διάστημα και καθώς θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, η ΔΗΜ.ΑΡ. θα αναγκαστεί να συγκρουστεί στον πολιτικο στίβο, αλλά και με τον εαυτό της.

Δεν είναι τυχαίο πως σε κάθε δειλό όχι του Φώτη στο Μνημόνιο αντιστοιχούν πολλές παρεμβάσεις στελεχών της ΔΗΜ.ΑΡ. στον Τύπο και στα σόσιαλ μίντια υπέρ του Μνημονίου.
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=672299

Συνέντευξη του Αγγελάκα στους Schooligans το 2010

2012-02-26T21:30:00.003-08:00

26.06.10
Πριν μερικά χρόνια, όταν το σύνθημα ήταν «η ζωή είναι πολύ μικρή
για να είναι θλιβερή, μωρό μου», εκείνος τραγουδούσε
«η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι».
Τώρα, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ο Γιάννης Αγγελάκας
κάνει μια παράξενη ευχή.

Πριν από 10 χρόνια μιλούσες για μια Ελλάδα-μπουρδέλο. Τώρα με την κρίση, που το μπουρδέλο έχει πάρει φωτιά, χαίρεσαι; Όχι μωρέ, τι να χαίρομαι; Δεν έχει καμιά χαρά αυτή η δικαίωση. Φαινόταν ότι το πράγμα θα καταρρεύσει. Ήδη κατέρρεε. Πολύ πριν η χώρα χρεωκοπήσει οικονομικά, είχε χρεωκοπήσει συναισθηματικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτιστικά. Ποια ήταν τα σημάδια της χρεωκοπίας; Όλα αυτά που φωνάζαμε τότε και μας λέγανε γραφικούς. Η Ελλάδα του lifestyle και του «Κλικ», η Ελλάδα που πετούσε πεντοχίλιαρα στα κέντρα, η Ελλάδα του γκομενιάρη αρχηγού που χόρευε ζεϊμπέκικο και έτρεχε στα εγκαίνια της «Αυριανής». Αυτή η Ελλάδα καταρρέει σήμερα. Η Ελλάδα του Ελληναρά που ξεσάλωσε. Ο απλός κόσμος δε φταίει; Πώς δε φταίει! Το ψάρι βρωμούσε και απ’ το κεφάλι και απ’ την ουρά. Ο κόσμος έκλεβε από την εφορία και οι μεγάλοι από τα ταμεία. Υπήρχε μια σιωπή συνενοχής. Όποτε έσκαγε κανένα σκάνδαλο και ο κόσμος αγρίευε, του πετούσαν ένα κόκαλο να ηρεμήσει –καμιά αυξησούλα, κάνα επιδοματάκι να πάει να τα φάει στα σκυλάδικα ή στα υπερσόου της Πρωτοψάλτη και του Νταλάρα, παρέα με τους αστέρες του ΠΑΣΟΚ. Και για όσους έμεναν σπίτι υπήρχε το «Μπράβο Ρούλα». Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους… Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια. Σε τρομάζει το ενδεχόμενο της οικονομικής χρεωκοπίας; Καθόλου. Το εύχομαι! Μακάρι να πτωχεύσουμε. Είναι μια ευκαιρία να μηδενίσουμε το κοντέρ. Να ξυπνήσουν μέσα μας αντανακλαστικά, να ζητήσουμε άλλους πολιτικούς, άλλο ήθος, άλλη Βουλή. «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»; Όχι, να μην καεί. Αλλά να φύγουν όλοι από μέσα. Και οι τριακόσιοι! Να ‘ρθουν καινούριοι και να μπουν νέοι κανόνες. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαγορευτούν οι γραβάτες. Έχουν ταυτιστεί με την αλητεία και την κωλοπαιδαριά. Να έρθουν πιο ανθρώπινοι άνθρωποι, όχι αυτοί οι πολιτικοί-ρέπλικες. Όλοι οι πρωθυπουργοί μας έχουν σπουδάσει στην Αμερική. Ο Παπανδρέου ήταν στο ίδιο πανεπιστήμιο με τον Σαμαρά. Πώς το λέει η διαφήμιση... «Τυχαίο; Δε νομίζω!». Ο Παπανδρέου σού εμπνέει εμπιστοσύνη; Όχι, καμία. Εγώ μπήκα σε σκέψεις από τον τρόπο που το ένα κόμμα πέρασε την εξουσία στο άλλο. Παραήταν άνετος ο τρόπος. Είδαν, ρε παιδί μου, ότι πηγαίναμε για χρεωκοπία και κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να γίνει με τον Καραμανλή πρωθυπουργό. Θα καιγόταν το σύμπαν. Χρειαζόντουσαν μια φάτσα πιο ανθρώπινη για να κοπάσουν οι αντιδράσεις. Εννοείς ότι ήταν όλα προσχεδιασμένα; Ότι τα δύο κόμματα τα έχουν κάνει πλακάκια; Εννοείται! Για χρόνια παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού. Τώρα ο καλός ήταν ο Γιωργάκης. Τον σπρώχνανε όλοι –και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα κανάλια. Αλλά τους ξέφυγε φαίνεται λίγο το σπρώξιμο και από εκεί που ο στόχος ήταν η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, βγήκε ο Παπανδρέου 10 μονάδες μπροστά και ο Καραμανλής ξεφτιλίστηκε. Όταν ο Παπανδρέου είπε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ψέματα; 100%. Σιγά μη δεν ήξερε! Όλοι ξέρανε. Μπες όμως στη θέση του τώρα. Αν δεν πάρει χρήματα από τη Ευρώπη και το ΔΝΤ, η Ελλάδα πτωχεύει. Δε δίνονται μισθοί, δε δίνονται συντάξεις. Υπάρχει άλλη λύση; Ναι, αυτή που σου είπα πριν: η πτώχευση. Έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Έτσι κι αλλιώς, αυτή τη στιγμή τι λειτουργεί; Λειτουργούν ας πούμε τα νοσοκομεία; Ε, κουτσά-στραβά λειτουργούνε. Και με την πτώχευση θα λειτουργούσαν. Ας ξυπνήσει λίγο και η αλληλεγγύη μας. Πιστεύω ότι εμείς θα βρίσκαμε τον τρόπο να σταθούμε στα πόδια μας. Θα στήριζε ο ένας τον άλλον. Τη μεγαλύτερη ζημιά θα την πάθαιναν οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα τζάκια –όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε. Τον εαυτό τους τρέχουν να σώσουν τώρα, όχι εμάς. Μα αν γινόταν πτώχευση, εμείς δε θα αγριεύαμε; Δε θα σκοτωνόμασταν στους δρόμους; Δε θα αλληλοφαγωνόμασταν; Πολλή τηλεόραση βλέπεις! Στα αριστερά κόμματα στηρίζεις καμιά ελπίδα; Όχι, για μένα είναι τελειωμένα. Τι κάνουν τόσα χρόνια; Αυταρέσκονται. Κάθονται στην απ’ έξω και πετάνε συνθήματα. Δεν τολμούν να μπουν στην εξουσία, να συνεργαστούν, να πάρουν μαζί αποφάσεις. Ο Συνασπισμός σε απογοήτευσε; Ναι, γιατί σ’ αυτόν είχα κάποιες ελπίδες. Αλλά τις έχασα μετά τα Δεκεμβριανά όπου πήγε να αρθρώσει κάτι και δεν το ολοκλήρωσε. Μισό λεπτό. Ακριβώς επειδή άρθρωσε, έχασε και πολλές ψήφους. Έπρεπε να το ολοκληρώσει. Ας έλεγε καθαρά «Ναι, είμαστε με τους κουκουλοφόρους! Καλά κάνουν τα παιδιά και τα σπάνε αφού τα ‘χουμε φέρει στα όριά τους!». Αλλά πού να το πεις αυτό στη Βουλή; Χάνεις αμέσως την καρέκλα σου. Μάλλον εκεί έπαιξε ο εκβιασμός και δεν το ρισκάρανε. Κρίμα, γιατί αν μιλάγανε πιο γενναία, θα χάνανε την καρέκλα τους σε πρώτη φάση, αλλά θα πέρναγαν τουλάχιστον στη συνείδηση του κόσμου. Θα ήταν η στάση τους μια καλή πρώτη ύλη για κάτι μελλοντικό. Ο Τσίπρας σαν πρόσωπο πώς σου φαίνεται; Μου φαίνεται λίγο ναρκισσάκι. Ο Λοβέρδος του ΠΑΣΟΚ; Ποιος είναι αυτός; Της Εργασίας; Ναι, αυτός με τα μελαγχολικά μάτια... Τον συμπαθεί πολύς κόσμος. Κοίτα, δε με ενδιαφέρουν οι μονάδες. Με ενδιαφέρει ποιο σύστημα υπηρετούν. Και για μένα όλοι εκεί μέσα –αριστεροί, δεξιοί, σοσιαλιστές- είναι όλοι το ίδιο καλαμπούρι. Το ΛΑΟΣ; Καλά, αν δεν υπήρχαν οι ξένοι, δε θα υπήρχε αυτό το κόμμα. Το ΛΑΟΣ πρέπει να στήσει ένα άγαλμα στον πεινασμένο μετανάστη και από κάτω να λέει: «Στον άγνωστο μετανάστη που μας έκανε κόμμα»… Βγαίνει τώρα ο Καρατζαφέρης και λέει ότι ο κόσμος πρέπει να κάνει λίγη υπομονή. Αυτός έκανε καθόλου υπομονή; Έχει χάσει κανέναν πόντο από την κοιλιά του; Ή μήπως έχασε ο Πάγκαλος ή ο Βενιζέλος; Στη Βουλή που εγώ ονειρεύομαι αυτός θα είναι νέος κανόνας: Απαγορεύεται να μιλάνε οι χοντροί σε εποχή κρίσης! Πώς σου φαίνεται που η νέα υπουργός Παιδείας, η Διαμαντοπούλου, στέλνει κι αυτή το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο;Εδώ το στέλνει η Παπαρήγα, η Διαμαντοπούλου δε θα το ‘στελνε; Ήταν έκπληξη για σένα ότι ο Βοσκόπουλος χρωστούσε τόσα εκατομμύρια στην εφορία;Όχι, καθόλου. Γιατί; Για ποιον ήταν έκπληξη; Δεν απογοητεύτηκες;(γέλια) …Από τον Βοσκόπουλο μωρέ να απογοητευτώ; Γιατί; Επένδυσα ποτέ στον Βοσκόπουλο για να απογοητευτώ; Σε ρώτησα επειδή για πολύ κόσμο είναι ένας μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης. Ο κόσμος καλύτερα να σκεφτεί τις διασυνδέσεις των μεγαλοκαλλιτεχνών με το κράτος. Πώς γίνεται η γυναίκα του Βοσκόπουλου να είναι μέσα στο κοινοβούλιο και μάλιστα υπουργός; Πώς γίνεται και η γυναίκα ενός άλλου λαϊκού καλλιτέχνη, του Νταλάρα, να είναι επίσης μέσα στο κοινοβούλιο και να ψηφίζει το ΔΝΤ;... Τυχαίο; Δε νομίζω! Πάντως σε τελική ανάλυση όλους αυτούς εμείς τους ψηφίζουμε. Μα ναι, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Αυτό είναι σίγουρο. Είμαστε μια κοινωνία ηλίθια, ατομιστική και μισαλλόδοξη. Ο καθένας το αμάξι του, το παιδί του, τις δουλειές του, την πάρτη του… Δε λειτουργεί έτσι ρε παιδιά! Πρέπει να φτάσουμε στον γκρεμό για να το καταλάβουμε; … Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο υποκριτής είναι ο λαός. Ας πούμε, όλη η Ελλάδα ξέρει ότι ο τάδε πρωθυπουργός ή ο τάδε δήμαρχος είναι ομοφυλόφιλος. Το συζητάνε στα σπίτια, στα καφενεία, παντού. Εάν όμως ο τάδε δήμαρχος ή ο τάδε πρωθυπουργός έβγαινε και έλεγε ότι «ναι, είμαι ομοφυλόφιλος», την άλλη μέρα θα είχε εξαφανιστεί από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δε θα τον ψήφιζε. Μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια λίγο πιπεράτη αυτό που λέω, αλλά δείχνει την υποκρισία μας. Πιστεύεις ότι ένας πολιτικός που είναι ομοφυλόφιλος θα έπρεπε να βγει και να το πει; Βέβαια! Γιατί; Πού είναι το κακό; Και θα ‘πρεπε η κοινωνία να το δεχτεί. Αφού το ξέρει έτσι κι αλλιώς. Αλλά τίποτα δε στέκει, ρε παιδί μου, σ’ αυτή τη χώρα! Από τον πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό όλα είναι στημένα πάνω σε μία σύμβαση, ένα ψέμα. Ελπίδα τι σου δίνει σήμερα; Τα νέα παιδιά. Πολύ ωραία γενιά μεγαλώνει τώρα. Είναι διαφορετική από τη γενιά που μεγάλωσε μέσα στην ψευδοευμάρεια του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα παιδιά καίγονται –μιλάω γι’ αυτά που είναι 15-16. Μεγαλώνουν σ’ έναν κόσμο χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο, χωρίς ανέσεις, βλέπουν ότι σιγά-σιγά στερούνται. Μου θυμίζει λίγο και εμάς στη δεκαετία του ’60 που μεγαλώσαμε μες στη φτώχια. Θεωρώ ότι σε τέτοιες εποχές είναι που φτιάχνονται άνθρωποι. Τα Δεκεμβριανά τι άφησαν τελικά; Κοίτα, τα Δεκεμβριανά ήταν η πρώτη ουσιαστικά αστική επανάσταση. Τελείως ανεξέλεγκτη από κόμματα. Βγήκαν οι πιτσιρικάδες και επειδή δεν είχαν άλλον τρόπο να αρθρώσουν λόγο, τα σπάγανε. Είναι κρίμα που δεν οδήγησε κάπου, δε δημιουργήθηκε ένα οργανωμένο αίτημα. Αλλά δεν πιστεύω ότι ξεθύμανε τελείως. Οργανώθηκαν κάποιες κοινωνικές ομάδες –το πάρκο στα Εξάρχεια ή το άλλο πάρκο στα Πατήσια, εκεί που πήγε να κόψει τα δέντρα ο Ομέρ Πριόνης (σ.σ. ο Νικήτας Κακλαμάνης). Κάτι είναι κι αυτό. Πρόσφατα, στη συναυλία του Ψαραντώνη στο Ηρώδειο, αφιέρωσες τη συμμετοχή σου στους νεκρούς της αποστολής για τη Γάζα. Ε ναι, κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι κι αλλιώς, μου 'χε φύγει τελείως η χαρά για τη συναυλία -ήταν μόλις τρεις μέρες μετά το επεισόδιο. Και τι είπες στον κόσμο;Ε, είπα το γνωστό παλιό τσιτάτο ότι η σιωπή είναι συνενοχή κι εγώ δεν μπορώ να είμαι συνένοχος. Και τραγουδήσαμε το «Να 'χεν η θάλασσα βουνά» για τους νεκρούς και για τους γενναίους αυτούς ανθρώπους που αφήσανε τις μικρές ζωούλες τους και πήγαν να σπάσουν ένα άθλιο εμπάργκο. Για τους 4 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στη Marfin τι έχεις να πεις; Τι να πω; Αυτή είναι η ψυχοπαράνοιά μας. Μπορείς να βγάλεις άκρη; Πάντως από μολότοφ κουκουλοφόρων χάσανε τη ζωή τους. Ναι, ποιοι είναι όμως αυτοί οι κουκουλοφόροι; Πίσω απ’ τις κουκούλες κρύβονται διάφορες ομάδες. Είναι αναρχικοί αλλά είναι και προβοκάτορες. Στα Δεκεμβριανά υπήρχαν φωτογραφίες με κουκουλοφόρους να βγαίνουν μέσα από τις ορδές των ΜΑΤ. Άρα τι να πω; Ότι ήταν δολοφονία δεν το συζητάμε. Αν τύχαινε να παίζεις εκείνες τις μέρες στο Ηρώδειο, θα έβγαινες να πεις κάτι αντίστοιχο γι' αυτούς; Ε βέβαια. Έτσι θα το αφήναμε; Απλά θα προσθέταμε ότι δεν ξέρουμε τι έγινε ακριβώς. Ειδήσεις από πού μαθαίνεις; Απ' το ραδιόφωνο. Ακούω την «Ελληνοφρένεια» -τις ατάκες που πετάνε οι πολιτικοί. Τι είπε η Ντόρα, τι είπε ο Γιωργάκης... Τα παιδιά στην «Ελληνοφρένεια» τις μπλέκουν όλες μαζί με πολύ χιούμορ. Χτες άκουγα μια εκπομπή που ο Γιωργάκης έλεγε ότι το ελληνικό κράτος είναι ασθενής κι ακριβώς την ίδια ατάκα έλεγε πριν 40 χρόνια ο Παπαδόπουλος… Λαζόπουλο βλέπεις; Μπα, τον βαριέμαι. Είχε εποχές καλές, τώρα τον βρίσκω αγχωμένο. Μια-δυο φορές που έτυχε να τον δω, έλεγε κάτι ανεκδοτάκια, κάτι προστυχοτέτοια… Ο Κανάκης; Δεν ξέρω, μου φαίνεται λίγο βεβιασμένο και αυτάρεσκο όλο αυτό το γέλιο και ο χαβαλές. Τι σου λέει το όνομα Τζιμπρίλ Σισέ; Τι είναι αυτό; Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού που πήρε φέτος το πρωτάθλημα. (γέλια) Εντάξει, θα το έχω υπόψη μου. Η κρίση έχει επηρεάσει την καθημερινή σου ζωή; Πρακτικά όχι. Ζω μόνος μου, δεν έχω οικογένεια, ξέρω να ζω και με 500 ευρώ τον μήνα. Και δεν είμαι ο άνθρωπος που βγαίνει έξω. Τα μόνα μου έξοδα είναι κάνα τραπέζωμα με φίλους ή κάνα ταξίδι. Το εισόδημά σου δε μειώθηκε;Δεν ήταν κανένα τρελό εισόδημα για να μειωθεί. Τις 20 συναυλίες που κάναμε τον χρόνο θα τις κάνουμε και φέτος. Με τι εισιτήριο; Γύρω στα 15 ευρώ. Και πέρυσι τόσο ήταν. Πάντα παλεύαμε για φτηνό εισιτήριο. Πώς νιώθεις που σε πολλές συναυλίες με τους Επισκέπτες γινόταν ντου απ' τον κόσμο για να μπει τσάμπα; Τι να σου πω; Ούτε θυμώνω, ούτε χαίρομαι. Ε πώς! Δε σ' ενοχλεί να ετοιμάζεις κάτι που έχει κόπο και έξοδα και ο άλλος να το θεωρεί δεδομένο; Υπήρχαν φορές που μ' ενοχλούσε. Πέρσι ας πούμε σε μια συναυλία με 5.000 κόσμο εμείς δεν πήραμε φράγκο. Μπήκαμε και μέσα! Το ίδιο έγινε και με πολλές συναυλίες στην Κρήτη... Κάπως έτσι, βέβαια, φτάσαμε στο σημείο να διαλυθούν οι Επισκέπτες. Για οικονομικούς λόγους; Ε ναι. Έτσι κι αλλιώς ήταν ένα δυσβάσταχτο πράγμα και οικονομικά και ψυχολογικά. Ήμασταν σχεδόν 20 άτομα, βγαίναμε στον δρόμο, νοικιάζαμε πούλμαν, μηχανήματα, ξενοδοχεία, τα έξοδα ήταν μυθικά. Το μεροκάματο στην καλύτερη περίπτωση να ήταν 400 ευρώ. Ήμασταν μια ορχήστρα που συντηρούνταν από την τρέλα των μελών της. Και η τρέλα κάποια στιγμή τελείωσε; Ναι. Τρέχανε οι άνθρωποι σε άλλες δουλειές για να επιβιώσουν. Δεν μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί. Ενώ είχαμε υλικό για δεύτερο δίσκο, καθυστερούσαμε συνέχεια. Οπότε είπαμε να διαλύσουμε το μεγάλο σχήμα και να συνεχίσουμε πιο χαλαρά, 4-5 άτομα. Με το ίδιο όνομα; Όχι, δε θα το 'θελα από σεβασμό στην ιστορία των Επισκεπτών. Θα βρούμε άλλο όνομα. Πώς είναι να είσαι 50 χρονών; Τι να σου πω; Πλάκα έχει. Οικογένεια θα κάνεις ποτέ; Δεν το βλέπω. Η διάθεση για σεξ έχει μειωθεί; (γέλια) Όχι, ευτυχώς. Η διάθεση να ερωτεύεσαι; Ούτε. Κοίτα, κάνω τα ίδια πράγματα που έκανα και στα 25 μου. Δηλαδή κάνω μουσικές, ερωτεύομαι, γνωρίζω ανθρώπους, γυρνάω, αυτοανατρέπομαι. Αν κάτι αλλάζει μετά τα 50, είναι ότι κάνεις κάποιες σκέψεις πάνω στον χρόνο. Πολύ απλά, μια μέρα δε θα υπάρχεις. Κι αυτή η μέρα δεν είναι πια και πολύ μακριά. Σε φοβίζει; Με εξιτάρει. Μου δημιουργεί έναν ωραίο ίλιγγο. Είναι τυχαίο που το κορίτσι σου είναι κάθε φορά αρκετά χρόνια νεότερο από σένα; Καθόλου τυχαίο. Πάντα έκανα παρέα με κορίτσια και αγόρια από μικρότερες ηλικίες. Βαριέμαι τους ανθρώπους της ηλικίας μου, εκτός κι αν είναι σαν τον φίλο μου, τον Ντίνο, που είναι κι αυτός το ίδιο ξέμπαρκος και ανοικτός στο πώς περνάει το 24ωρό του. Νιώθω ότι ταυτίζομαι πιο πολύ με τη φρεσκάδα της σκέψης των νέων. Και με τη φρεσκάδα του κορμιού τους όμως! Αυτό εννοείται. Αλλά η σκέψη και το κορμί πάνε μαζί. Οι νέοι φαντάζουν πιο όμορφοι γιατί είναι πραγματικά πιο όμορφοι και μέσα τους. Μοναξιά νιώθεις ποτέ; Μοναξιά όχι, παρότι μου αρέσει να απομονώνομαι. Μπορεί να περάσω δύο-τρεις εβδομάδες χωρίς να δω άνθρωπο. Γιατί; Για να καθαρίσω μέσα μου. Τότε είναι που γράφεις και στίχους; Ναι. Μουσική γράφω και με παρέα, στίχους όχι. Εκεί θέλεις απόλυτη ησυχία για ν' ακούσεις τον εαυτό σου. Τον εαυτό σου πριν 20-30 χρόνια τον θυμάσαι; Α ναι, μου αρέσει να έχω επαφή με τις προηγούμενες ηλικίες μου. Θέλω να θυμάμαι όλα μου τα βήματα. Να ξέρω πώς έφτασα ως εδώ. Τα τραγούδια από τις Τρύπες τα ξανακούς ποτέ; Σπάνια. Έτυχε μια φορά σερφάροντας στο ίντερνετ να πέσω πάνω στην «Ταξιδιάρα Ψυχή». Άκουγα πόσο παιδική είναι η φωνή μου και χαμογελούσα. Μπορεί τεχνικά να ήταν ατελή αυτά τα βήματα, αλλά ήταν ειλικρινή. Στον καθρέφτη κοιτάζεσαι ποτέ; Κυριολεκτικά μιλάω. Ε, καμιά φορά ναι. Κάνεις ακόμα γκριμάτσες; (σκάει στα γέλια) …Ναι! Μικρός ένιωθες ξεχωριστό παιδί; Ένιωθα παράξενο παιδί. Ότι είμαι από αλλού. Να φανταστείς, ενώ μεγάλωνα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, είχα φτιάξει μέσα μου ένα παραμύθι ότι είμαι αριστοκράτης. Πραγματικός αριστοκράτης; (γελάει) Ναι! Για πολλά χρόνια πίστευα ότι δεν είναι αυτοί οι γονείς μου, ότι δεν είναι αυτό το περιβάλλον μου και ότι κάποιοι με φέρανε για να με δοκιμάσουν στη φτώχια. Ήμουν ψωνάρα! Και περίμενα οι πραγματικοί γονείς μου να έρθουν κάποια στιγμή να με πάρουν. Τους ...φτωχούς γονείς σου τους αγαπούσες; Πολύ. Και τους πονούσα. Παλεύανε να μας μεγαλώσουν, ήταν σκληρά τα πράγματα. Και όλο μου το σόι γενικά ήταν φτωχό και τρελό μαζί -«καιρός των τσιγγάνων» τελείως! Αδέρφια που μάλωναν, που έρχονταν στα χέρια για το τίποτα και μετά αγαπιόντουσαν και πίνανε μαζί. Στον Θεό πιστεύεις; Πιστεύω ότι η ζωή έχει νόημα. Ότι δεν είναι τυχαίο το σύμπαν, η γη, οι ζωές μας… Υπάρχει αιτία για όλα αυτά. Τώρα αν αυτό είναι Θεός ή είναι η φύση από μόνη της που παλεύει να εξελιχθεί… Επηρεάζει πάντως αυτό τη δική σου ζωή; Ε βέβαια. Με ποιόν τρόπο; Εγώ λογοδοτώ στη φύση. Στα δέντρα, στους φίλους, στον εαυτό μου… Στα δέντρα όταν λες; Κυριολεκτικά εννοείς; Καμιά φορά και κυριολεκτικά. Δηλαδή σε πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου μπορώ να καθίσω αγκαλιά μ' ένα δέντρο και να τα πω. Ακόμα και τα δέντρα σού δίνουν κουράγιο.


Τελικά ο Γιάννης Αγγελάκας δεν είναι ο underground καλλιτέχνης που νομίζαμε! Ανακαλύψαμε στο ...προσωπικό του αρχείο φωτογραφίες με πρόσωπα της εξουσίας και από κάτω ιδιόχειρα σημειώματά του ΦΩΤΟ 1 «Με τον Γιώργο και τον Αντώνη, κολλητούς μου απ’ την εποχή που σπουδάζαμε και κάναμε μπάφους μαζί στην Αμερική» ΦΩΤΟ 2 «Κουτσοπίνοντας με την Ντόρα και μερικούς αξιοσέβαστους συναδέλφους μου» ΦΩΤΟ 3 «Θα μου μείνουν αξέχαστα τα ζεϊμπέκικα του Άκη!» ΦΩΤΟ 4 «Μπροστά στην πισίνα του εξοχικού μου που δυστυχώς αναγκάστηκα να καμουφλάρω για να αποφύγω τις αεροφωτογραφίες της εφορίας»

http://www.theschooligans.gr/site/index.php?option=com_content&task=view&id=1585&Itemid=28

Γιατί να νιώσω αλληλεγγύη για τους εργαζόμενους στην ΙΜΑΚΟ;

2012-02-26T21:08:00.002-08:00

Δυο χρόνια τώρα που κοσμος χάνει τη δουλειά του γράψαν μια αράδα αλληλεγγύης ή συνέχιζαν να μας φλομώνουν με ασημαντότητες;

Οταν οργάνωσε η ΕΣΗΕΑ απεργία στην ΙΜΑΚΟ,ποιοι πηδούσαν μάντρες και γίνονταν απεργοσπάστες;
Οταν μπράβοι του Κωστόπουλου βιαιοπράγησαν εναντίον δύο συναδέλφων του γιατί κανείς τους δεν αντέδρασε;

Τώρα που κλείνουν τα συγκροτήματα γιατί δεν ακούγεται απ αυτούς ΜΙΑ κουβέντα εναντίον του Κωστόπουλου;Γιατί οι περισσότεροι συνεχίζουν να τον γλύφουν;

Αλήθεια,έχουν κατέβει σε καμμιά απ τις τόσες διαδηλώσεις που έχουν κάνει οι συμπολιτες τους ή αντιθέτως γράφαν στο τουίττερ και στα γραπτά τους την αγανάκτησή τους γι αυτές;

Δεν είναι αλήθεια πως ήταν εναντίον όλων των κοινωνικών ομάδων που διαμαρτύρονταν;Δεν είναι αλήθεια πως ήταν απέναντί μας και πως δυσφορούσαν που έκλεινε το κέντρο και τους δυσκόλευε να πάνε στο θέατρο ή να κάνουν τα ψώνια τους;

Τους ακούσατε,ή τους διαβάσατε ποτέ να λένε μια κουβέντα για το ξεπούλημα που πάει να γίνει στην πατρίδα;ΜΙΑ ΔΕ ΔΙΝΟΥΝ.ΣΤ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥΣ.

Πιο φιλοτομαριστές απ τους δημοσιογράφους και δη τους εργαζομενους στα λάιφ στάιλ περιοδικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!Πραγματικά διαβάζεις τα τουίτς τους και σου'ρχεται ΞΕΡΑΤΟ.

Τί κοινό έχω εγώ,η κυρά Μαρία,ο Γιώργος ο άνεργος,η Σοφία η δασκάλα που παιρνει 700 ευρώ με αυτούς τους ανθρώπους;

ΚΑΝΕΝΑ

Είναι άνθρωποι πλήρως συνυπεύθυνοι με το αφεντικό τους και πλήρως υποταγμένοι στο όραμά του:οχι ταβέρνες,οχι μπουάτ,οχι πολιτικοποίηση,όχι αλληλεγγύη
ΝΑΙ αποχαύνωση,ναι φιλοτομαρισμός,ναι άκρατος υλισμός ναι κωλοπαιδισμός.

Συγγνώμη ειμαι αλληλέγγυα, σε κάθε συμπατριώτη μου που πονάει αυτή την στιγμή.
Σε καθέναν που αγωνίζεται,που πονάει,που λυγάει.

Με τα "παιδιά της ΙΜΑΚΟ"δεν υπήρχε και ούτε θα υπάρξει ποτέ κανένα νήμα να μας συνδέει.
Οι κόσμοι μας ειναι τόσο διαφορετικοί και πάντα θα ειναι.

Να τους συμπαρασταθώ για να συνεχίσουν το έργο τους να δημιουργούν απολιτίκ,αδιάφορους ανθρώπους;

Συγχωρέστε με λοιπόν που δε δίνω μία γι αυτούς όπως κι αυτοί δε δίνουν μία για μένα και
τους συμπατριώτες μου.

Κλείνοντας να πώ πως οι λαιφσταιλίστες και γενικότερα μεγαλο μέρος των δημοσιογράφων
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΕΟ ΤΟΥΣ.

Ενώ δεν έχουν γράψει μια αράδα για δικαιώματα συνανθρώπων τους που κατακρεουργούνται δυο χρόνια τώρα-μην πω πως τα ενθάρρυναν και με πάθος-τώρα μας κατηγορούν γιατί ΔΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΡΙΣΤΑΜΕΘΑ

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΕΟ ΤΟΥΣ

Βίοι Αγ(ρ)ίων...

2012-02-26T20:24:00.000-08:00

Έχω αρχίσει τις τελευταίες μέρες να χάνω την ψυχραιμία μου. Όλα τα υπόλοιπα (μαλλιά, λεφτά, εμπιστοσύνη, υπομονή, «φίλους» στο fb,
εθνική κυριαρχία) τα είχα ήδη χάσει, οπότε τι άλλο μου έμενε;

Η παροιμιώδης ψυχραιμία μου.

Πάει όμως κι αυτή περίπατο, να ’ταν κι άλλη, να ζω να την θυμάμαι… Αυτό όμως δεν... έγινε έτσι απλά.
Δεν ξύπνησα ένα πρωί στραβά και της έδειξα την… έξοδο. Όχι, το ορκίζομαι πως δεν έγινε «αβασάνιστα»!

Και σίγουρα δεν έφταιξε μόνο η πρόσφατη δήλωση ικανοποίησης για την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, από τον «αντιαισθητικό» απ’ όλες τις απόψεις Τεό.

Είναι τόσο θλιβερή η περίπτωσή του, που μου προκαλεί πια μόνο οίκτο.

Μόνο αυτός θεωρεί πως αρθρώνει πολιτικό λόγο. Δεν είναι τυχαίο που λέει τις μαλακίες του, κυρίως στα ξένα δίκτυα.

Σου λέει «εδώ ολοκλήρωσα ως εθνικός γελωτοποιός, ας πάω και για διεθνή καριέρα». Δεν χρεώνω λοιπόν τον Τεό.

Απλά, ήταν απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας, τις τελευταίες ημέρες.

Έχουμε και λέμε.

Ένας «έκπτωτος» εκδότης,

ένας αρχηγός κόμματος

κι ένας τραγουδιστής σε ερμηνευτική «εμμηνόπαυση».

Και λέω ν’ αρχίσω ανάποδα, γιατί και οι έσχατοι έσονται πρώτοι…

(αρνητικά ενίοτε)!

Γιώργος το μικρό του όνομα. Και Γιώργος δεν είναι μόνο ο Τζέφρι. Δίνω μικρή βοήθεια για να το βρείτε. Είναι παντρεμένος με μια Άννα (όχι με τη Βίσση ένα φλερτ είχαν μόνο, συγκεντρωθείτε) που βρέθηκε στη Βουλή, στην πράσινη «κερκίδα» και που κάθε φορά που την καλούν να στηρίξει όλο και πιο σκληρά μέτρα, όλο και πιο αδίστακτα μνημόνια,
απειλεί πως θα τα καταψηφίσει (να έχει και μια αφορμή να την βγάλει ο Καμπουράκης)

και στο τέλος πάντα κάνει πέτρα την καρδιά της και τα ψηφίζει γιατί την πείθει ο Βενιζέλος (με υπνωτισμό άραγε;) πως είναι για το καλό της χώρας.

Το βρήκατε, μπράβο το ήξερα πως έχω έξυπνους αναγνώστες.

Ο δικός της Γιώργος λοιπόν, όταν δεν κάνει συναυλίες (εννοείται αφιλοκερδώς) στην Κύπρο, κάνει ή φιλικές συμμετοχές, ή βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Και με τις… συμμετοχές εντάξει το έχουμε πάρει απόφαση.

Θέλει και μπορεί (σύμφωνα πάντα με τον ίδιο) να τα τραγουδήσει όλα.

Τις δηλώσεις όμως, τι τις θέλει; Αφού τον «χαλάνε».

Κι αν όχι αυτόν, σίγουρα εμάς.

Είχα καμιά όρεξη ν’ ανεβαίνω στα πατάρια, να ξεθάβω τα 33άρια βινύλια και να τα αφήνω δίπλα απ’τα σκουπίδια;

Να τα κάνει τί ο πεινασμένος της διπλανής πόρτας;

Να τα πάρει σπίτι του και να «φτιάχνεται» με τα… Latin (σε διπλό δίσκο);

Ή να κάνει κέφι με το «Με δυο παπούτσια πάνινα», όταν βλέπει τα δικά του να έχουν εδώ και καιρό τρυπήσει;

Διακρίνω κάποια βλέμματα απορίας, οπότε δίνω κι άλλα στοιχεία.

Τον ρώτησε η Τσαπανίδου, αν συμφωνεί με το μνημόνιο και με την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, όπως ο Πάγκαλος.

Κι αυτός (τσίμπησε) και απάντησε.

«Συμφωνώ, αλλά δεν υπερβάλλω. Χωρίς αυτά τα μνημόνια τα οποία είναι κατακριτέα… πρέπει να δούμε γιατί φτάσαμε στα μνημόνια, ποιοι φταίνε από τους κυβερνήτες μας, ποια κόμματα… Δεν συμφωνώ με τα μνημόνια, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω. Είναι ή μνημόνιο, ή καταστροφή».

Δηλαδή σε ελεύθερη απόδοση,

«δεν θέλω να κακοκαρδίσω τους κατακτητές μας, ας πάρουν ό,τι θέλουν, αλλά τουλάχιστον να μείνει το Μέγαρο Μουσικής και το Ηρώδειο σε ελληνικά χέρια, να έχω κι εγώ κάπου να εμφανίζομαι (αφιλοκερδώς πάντα) τώρα που βγήκα στη σύνταξη».

Αν σου υπενθύμιζα Γιώργο μου πως ανάμεσα στον πολυμελή θίασο του ΠΑΣΟΚ (που μας οδήγησε στα μνημόνια) ενεργό ρόλο είχε και το στεφάνι σου, θα πέσει… παντόφλα στο σπίτι;

Σου επιτρέπω όμως, να με πεις απλά κακεντρεχή και τσιράκι του Τζίμη Πανούση και να το κλείσουμε εδώ, για το καλό όλων μας!

Ποιος έχει σειρά; Ο Αντώνης, ο βαρκάρης ο σερέτης (που εσχάτως) έπαψε να ζει ρεμπέτης και που (εντελώς συμπτωματικά) είχε κι αυτός ένα φλερτ με την Άννα.

Όχι την Νταλάρα, τη Βίσση.

Το καμάρι της Συγγρού, ο επαναστάτης και αρνητής

(έστω, στην πρώτη εκδοχή) του μνημονίου.

Πόσο πια ν’ αρνείται;

Θα έρχεται προς ψήφιση κάθε τρίμηνο κι εκείνος θα μένει απ’ έξω;

Και τι θα κάνει στη Βουλή;

Θα πηγαινοέρχεται άνευ αντικειμένου με τα μούτρα στο πάτωμα και θα μουλαρώνει σε ό,τι καλό για τη χώρα προτείνει η τρόικα;

Στο τρελοκομείο δηλαδή να καταλήξει ο τραπεζίτης που βρέθηκε πρωθυπουργός και με τη δική του σύμφωνη γνώμη;

Γιατί να μην δείξει πως έχει καλές προθέσεις;

Γιατί να μην θέσει θέμα κομματικής πειθαρχίας;

Να έχει τίποτα εκπλήξεις στην ψηφοφορία;

Για τέτοια είμαστε;

Τι έπρεπε δηλαδή, να ρισκάρει να διαγράψει όλους τους βουλευτές του και να βλέπει την Ντόρα στα πίσω έδρανα, ν’ ανοίγει σαμπάνιες;

Θα έβρισκε άλλους πρόθυμους να τον πλαισιώσουν όπως ο (ροπαλοφόρος) Βορίδης και ο (μπουμπούκος) Άδωνις;

Γιατί δεν είναι σοβαρός ένας αρχηγός που είναι έτοιμος να ανοίξει ξανά τις… αγκάλες του (και τα ψηφοδέλτιά του) για όλους τους διαγραφέντες, αν φυσικά αναθεωρήσουν και ψηφίσουν τους εφαρμοστικούς νόμους;

Πιστεύετε πως δεν θα έχει αποτέλεσμα ο εκβιασμός; Γιατί; Δεν υπάρχουν κι άνθρωποι με χαμηλές… ηθικές αντιστάσεις;

Για βουλευτές δεν μιλάμε; Τι ακούω; Τι ήχος είναι αυτός;

Μήπως (λέω μήπως) τρίζουν τα κόκαλα της Πηνελόπης Δέλτα (προγιαγιά του Αντωνάκη) που το 1941 την ημέρα που κατέλαβαν την Αθήνα τα γερμανικά στρατεύματα ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ;

Υπάρχει κάποιος σοβαρός γενετιστής να μας ξεκαθαρίσει επιτέλους αν στο DNA περνάνε όλα τα γονίδια των προγόνων μας, εκτός από εκείνα του πατριωτισμού; (πολλές ερωτήσεις κάνω)…

Πάμε για φινάλε με τον Πέτρο, χωρίς όμως το… λύκο του!

Έγραψε μια επιστολή, κατακεραυνώνοντας όλους όσοι χάρηκαν με την πρόσφατη αποκαθήλωσή του, από το θρόνο του απόλυτου γκουρού του life style.

Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Τον συγκεκριμένο δεν θα τον κρίνει ούτε καν η ιστορία, γιατί σίγουρα θα έχει να ασχοληθεί και με πιο σοβαρά πρόσωπα.

Κύριε Κωστόπουλε, μην τα λες όπως σε συμφέρουν τα πράγματα. Κανείς δεν σε χτυπάει τώρα που είσαι «κάτω».

Σταμάτα τις επικλήσεις στο συναίσθημα, δεν μασάμε (για να μιλήσω και στο ύφος σου)…

Κανείς δεν χάρηκε με την κατάρρευση της IMAKO.

Κι όχι για σένα, αλλά για τους ανθρώπους που βρέθηκαν άνεργοι. Που τους εμφανίζεις μάλιστα στην επιστολή σου, σχεδόν ως υπαίτιους για την οικονομική καταστροφή της εταιρίας σου.

Δηλαδή για πόσους μήνες έπρεπε να μείνουν απλήρωτοι για να παραμείνεις εσύ κραταιός;

Θυμάσαι στις τελευταίες συνελεύσεις τι τους έλεγες για να τους δώσεις κουράγιο; «Μην ντρέπεστε, μη λυπάστε».

Δεν είδα επίσης πουθενά να γράφεις στο μανιφέστο σου, για το περιστατικό με τις δύο εργαζόμενές σου, πριν από κάτι μήνες.

Έλα, βάλε λίγο το μυαλό σου να σκεφτεί.
Αυτές, που κάλεσες τους αστυνομικούς και τις έβγαλαν σηκωτές;

Και που κανένας από τους συναδέλφους τους, δεν είχε το θάρρος να τις υπερασπιστεί;

Θυμήθηκες κάτι;

Ο λόγος που σε οδήγησε στην «έξοδο», ήταν μόνο η απύθμενη μεγαλομανία σου.

Το αποδεικνύεις με την υπόσχεση σου (σχεδόν απειλή) «i ’ll be back»!

Φυσικά και μπορείςνα επιστρέψεις.

Ο δολοφόνος άλλωστε, πάντα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Το θέμα είναι όμως, πως δεν θα βρεις κανένα να σε περιμένει.

Ήσουν κι εσύ μια απ’ τις μόδες που λάνσαρες μέσα από τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα και τις ιστοσελίδες σου.

Μια καρικατούρα της πραγματικής ζωής.

Κι αν για κάτι πρέπει να ευγνωμονούμε την… κρίση, είναι πως σίγουρα τους περισσότερους θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Χωρίς προβολείς και μακιγιαρισμένα είδωλα. Εμείς δεν τα χρειαζόμαστε. Σ

τα χαρίζουμε, γιατί από τα υστερόγραφα της επιστολής σου, φαίνεται πως τα έχεις μεγάλη ανάγκη.

Κι αυτή, θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη ήττα σου. Για να μη σου θυμίσω και την άλλη. Πως εσύ, δεν τα είχες ποτέ με τη Βίσση.

Διονύσης Τσιλιμιδός
mediasoup.gr

ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΣΤΟ MEGA ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ!!!

2012-02-26T11:24:00.000-08:00

Ντροπή και αηδία αυτη την στιγμή στο MEGA… Μεταδίδει συναυλία αλληλεγγύης του πάμπλουτου Νταλάρα με τα λεφτά της οικογενείας σε… Ασφαλείς οικονομικούς παραδείσους!!
Ο απάνθρωπος που δεν είχε πρόβλημα με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, βγαίνει να πουλήσει αλληλεγγύη στον κατεχόμενο λαό.
Για τους πολίτες που πήγαν να τον δουν, δεν έχουμε σχόλια. Για την δημαρχάρα όμως που τον “φιλοξένησε” θα πούμε πολλά…

Το επείγον σήμα

2012-02-26T11:10:00.000-08:00

Tου Αλεξη Παπαχελα

Μπορούμε κάπως να ξεχωρίσουμε την πολιτική από τη διαχείριση των σοβαρών προβλημάτων της χώρας; Αν το καταφέρουμε άμεσα, έχουμε κάποιες σημαντικές ελπίδες να κερδίσουμε τη μάχη του ευρώ και της ανάκαμψης. Αν όχι...

Το κράτος έχει σε μεγάλο βαθμό παραλύσει αυτή τη στιγμή. Οι δημόσιες υπηρεσίες τα έχουν χαμένα και μεταξύ εφεδρείας, περικοπών και πολιτικής αβεβαιότητας δεν κινείται τίποτα.

Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε νευρική κρίση. Είναι κατανοητό γιατί έχουν έλθει τα πάνω-κάτω στη χώρα και έχει αλλάξει η «περιγραφή θέσης» βάσει της οποίας επέλεξαν να γίνουν πολιτικοί.

Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν και την τελευταία στιγμή δείχνουν υπευθυνότητα και προσπαθούν να σώσουν την παρτίδα, εν τέλει δεν αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές.

Τι θα περίμενε ένας λογικός άνθρωπος εν όψει των κρίσιμων εκλογών και των απίστευτων δυσκολιών που περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση; Οτι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είχαν επιλέξει τους κορυφαίους κάθε κλάδου, θα τους είχαν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και θα τους είχαν αναθέσει ένα επιχειρησιακό σχέδιο 150 ημερών.

Ακόμη καλύτερο θα ήταν να είχαν επιλέξει αυτούς τους ανθρώπους από κοινού, να είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινώς αποδεκτό κυβερνητικό πρόγραμμα και να άρχιζε η εφαρμογή από αύριο το πρωί, πριν από τις εκλογές. Σκεφθείτε τι εικόνα αξιοπιστίας και σοβαρότητας θα έδινε μια τέτοια πράξη, και προς τα μέσα και προς τα έξω.

Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν και Ελληνες που έχουν πρόγραμμα και στόχους για τη χώρα μας.

Οι ξένοι θα έλεγαν ότι «επιτέλους, οι Ελληνες αποκτούν πρόγραμμα και σύστημα και μάλιστα μέσα σε ένα σχήμα συναίνεσης». Δεν ξέρω αν κάποιο από τα δύο κόμματα κάνει τέτοια προετοιμασία. Αν το κάνουν και δεν το ξέρει κανείς, πρέπει να πούμε ένα μπράβο, ούτε το Μanhattan Project δεν κρατήθηκε τόσο απόρρητο...

Οι συγκλίνουσες πληροφορίες από τα δύο κόμματα εξουσίας δίνουν, πάντως, μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, έχουμε ως πιθανότερο ηγέτη έναν άνθρωπο που πιστεύει στο σόου του ενός και ο οποίος, πέραν της παλαιάς και έμπειρης διαπραγματευτικής ομάδας με την τρόικα, δεν διαθέτει αξιόλογα στελέχη.

Είναι εξαιρετικό ως «πολιτικό ζώο» γιατί υπερασπίζεται τις αναγκαίες λύσεις χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να δείχνει ενοχές έναντι της Αριστεράς και των ετερόκλητων συμμάχων της. Ομως, από πρόγραμμα, αποτελεσματικότητα, συνεργάτες, μάνατζερ που μπορούν να αναλάβουν κρίσιμα πόστα δεν υπάρχει τίποτα.

Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν 2-3 τραπεζίτες και άνθρωποι της αγοράς, αλλά και πολύ απελπιστικά ελαφρύ «πυροβολικό». Η ενασχόληση με το τι γράφει ο κάθε πικραμένος, το τι συμβαίνει στον τάδε νομό με τον πολιτευτή Καραπιπερόπουλο και την κομματική κουζίνα, στραγγίζει το σύστημα από κάθε διάθεση σοβαρής προετοιμασίας για την εξουσία.

Αυτή, δυστυχώς, είναι η παράδοση στα κόμματα και τους ηγέτες, με σπάνιες εξαιρέσεις. Μην ξεχνάτε ότι η δομή του υπουργικού συμβουλίου του κ. Παπανδρέου μετά τις εκλογές του 2009 δόθηκε στους αρμοδίους για επεξεργασία σε μια χαρτοπετσέτα.

Και όμως. Η χώρα έχει μπροστά της μερικούς κρίσιμους μήνες, που θα κρίνουν αν θα παραμείνει στο ευρώ. Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα.

Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος συνωμοτούν κάποια βράδια μακριά από όλους εμάς. Αφελές ίσως, αλλά θα ήθελα να ξέρω ότι διαπραγματεύονται ένα κοινό σχέδιο δράσης, με ονόματα, προθεσμίες, στόχους, το οποίο θα ακολουθηθεί μετά τις εκλογές εφ’ όσον διαθέτουν από κοινού κυβερνητική πλειοψηφία.

Είναι πάρα πολλοί οι σοβαροί άνθρωποι που θα ήθελαν να τους βοηθήσουν και να στηρίξουν μαζί τον τόπο τους, σε μια ώρα ανάγκης. Ελληνες της διασποράς θέλουν να δώσουν τη μάχη για να σταθεί η πατρίδα στα πόδια της. Ηγεσία, όραμα και αίσθηση ευθύνης και εθνικής συνεννόησης περιμένει ο κόσμος με αγωνία.

Αν δεν καταφέρουν να δώσουν σήμερα αυτό το σήμα τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν αν η Αριστερά και τα άκρα σχηματίσουν πλειοψηφία.

Οταν κάποιος σου ζητάει να πονέσεις με την υπόσχεση ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ζητάς αποδείξεις και απτά δείγματα των προθέσεων και ικανοτήτων του.

Αν δεν τα έχεις, προφανώς δεν πιστεύεις πια σε τίποτα και το ρίχνεις στην τρέλα, τη διαμαρτυρία και σε ό,τι άλλο βοηθάει να εκτονωθεί μια δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή.

Κώστας Τσόκλης:Οι πατρίδες έχουν μικρή σημασία,η μνήμη μας πρέπει να θυσιαστεί

2012-02-26T10:54:00.009-08:00

Ραγιαδισμός ενοχισμός και κλάψα:Τρία προσόντα για να βγεις στο MEGA

Ραγιαδισμός είναι συμπεριφορά που κράτησε την περιοχή μας 400 χρόνια υπό τον ζυγό των Οθωμανών.
Συνυφασμένος με ενοχισμό για κάποιο κοινό Ελληνικό ή ατομικό αμάρτημα.
Η κλάψα είναι το μοιρολατρικό στοιχείο που όσο πλησιάζουμε ανατολικές σπουδές τόσο θα πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη ως στοιχείο καθοριστικό στην συμπεριφορά των όσων η μοίρα του παγίδευσε σε αυτή την περιοχή.

Ο Κώστας Τσόκλης τα έχει όλα τα παραπάνω και προκρίνεται για μια συνέντευξη στο MEGA

Σαββατοκύριακο όπου θα πει πραγματα τα οποία μπορούμε να τα κατατάξουμε ως εξής: (τα σχόλια του Blogger με κόκκινο χρώμα)

«Είμαι μπερδεμένος μέσα σ΄ αυτή την κοινωνία και προσπαθώ να ισορροπήσω την προσφορά μου μ΄ αυτή των άλλων ανθρώπων»

Κατηγορία: Προσωπικό αμάρτημα-”ενοχισμός”: «Σκέφτομαι ότι δεν έχω το δικαίωμα να κατηγορήσω τους πολιτικούς για την σημερινή κατάσταση, και καταπίνω τον θυμό μου. Μήπως εγώ, στον τομέα μου, την τέχνη, κατόρθωσα να βάλω την Ελλάδα ψηλότερα; Αρα κι εγώ απέτυχα. Γιατί λοιπόν να θυμώσω επιλεκτικά με τους πολιτικούς. Ας το δούμε ο καθένας προσωπικά».

Κατηγορία: Μοιρολατρία -κλάψα «Κι όμως με τα χρόνια προσπαθήσαμε να συμβαδίσουμε με τους Ευρωπαίους και μέχρι ενός σημείου κάτι καταφέραμε. Λέω συχνά σε φίλους ότι έχω μια διάθεση κλάματος, πένθους, γιατί πιστεύω ότι αυτό που δημιουργήσαμε μέχρι τώρα θα πάει χαμένο. Ο τόπος για να συνέλθει θέλει πολλά χρόνια. Οταν έρθει μια καινούργια πραγματικότητα ανάπτυξης, οι παγκόσμιες συνθήκες θα επιβάλλουν έναν άλλο τρόπο εκτίμησης, μια άλλη αισθητική και τότε φοβάμαι ότι το έργο μας θα ξεχαστεί».

Κατηγορία: Ραγιαδισμός και πάλι ενοχισμός : «Ο ενθουσιασμός είναι ό,τι πιο επικίνδυνο. Βαδίζαμε με ύφος σπουδαίων ανθρώπων, με Ολυμπιάδες, με βαλάντια που δεν σήκωνε η τσέπη και ο τόπος. Φταίνε όλοι κι αυτοί που έκλεψαν πολλά κι αυτοί που έκλεψαν λίγα κι αυτοί που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να κλέψουν… Οταν νιώθετε ενθουσιασμένοι να ανησυχείτε πολύ. Επιτρέψτε μου ένα βρωμόλογο: Ο Μάο έλεγε όταν νομίζεις ότι έχει τέσσερα αρχ…μη νομίσεις ότι είσαι υπεράνθρωπος, να είσαι βέβαιος ότι εκείνη τη στιγμή σε γ….».

Ενοχισμός της φυλής: «Πετάξαμε χωρίς να υπολογίσουμε τις αντοχές μας. Εφυγαν τα πράγματα από τα χέρια μας, έτσι όπως δεν είχαν τοποθετηθεί σε βάσεις, και βρεθήκαμε στο κενό. Δεν αναπτυχθήκαμε σιγά-σιγά. Κι αυτό το απότομο πέταγμα δεν μπορούσαμε να το διαχειριστούμε»…
Το συλλογικό αμάρτημα ο κ. Τσοκλης θα το βρεί στον συλογισμό “αφου ο κόσμος είναι “Αλφα” τότε εγώ είμαι το λάθος Βήτα”:
«Αν όπως λέμε πιστεύουμε στην παγκοσμιοποίηση, οι πατρίδες έχουν μικρή σημασία.
Οι άνθρωποι προέχουν, οποιασδήποτε εθνικότητας. Από την ώρα που δεχτήκαμε να μπούμε σ΄ ένα ευρωπαϊκό σύστημα, έπρεπε η μνήμη μας να θυσιαστεί. Για να ανήκουμε σε καινούργιο κόσμο πρέπει να ξεχάσουμε πολλά από το παρελθόν. Δεν γίνονται όλα μαζί: Και Ευρωπαίοι και Ελληνες και εμμονή στις ρίζες και κοσμοπολίτες». Και τώρα φτάσαμε στο σημείο, στο όνομα μιας ενοποιημένης Ευρώπης, αντί να ερχόμαστε κοντά να χωρίζουμε: Νότιοι, Κεντροευρωπαίοι κ.λ.π.
Και αφού είμαι τόσο λάθος Βήτα μοιράια ο κ Τσόκλης οδηγείται στην Αναίρεση της Ελληνικής ταυτότητας του: «Οταν πιάνω τον εαυτό μου να πρέπει να υπερασπιστεί την ελληνικότητά μου θυμώνω. Ποια ελληνικότητα; Δέστε το όνομά μου: Τσόκλης είναι τούρκικο και το «τσοκ» σημαίνει πολύ. Για ποιον Ελληνα μιλάμε;»
Και χωρίς τον Ελληνισμό θα βρεθεί στο κενό «Εμείς στον καιρό μου όταν ξεκινούσαμε πατούσαμε σε μια βάση. Προοδεύαμε σιγά-σιγά έστω και λίγο, έστω και χαζά. Η επόμενη γενιά που θα πατήσει; Αυτό το κενό που θα δημιουργηθεί δεν θα καλυφτεί δημιουργικά αλλά με σαβούρα. Το έλλειμμα που έχουμε είναι κυρίως ηθικό. Είμαστε άνθρωποι χαλασμένοι, ανέντιμοι, άπληστοι, αμόρφωτοι, συνεχώς θυμωμένοι».
Η πορεία εκτός της συμπεριφοράς του Ραγιαδισμού που προτείνει είναι η αφομοίωση: «Ο μόνος δρόμος είναι να δεχτούμε ότι μοιραζόμαστε με τον υπόλοιπο κόσμο μια κοινή μοίρα. Μην προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε την δική μας από των άλλων. Κι αυτή την πίστη πρέπει να πείσουμε τους Ευρωπαίους ότι την έχουμε».

Σχόλιο: Τι αμαρτίες πληρώνει η Ελλάδα;

http://papaioannou.wordpress.com/2012/02/26/%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CF%88%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1/

Η ΝΔ και το τέλος της μεταπολίτευσης...

2012-02-26T10:29:00.001-08:00

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς μίλαγε για το τέλος της ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, δεν φανταζότανε ότι θα έμπαινε και το δικό του κόμμα μέσα σ' αυτό το "τέλος".

Ο Σαμαράς αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων που αντιμετωπίζει η πατρίδα. Όταν έπρεπε να πει όχι, εκείνος...
έσκυψε το κεφάλι ψελλίζοντας εκείνο το αμίμητο "παλεύω να περάσω τις θέσεις μου"!!!

Τελικά οδήγησε τους πιο πιστούς οπαδούς στο προθάλαμο του ψυχιάτρου βάζοντάς τους να υπερασπίζονται την δανειακή με τα ίδια επιχειρήματα που το δίδυμο Παπανδρέου - Παπακωσταντίνου υπερασπιζότανε το πρώτο μνημόνιο.

Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ ήταν και παραμένει κόμμα βαρόνων, άρρηκτα δεμένο με τις... τράπεζες και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Απόγονοι παλαιών τζακιών είναι οι πολιτευτές της. Ξεκομμένοι από την Ελληνική κοινωνία, σπουδαγμένοι σε Harvard και Οξφόρδη, αδυνατούν να καταλάβουν πως γίνεται να μην έχει κανείς να πληρώσει το ρεύμα, ας πούμε.
Πρόσφατα, γνωστό στέλεχός της και γόνος καλής οικογενείας δήλωσε πως δεν ξέρει τι να συμβουλεύσει τον κόσμο να κάνει τα λεφτά του, να τα βγάλει στο εξωτερικό η να τα αφήσει μέσα. Για τέτοιους καημούς μιλάμε...

Δυστυχώς για την ΝΔ ακόμα και παραδοσιακοί ψηφοφόροι της δεξιάς δεν μπορούν πλέον να την ψηφίσουν. Δεν τους πάει το χέρι και αυτό αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.

Δύο εβδομάδες μετά την ψήφιση της δανειακής και η ΝΔ έχει χάσει 3% στην πρόθεση ψήφου, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Φαίνεται καθαρά ότι ο Σαμαράς έχασε την ευκαιρία να γίνει πραγματικός ηγέτης και να κυβερνήσει με αυτοδυναμία και ευρεία αποδοχή στην Ελληνική κοινωνία. Πάει το πουλάκι, πέταξε, για τον Σαμαρά και την ΝΔ.

Η δανειακή ήταν κόκκινη γραμμή τελικά για πολύ κόσμο. Αρκετοί περιμένανε τον Σαμαρά ως την τελευταία στιγμή... Τώρα, η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη χάνει συνεχώς ψηφοφόρους και στελέχη και μετρά ήδη την δεύτερη διάσπασή της μέσα σε δύο χρόνια.

Αποτελεί δε παγκόσμιο ρεκόρ που πρέπει να διδάσκεται στο μέλλον στις σχολές πολιτικών επιστημών, για το πως μια παράταξη με βάση το 33 - 35% κατάφερε μέσα σε δύο μόλις χρόνια και με αντίπαλο την χειρότερη κυβέρνηση της Ελληνικής ΙΣΤΟΡΊΑΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στο 23% και με αναγωγή!!

Πράγματι, η ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ είναι ήδη εδώ. Το σκηνικό έχει αλλάξει και ο κόσμος δεν εγκλωβίζεται πλέον στα κομματικά μαντριά. Το αίτημα για εκδημοκρατισμό και βαθιά κάθαρση στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα αιωρείται πλέον εφιαλτικά πάνω από το Ελληνικό κοινοβούλιο.

Ο κόσμος έχει ριζοσπαστικοποιηθεί και δεν τρώει πλέον το κουτόχορτο που του μοιράζουν τα κομματικά χαλκεία.
Ο κόσμος βλέπει πως χειρίσθηκε ο ΙΣΛΑΝΔΙΚΟΣ ΛΑΟΣ μια ανάλογη υπόθεση και παίρνει ιδέες...
Κινήσεις πανικού από τα κομματικά επιτελεία, κινήσεις που θυμίζουν το μετεμφυλιακό κράτος που σου ζητούσε πιστοποιητικό κοινωνικό φρονημάτων για να σε προσλάβει σαν κλητήρα δεν ανησυχούν κανέναν.
Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει, αφού γίνεται όλο και πιο αηδιαστικό το παλιό πολιτικό σκηνικό στα μάτια του κόσμου...

γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς
από το Ας μιλήσουμε επιτέλους

Οι ξιπασμένοι λάτρεις του μνημονίου...

2012-02-26T09:42:00.002-08:00

από το ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Απεχθάνομαι τις γενικεύσεις. Όμως όταν είναι απαραίτητες τις χρησιμοποιώ.

Άλλωστε, οι «Μνημονιακοί» από μόνοι τους επέλεξαν να ενταχθούν σε ένα σύνολο με τόσο όμοιο λόγο και κοινά επιχειρήματα, που γίνεται εμφανές ότι τα έχουν αποκτήσει μέσω κάποιου εγχειρίδιου που τους μοιράστηκε.

Οι «Μνημονιακοί» μου θυμίζουν τις τηλεφωνήτριες που σου τηλεφωνούν για να πουλήσουν ένα προϊόν και μπροστά τους έχουν ένα φυλλάδιο ή ένα πρόγραμμα υπολογιστή στο οποίο αναζητούν κάθε φορά τη «σωστή» απάντηση στο ερώτημα που κάνεις ή στην αμφιβολία που εκφράζεις.

Νομίζω πως οι «Μνημονιακοί» είναι τόσο περήφανοι που... είναι «Μνημονιακοί» ώστε αν ήταν δυνατόν, θα είχαν κοινή στολή. Μάλλον, όμως, αυτό απαγορεύεται από το εγχειρίδιο, για να φαίνεται πως ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικοικονομικές τάξεις και ότι η υποστήριξη του Μνημονίου γίνεται αυθορμήτως.

Οι «Μνημονιακοί», λοιπόν, έχουν μεγάλη πλάκα. Κυρίως επειδή αντιμετωπίζουν όλους τους υπόλοιπους ως περιθώριο, ακροαριστερούς, τρομοκράτες, παρακμιακούς και τριτοκοσμικούς. Είναι, μάλλον, αυτό το εγκεφαλικό μανικιούρ που τους έχουν κάνει και θεωρούν πως ανήκουν σε μια καλύτερη πνευματική τάξη από τους υπόλοιπους.

Πάντα φρεσκοξυρισμένοι ή με αυστηρά περιποιημένο μουσάκι, οι «Μνημονιακοί» μοιάζουν με πλασιέ ασφαλειών που γυρνούν από πόρτα σε πόρτα και ανέχονται κάθε είδους ταπείνωση, αρκεί να πουλήσουν το συμβόλαιο και να πάρουν το ποσοστό τους.

Και, φυσικά, έτσι όπως είναι εξοργιστικά ψύχραιμοι και αλαζόνες, κατά πως απαιτεί το εγχειρίδιό τους, οι εξευτελισμοί που δέχονται από τους «αγροίκους» που στέκονται κριτικά ή αρνητικά στο προϊόν τους, δηλαδή το Μνημόνιο, είναι πολύ συχνοί.

Οι «Μνημονιακοί» είναι ευρωλάτρες. Γενικώς! Λάτρεις του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των ευρωδανείων, των Ευρωπαίων επιτρόπων και ό,τι άλλο ξεκινά ή εμπεριέχει το –ευρώ.

Θεωρούν ότι η θέση της Ελλάδας βρίσκεται απαραίτητα στα «σαλόνια» της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης, εκεί δηλαδή που βρίσκονται όλες οι καθώς πρέπει ευρωπαϊκές κόρες, όπως η Εσθονία, η Μάλτα, η Σλοβακία, η Σλοβενία, το Μαυροβούνιο, το Κόσοβο και άλλες λαμπερές παρουσίες.

Βέβαια, οι «Μνημονιακοί» βλέπουν μόνο τη Γερμανία, την Αυστρία και το Λουξεμβούργο, αλλά πάντα αντιμετώπιζαν πρόβλημα με τη συνολική αντίληψη της πραγματικότητας και επέλεγαν να βλέπουν μόνο ό,τι τους βολεύει.

Ακόμη κι έτσι, όμως, οι «Μνημονιακοί» παραδέχονται ότι ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας μεγάλος ηγέτης που έβαλε παράνομα την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, πλαστογραφώντας την οικονομική της κατάσταση.

Επίσης, οι «Μνημονιακοί» θεωρούν την εξαθλίωση των Ελλήνων εργαζομένων ως απαραίτητο βήμα για τη «σωτηρία» της χώρας μας και την παραμονή της στην Ευρωζώνη. Οι «Μνημονιακοί» επιμένουν ότι οι ίδιοι ουδέποτε είχαν κάποια εμπλοκή στο σημερινό κατάντημα της ελληνικής οικονομίας, καθώς «δε συμμετείχαν σε κομματικούς μηχανισμούς».

Άσπιλοι και δίχως καμία ευθύνη, λοιπόν, για το παρελθόν μας, οι «Μνημονιακοί», καταφεύγουν σε ανάθεμα των «ακροαριστερών και ακροδεξιών ουρακουτάγκων που σήμερα επιθυμούν την επιστροφή στη δραχμή». Ως εκ τούτου, για το ότι φτάσαμε στο γκρεμό δεν ευθύνονται αυτοί. Από την άλλη, για τη βέβαιη χρεωκοπία μας και την έξοδο από την ευρωζώνη, πάλι θα ευθύνονται κάποιοι άλλοι.

Οι ίδιοι προφανώς θεωρούν εαυτούς επισκέπτες που ήρθαν από κάποιον άλλον πλανήτη για να μας πείσουν απλώς ότι το Μνημόνιο είναι καλό πράγμα. Το ότι βρίσκονται σε εντεταλμένη αποστολή είναι δεδομένο, όμως δε νομίζω πως όλοι αυτοί ασχολήθηκαν ξαφνικά με την πολιτική στην Ελλάδα, ενώ πριν την κρίση ήταν εντελώς ανεξάρτητοι και αμέτοχοι των εξελίξεων.

Παρά ταύτα, οι «Μνημονιακοί» ενώ βρίζουν και απαξιώνουν ως σχεδόν καθυστερημένους πνευματικά την πλειοψηφία των Ελλήνων που «δεν αντιλαμβάνεται ως υπέρτατη τιμή και απόλαυση την εξαθλίωσή της» και ενώ υμνούν τον πλαστογράφο Σημίτη για την «επιτυχία» του, επιμένουν να παραμείνουμε στα ακριβά σαλόνια της ευρωζώνης.

Μα, τι να κάνουμε άραγε εμείς «οι τριτοκοσμικοί» στα μεγάλα σαλόνια; Πώς μας αξίζει να παραμείνουμε εφόσον μπήκαμε σε αυτά εξαπατώντας τους νοικοκυραίους και αφελείς Γερμανούς;

Αγαπητοί «Μνημονιακοί» είστε αρχοντοχωριάτες, ξιπασμένοι και κομπλεξικοί Βαλκάνιοι.

Είστε μαντάμ Σουσούδες.

Είστε περιπλανώμενες μετριότητες και κάτω από τα κοστούμια σας φοράτε τρύπια σώβρακα.

Αυτό είστε.

Η κριτική σας, με έχει θίξει πολλές φορές, ως έναν από εκείνους που αντιδρούν στα μέτρα, στην εξαθλίωση και στο ξεπούλημα που φέρνουν τα Μνημόνια. Δεν είστε «Μνημονιακοί»· είστε απατεωνίσκοι φτωχοδιάβολοι. Κατηγορείτε όλους εμάς που χεστήκαμε για το ευρώ σας ότι το κάνουμε επειδή έχουμε οικονομικά συμφέροντα.

Μας κατηγορείτε ότι αρνούμαστε να θυσιάσουμε τη ζωή μας για τη σωτηρία των τραπεζών, επειδή έχουμε καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ σε τράπεζες του εξωτερικού κι επιθυμούμε την επιστροφή στη δραχμή ώστε να μπορέσουμε να αγοράσουμε φτηνά οικόπεδα.

Μέχρι και ο τελευταίος σας γκουρού, ο Πόλ Τόμσεν του ΔΝΤ, γελάει μαζί σας καθώς σας έβαλε να υπερασπίζεστε την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης εκεί γύρω στο θάνατο, ενώ ο ίδιος σας αποχαιρέτησε βγαίνοντας στη σύνταξη (σύμφωνα με την επίσημη θέση του ΔΝΤ) στα 57 του χρόνια.

Ναι λαμόγια μου. Ανακλήθηκε από την Ελλάδα επειδή βγήκε στη σύνταξη ο Πόλ Τόμσεν, γεννηθείς στο Aabenraa της Δανίας τον Μάιο του 1955 κι έχοντας κάνει το πρώτο του «ένσημο» το 1979 ως βοηθός καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Στα 57 του χρόνια και με μόλις 32 χρόνια εργασίας βγήκε στη σύνταξη ο Πολ Τόμσεν σας.

Και το χειρότερο απ’ όλα; Το ΔΝΤ δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση, αλλά ο πλέον δημόσιος οργανισμός του κόσμου καθώς το 80% των πόρων του προέρχεται από τα κρατικά ταμεία των χωρών που συμμετέχουν. Σα να λέμε δηλαδή, ότι το ΔΝΤ είναι η μεγαλύτερη ΔΕΚΟ του κόσμου.

Φίλοι «Μνημονιακοί» καλοί είστε για εκπαιδευμένα ζωάκια σε τσίρκο. Κάνετε το νουμεράκι σας κι ύστερα στο κλουβί για τη μπανάνα. Όμως να ξέρετε, όταν οι υπεύθυνοι του τσίρκου φύγουν κυνηγημένοι από δω, τότε δε θα νοιαστούν να σας πάρουν μαζί τους. Θα σας αφήσουν εδώ, όπως άφησαν τα άλλα ζωάκια – συναδέλφους σας στην Αργεντινή. Και τότε θα παρακαλάτε εμάς για μία μπανάνα. Έχετε το κατά νου!

Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2012/02/blog-post_529.html#ixzz1nViLjlhU

Xριστίνα Πολίτη:Φταίει ο Πέτρος για όλα;

2012-02-26T09:17:00.000-08:00

To «Φταίει ο Πέτρος» θα γίνει κάτι σαν τα ανέκδοτα με τον Τσακ Νόρις.

Με τον τίτλο «Εγώ Φταίω για Ολα» κυκλοφορεί στο «Πρώτο Θέμα» η μία και μοναδική συνέντευξη που έδωσε ο Πέτρος Κωστόπουλος μετά τα επεισόδια της εβδομάδας και το τέλος της ΙΜΑΚΟ. Αναμεταδίδω απόσπασμα της ειλικρινέστατης συνέντευξης του.

Ο Πέτρος είναι φίλος μου πάρα πολλά χρόνια. Τα παιδιά του τα έχω δει να μεγαλώνουν, τη Τζένη την εκτιμώ όλο και περισσότερα – πέραν που την αγαπώ. Γνωρίζω πολύ καλά και τα καλά και τα κακά του , και τα ταλέντα του και τα λάθη του και τα πάθη του.

Την κάθε κακία και ξερολίστικη χολή την αφήνω να μπαίνει από το ένα αυτί και να βγαίνει απ΄το άλλο. Το συνηθίζω να το κάνω αυτό για ανθρώπους για τους οποίους έχω τεκμηριωμένη γνώμη. Live and let live παιδιά και We will Survive..Φοβάμαι θα ζήσουμε και πολύ χειρότερα γιατί αυτή δεν είναι κρίση αλλά Κραχ που σκοτώνει σιγά σιγά και.. τις πιο υγιείς επιχειρήσεις…

Θα ξεχωρίσω την ατάκα «Ο κοσμάκης είναι αθώος και πάντα κάποιοι τον επηρεάζουν; Γίνεται πνευματικός γίγαντας μόνο τη μέρα που ψηφίζει;» . Μου θυμίζει τους «σχολιαστές» που σερφάρουν σε lifestyle kαι κουτσομπολίστικα μπλογκς και κάνουν «παραγγελιές’ να γράφουμε για τους άστεγους μετανάστες. Στον πανικό και στη σύγχιση, ότι νάναι! Διαβάστε παρακάτω και περισσότερα στην εφημερίδα που κυκλοφορεί σήμερα..

Θα ήταν μάλλον απλουστευτικό να θεωρηθεί η επιχειρηματική αποτυχία του Πέτρου Κωστόπουλου μοναδική. Οπως είναι μονομερής και εκείνη η άποψη που τον θεωρούσε αποκλειστικά σύμβολο ταχύτατης κοινωνικής αναρρίχησης και ιδανικό πρότυπο αυτοδημιούργητου επιχειρηματία. Σίγουρα, όμως, το φαλίρισμα της εταιρείας του δεν αποτελεί ένα ακόμα σύνηθες περιστατικό σε ένα τοπίο που καθημερινά δοκιμάζεται με πτωχεύσεις, χρεοκοπίες και λουκέτα. Ούτε ο ίδιος είναι τυχαία περίπτωση.

Είκοσι πέντε γεμάτα και δημιουργικά χρόνια στον χώρο των εκδόσεων πρόσφερε και εισέπραξε, έδωσε και πήρε, εκτοξεύθηκε και κατέρρευσε. Σε αυτή τη διαδρομή, που δεν διαγράφεται μονοκοντυλιά, του πιστώνεται ότι άνοιξε μια καινούρια αγορά και του χρεώνεται ότι προώθησε -αν δεν επέβαλε- τον καταναγκασμό του lifestyle.

Ισως είναι πολύ νωρίς για αποτιμήσεις. Για τον ίδιο, πάντως, είναι οι δύσκολες ώρες της ανάληψης προσωπικών ευθυνών και αυτοκριτικής. Ωστόσο, το βίωμα της πτώσης και το επακόλουθο ψυχολογικό του τσάκισμα δεν τον έχουν ρίξει στη μοιρολατρία. Παραμένει, στον βαθμό των συνθηκών, αισιόδοξος. Εξάλλου ανέκαθεν έτσι ήταν. Αντί του «That’s life» προτιμούσε πάντα το «My Way».

Συναντηθήκαμε στα γραφεία του «ΘΕΜΑτος» λίγο μετά τη δημοσιοποίηση του κειμένου-απολογίας του.

«Φινάλε;», τον ρωτάω. «Ξέρεις κάτι…», μου απαντάει με την άνεση μιας γνωριμίας μερικών δεκαετιών. «… κάπου μου αρέσει που ζούμε το τέλος μιας εποχής. Είναι μάλλον η ώρα να ξαναβαφτιστούμε σε άλλη νοοτροπία. Να ξεκολλήσουμε από τον πάτο. Ο,τι μάθαμε μετά τη μεταπολίτευση πρέπει να ενταφιαστεί.

Είναι άρρωστα όλα, και πολιτικά και lifestyle. Ετσι χάνουμε το μέλλον κάθε μέρα που περνάει. Και δεν θέλω τα παιδιά μας να το ζήσουν αυτό».

Παρότι αποδέχεσαι τις ευθύνες σου, εκφράζεις πίκρα. Επειδή σου την πέσανε αναίτια, επειδή έχεις αδικηθεί, επειδή δεν σε αντιμετώπισαν με αξιοπρέπεια και σεβασμό;

Βγάζω πίκρα για έναν και απλό λόγο. Εξαιτίας μου -και επέτρεψέ μου μια φορά σ’ αυτή τη συνέντευξη να μιλήσω λίγο καβαλημένα- χτίστηκε μια τεράστια βιομηχανία που δεν υπήρχε πριν.

Χιλιάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν από το πουθενά, γραφιάδες, χαρτάδες, φωτογράφοι, τυπογράφοι, γραφίστες, στυλίστες, ντισκ-τζόκεϊ και πάει λέγοντας, καθώς χιλιάδες θέσεις εργασίας χτίστηκαν γύρω από την επιτυχία του «ΚΛΙΚ», του «ΜΕΝ», του «DIVA» και του ΚΛΙΚ FΜ.

Πριν υπήρχαν περιοδικά μόνο με λόγια και σκίτσα. Κοιτάξτε τη «ΓΥΝΑΙΚΑ» του 1986, που ήταν το πιο μοντέρνο περιοδικό τότε, και θα καταλάβετε. Ηρθα σαν UFO από Παρίσι και Βρυξέλλες το ’86, συνάντησα ένα άλλο UFO, αλλά εξαιρετικά δημιουργικό εκδότη, τον Αρη Τερζόπουλο, και αρχίσαμε να παράγουμε περιοδικά τα οποία, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν μάλλον για άλλη χώρα.

Ή, τέλος πάντων, για την Ελλάδα που εκείνη τη στιγμή έπρεπε να βγει από τις μπουάτ, τα κόμματα, τη μιζέρια και τις ταβέρνες χωρίς εξαερισμό. Από την παραγωγική προσπάθεια εκείνης της εποχής δεν τροφοδοτήθηκαν μόνο τα άλλα περιοδικά.

Από αυτήν τροφοδοτήθηκαν οι εφημερίδες που έκαναν έντυπα που έμοιαζαν ή αντέγραφαν τα δικά μας, ενώ τότε η τηλεόραση άρχισε να στήνει εκπομπές «περιοδικού» χαρακτήρα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν αξίζει μια άγρια αντιμετώπιση από όλες τις μεριές σε κάποιον που επί 25 χρόνια έφτιαξε και έδωσε δουλειές, ενώ ήταν πάντα άψογος μέχρι την ώρα που έσκασε η κρίση.

Υπολογίζω ότι γύρω από αυτή τη βιομηχανία έβγαλαν λεφτά πάνω από 10.000 άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων και ειδικοτήτων. Σήμερα επιχειρηματικά μού χρωστάνε όσα χρωστάω, αλλά δεν έστειλα κανέναν σ’ αυτούς που μου οφείλουν να τους ξηλώσει το μαγαζί ή το σπίτι…

-Μια και γυρίσαμε πίσω, νιώθεις την ανάγκη να απολογηθείς για ορισμένα κουσούρια και κολλήματα, για τα οποία σε κατηγορούσαν εκείνη την εποχή;

Προσωπικά, επειδή πηγαίναμε τότε καλά επιχειρηματικά, κόλλησα το κουσούρι του Αρη, να είμαι κι εγώ υπερδοτικός στους δημιουργικούς ανθρώπους. Αμα σου πω τους μισθούς της δεκαετίας του ’90 θα σου φύγουν και τα υπόλοιπα μαλλιά. Το 1995 στο «NITRO», που ήταν το προσωπικό μου περιοδικό και εγώ ήμουν διευθυντής, πλήρωνα στον από κάτω μου, τον υφιστάμενο, 1,5 εκατ. δραχμές καθαρά!

Οχι 4.000, 5.000 χιλιάδες σημερινά ευρώ, 1,5 εκατ. δραχμές. Αλλα λεφτά. Σε καλή μεριά να πήγαν, τι να πω… Με τέτοιες αμοιβές, όμως, από τότε θα έπρεπε να με έχουν κλείσει στο Δρομοκαΐτειο. Υπήρχαν, πάντως, και πιο μαλάκες από μένα. Η ΙΜΑΚΟ ήταν ιπποφορβείο ταλέντων, όπως παλιότερα ήταν το «ΚΛΙΚ», και όσα λεφτά κι αν έπαιρναν εκεί τα ταλέντα, πάντα εμφανιζόταν κάποιος που τους έδινε περισσότερα για να τους προσλάβει.

Είμαι ειλικρινά περήφανος γιατί από εκεί βγήκαν μεγάλα ταλέντα, που αυτή τη στιγμή τα βρίσκεις να διακρίνονται παντού. Σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, ραδιόφωνα. Αλλά για να πω την αλήθεια, γέννησα και τέρατα. Αγράμματους με την κοινωνική έννοια της λέξης που βασανίζουν ακόμα με το «ήθος» τους τη δημοσιογραφία.

-Δεν νομίζεις ότι συνέβαλες στη διόγκωση ενός υπέρογκου, σχεδόν ναρκισσιστικού, καταναλωτισμού;

Ξεκινήσαμε το 1987 να παράγουμε περιοδικά για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την κατάντια μιας υπερπολιτικοποίησης που μας κυνηγούσε μετά τη μεταπολίτευση. Θέλαμε να ζήσουμε μια ζωή πιο όμορφη και πιο χαρούμενη και σιγά-σιγά, μετά το 1995, καταλήξαμε σαν λαός σε «νούμερα» επιδειξιομανίας. Σαν άτομο μπήκα κι εγώ σ’ αυτή τη γυφτιά.

Ηθελα να έχω γρήγορο αυτοκίνητο, τζιπ, ωραίο σπίτι, ξεχνώντας από πού ερχόμουν. Ομως το θεωρώ και δικαίωμά μου. Δεν τα ’φαγα από κανέναν. Αλλά από εκεί και πέρα, η δική μου δαιμονοποίηση πήρε μυθικές διαστάσεις, παρότι όλα τα περιοδικά εκείνης της περιόδου είχαν παρόμοια ύλη με αυτή των δικών μου εντύπων.

Δηλαδή το «Elle», το «Vogue», το «Marie Claire» παρουσίαζαν μόδα για άστεγους και πλάσαραν παπούτσια για μετανάστες; Είχαν λυσσάξει με τον Lacroix, τον Dior, τη Chanel, τον Louboutin. Δηλαδή για τις γραμματείς που πήγαιναν στο γραφείο με τις κόκκινες σόλες Louboutin των 800 ευρώ το ζευγάρι, έφταιγαν τα περιοδικά ή η μαλακία στο κεφάλι τους;

Μάλλον η Κάρι Μπράντσο από το «Sex & The City» θα τους έφταιγε! Ο κοσμάκης είναι αθώος και πάντα κάποιοι τον επηρεάζουν; Γίνεται πνευματικός γίγαντας μόνο τη μέρα που ψηφίζει;

-Ποιος πιστεύεις ότι κορόιδευε ποιον;

Η Ελλάδα στα τέλη του ’90 δεν μπορούσε να ζει με το lifestyle του ’70 και του ’80, γιατί άρχισαν τα λεφτά να τρέχουν στους δρόμους με το τσουβάλι. Τα δανεικά εννοώ. Οι παρκαδόροι, θυμάμαι, ήταν κολλημένοι στο τηλέφωνο με τον χρηματιστή τους και με μια οικονομική εφημερίδα παραμάσχαλα.

Εχω έναν φίλο που το ’98-’99 δούλευε σε οικονομική εφημερίδα και κάποιες πληροφορίες που έπιανε στον αέρα για μετοχές που θα κάλπαζαν τις παίζαμε κορόνα-γράμματα αν θα αγοράσουμε με αέρα Καμπά ή Κεράνη για να κονομήσουμε κάνα εκατομμύριο δραχμές την ημέρα. Ποιος, λοιπόν, κοροϊδεύει ποιον;

Από τη μια, ή μας φταίει η πολιτική και το κράτος που μας πήδηξαν και υπερχρέωσαν τον τόπο ή, από την άλλη, φταίμε εμείς που υποτίθεται ότι τα φάγαμε όλα; Οπως και να ’ναι, παίρνω το μερίδιό μου σε οποιαδήποτε ευθύνη θέλουν να μου καταλογίσουν, αλλά να μη λέμε και μαλακίες κιόλας. Αν είναι έτσι με μένα, κάποιους άλλους πρέπει να τους κρεμάσουν στο Σύνταγμα.

Πότε κατάλαβες ότι η υπόθεση έγινε οριστικά μη αναστρέψιμη;

Πέρυσι τέτοιες μέρες ακριβώς. Τέλη Φλεβάρη. Τότε το διαπιστώσαμε. Οταν στην ΙΜΑΚΟ περιμέναμε μία επιπλέον 15% πτώση και αυτή έφτασε το 40%. Θυμάμαι ότι όταν μου το ανακοίνωσε ο οικονομικός μου διευθυντής, έπαθα ψυχολογικό breakdown. Σε όλη μου τη ζωή δεν ήξερα τι είναι η κατάθλιψη, παρότι είχα χίλιους φίλους γιατρούς. Νόμιζα πως ήταν μια μεγάλη στενοχώρια που μετά από λίγο καιρό σού περνάει.

Επαθα κλινική κατάθλιψη μέσα σε μια μέρα. Με έπιασε τρόμος, φόβος για κάθε τηλέφωνο που χτύπαγε, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι και κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα. Δεν μπορούσα να ανέβω σκάλες γιατί ο εγκέφαλός μου δεν επικοινωνούσε με τα πόδια μου. Ξάπλωνα με τις ώρες στο πάτωμα τραβώντας βαθιές ανάσες και έβλεπα τον γκρεμό μπροστά μου κάθε δευτερόλεπτο.

Η Τζένη έπαθε πλάκα βλέποντας τον άνδρα της μετά από 18 χρόνια γάμου να είναι σαν σκιαγμένο κουνέλι. Οπως μπορεί να μαρτυρήσει η γιατρίνα μου, πριν της περιγράψω τα συμπτώματα της είχα πει τι έχω. Αυτά τέτοια εποχή πέρυσι. Ετσι αυτές τις μέρες μπορώ να γιορτάσω τα γενέθλια ενός χρόνου αντικαταθλιπτικών. Λέω να οργανώσω ένα πάρτι με Ζάναξ…

http://blogs.gossip-tv.gr/politi/2012/02/26/ftaiei-o-petros-gia-ola/

"Ή, τέλος πάντων, για την Ελλάδα που εκείνη τη στιγμή έπρεπε να βγει από τις μπουάτ, τα κόμματα, τη μιζέρια και τις ταβέρνες χωρίς εξαερισμό"

"για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την κατάντια μιας υπερπολιτικοποίησης που μας κυνηγούσε μετά τη μεταπολίτευση. "

"Θέλαμε να ζήσουμε μια ζωή πιο όμορφη και πιο χαρούμενη "

-------

Συμπέρασμα:Για τον Πέτρο Κωστόπουλο οι μπουάτ έπρεπε να εξαφανιστούν,η πολιτικοποίηση και η συμμετοχή του ανθρώπου στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι ήταν ΜΙΖΕΡΙΑ κι έπρεπε να σταματήσει.

Ομορφη ζωή δεν ήταν είνη ενός ανθρώπου,συνειδητού,συμμέτοχου στα της κοινωνίας όπου ζεί ,μορφωμένου,ανήσυχου που διασκεδάζει με την παρέα στα ταβερνάκια και τις μπουάτ.

Ομορφη ζωή ήταν το πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια,τα Καγιέν,τα πουρα,το χρήμα,ο παρτακισμός και η επιδειξιομανία

Διαβάζοντας τη συνέντευξή του συνειδητοποιεις αυτό που επεσημανε και ο Αγγελάκας.Ο τύπος παρά τα 60 του χρόνια παραμένει ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ.

Ναι!Ενίσταται στις "υπερβολές"αλλά στην ουσία του τί πρέσβευε το λάιφ στάιλ παραμένει αμετακίνητος.

Κι όπως είπαμε:Οι τύποι σαν τον Κωστόπουλο ειναι σαν τις κατσαρίδες-επιβιώνουν όλων των συνθηκών και θυμηθείτε:he'll be back

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΛΥΣΗ

2012-02-26T08:11:00.000-08:00

February 24th, 2012 | Author: kartesios

Στριμωγμένοι στη γωνία, χωρίς κανένα δικαίωμα παρέμβασης στις ζωές μας παρακολουθούμε ανίκανους πολιτικούς να μας βουλιάζουν καθημερινά στο βόθρο που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Μας βάφτισαν «πρόβλημα» επειδή εμείς υποτίθεται ότι σπαταλήσαμε τα δανεικά, επειδή

εμείς υποτίθεται ότι ζούσαμε με περισσότερα απ’ όσα βγάζαμε. Τα τελευταία 2,5 χρόνια βγαίνουν και δηλώνουν σε καθημερινή βάση οι Βενιζέλοι ότι μας σώζουν από το γκρεμό, με ακόμη περισσότερα δανεικά που φορτώνουν στις πλάτες μας, όμως αρνούνται να παραδεχτούν ότι αυτοί οι ίδιοι μας πήγαν στο γκρεμό.

Χθες η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι η μείωση των μισθών θα βουλιάξει ακόμη περισσότερο στην ύφεση την Ελλάδα και θα αυξήσει την ανεργία. Είναι η μέρα που έπεσαν οι μάσκες και είδαμε ποιο ρόλο έπαιζαν όλα τα παπαγαλάκια που απαιτούσαν θυσίες από τους Έλληνες εργαζόμενους.

Χθες έγινε φανερό ότι το Μνημόνιο και τα μέτρα ήταν όντως μονόδρομος, αλλά για την καταστροφή μας. Σήμερα δικαιώθηκαν όλοι όσοι φώναζαν ότι είναι τραγικό λάθος να ψηφιστούν τα μέτρα αυτά κι ότι δε σώζουν τη χώρα ή τους πολίτες, αλλά μόνο τις τράπεζες και τους δανειστές.

Αυτό που φωνάζαμε 2,5 χρόνια όλοι εμείς οι «άσχετοι bloggers» και δεχόμασταν τις λοιδορίες και το ανάθεμα των τεχνοκρατών, των ορθολογιστών και των κορακιών που επικαλούνταν τάχα μου και δήθεν οικονομικές γνώσεις οι οποίες «αποδείκνυαν την ορθότητα των μέτρων», σήμερα το λέει η Κομισιόν.

Σκατά στα μούτρα τους, λοιπόν. Συνυπεύθυνοι όλοι τους. Πληρωμένοι ξερόλες. Κρατικοδίαιτοι εξυπηρετητές τραπεζών και βιομηχάνων. Αυτών των βιομηχάνων που μέσω του προέδρου τους, Δημήτρη Δασκαλόπουλου, ζητούν ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση των εργαζόμενων.

Ζητούν οι βιομήχανοι να απελευθερωθεί εντελώς ο θεσμός της προσωρινής απασχόλησης με το επιχείρημα ότι «μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά θετικός στη σημερινή συγκυρία για τη χώρα μας για διάσωση θέσεων εργασίας».

Παπάρια! Τη συγκυρία την εκμεταλλεύεται ο ΣΕΒ για να αυξήσει ακόμη περισσότερο τα κέρδη του, ανακυκλώνοντας εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, παρά μόνο με υποχρεώσεις.

Αυτοί είναι οι βιομήχανοι, αυτοί είναι οι τραπεζίτες κι όποιος μιλήσει για ιδεοληψίες, είναι απλώς τσιράκι τους. Τώρα που κανείς από την Τρόικα δε θέλει να αναλάβει τις ευθύνες της αποτυχίας των μέτρων και να χρεωθεί μία κοινωνική εξέγερση εξαθλιωμένων, όλοι αυτοί οι τζάμπα μάγκες έμειναν μόνοι και ολόγυμνοι.

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων που ο ίδιος ζητά να λεηλατεί εργαζόμενους από την «πιάτσα» και να τους ξαναπετάει πίσω χωρίς ούτε ένα ευρώ αποζημίωσης, υποτίθεται ότι πίεζε να μην κοπούν ο 13ος και ο 14ος μισθός. Κι όμως υπήρχαν κοροϊδάρες που πίστευαν στις αγνές προθέσεις των βιομηχάνων και στη διαπραγμάτευση της ΓΣΕΕ.

Εμείς, λοιπόν, ήμασταν το πρόβλημα. Οι «ακριβά αμειβόμενοι εργαζόμενοι». Εμείς χαλούσαμε την ανταγωνιστικότητα. Ε, λοιπόν, το λύνουμε σιγά – σιγά το πρόβλημα μόνοι μας και γινόμαστε η λύση.

Ανταγωνιστικότητα δε θέλουν; Ανταγωνιστικότητα θα έχουν. Η Ομάδα Εθελοντικής Δράσης του Ν. Πιερίας, μέσω του διαδικτύου και της ιστοσελίδας Ο τόπος μου, κατάφεραν να διαθέσουν μέσα σε μόλις 10 ώρες, 24 τόνους πατάτας, χωρίς τη μεσολάβηση μεσαζόντων και λοιπών αρπακτικών, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πολύ χαμηλές (25 λεπτά το κιλό).

Οι πολίτες, αντέδρασαν χωρίς φανφάρες και μεγαλοστομίες. Πέρασαν στην πράξη, κατήργησαν τα κοράκια- μεσάζοντες και έγιναν λύση. Έγιναν ανταγωνιστικοί. Για να δούμε τώρα, ποιος φοβάται τον ανταγωνισμό και την καθαρή αγορά;

Μία ομάδα ενεργών πολιτών του Ν. Πιερίας ξεμπρόστιασε όλο αυτό το ύπουλο κερδοσκοπικό σύστημα με μία και μόνο κίνηση. Ήδη, αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Β. Ελλάδα, θορυβήθηκε από τις ενέργειες της ομάδας και έβγαλε σε προσφορά, πατάτες Νευροκοπίου προς 0,34 ευρώ το κιλό, δηλαδή από 7 ευρώ το δεκάκιλο, κατέβηκε ξαφνικά στα 3,4 ευρώ το δεκάκιλο, κάτι που καταδεικνύει και το μέγεθος της αισχροκέρδειας.

Άντε να δούμε τώρα ποιος ξόδευε περισσότερα απ’ όσα έβγαζε. Άντε να δούμε τώρα ποιος έβγαζε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε, με τις πλάτες του Κράτους. Άντε να δούμε τώρα πόσες πατάτες χωράει ο σάκος.

Δέκα τέτοιες κινήσεις ακόμη και το τοπίο θα ξεκαθαρίσει. Η λύση είναι στα χέρια μας. Κυρίως, όμως, στα χέρια μας βρίσκεται η σωτηρία μας. Μόνο έτσι θα αχρηστευθούν οι εκβιασμοί και οι απειλές αυτού του σάπιου συστήματος που έστησαν πολιτικοί – μεσάζοντες – βιομήχανοι – τραπεζίτες.

Στο χέρι μας είναι να στηρίξουμε τις ενέργειες ενεργών πολιτών και παραγωγών και να ξεφύγουμε από τον πάτο που μας έριξαν οι «σωτήρες».

Αυτή είναι πράγματι η δική μας ευκαιρία!

Πάγκαλος: "Όσοι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ είναι ζώα!!!"-ΒΙΝΤΕΟ

2012-02-26T07:59:00.000-08:00

Τον Θόδωρο Πάγκαλο τον "πάω" με χίλια, για το ένα και μοναδικό προσόν του: τον απόλυτο κυνισμό.
Ο άνθρωπος επιβίωσε από χιλιάδες καταστάσεις, επί δεκαετίες κάνοντας χρήση αυτού του προσόντος.
Είναι πολύ μεγάλη μαγκιά να λες του ψηφοφόρου σου...
κατάμουτρα "είσαι πολύ μαλάκας αν με ψηφίσεις".
Είναι σίγουρο ότι θα σε ψηφίσει ο Έλληνας μαλάκας ψηφοφόρος!

Τι είπε λοιπόν ο πιό ευφυής Έλληνας πολιτικός σήμερα;

Σε μια ανταλλαγή εξυπνακισμών για την εθνική κυριαρχία με τον Γιώργο Καρατζαφέρη, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. προσπάθησε να τον στριμώξει λέγοντας:

«Πως είναι δυνατόν από το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" να είστε υπέρμαχος της ομοσπονδιακής Ευρώπης, μου κάνει μεγάλη εντύπωση»
Και απάντησε κυνικότατα και ειρωνικότατα ο Θόδωρας:
"Ήμουν πάντα εναντίον αυτού του συνθήματος, υπήρχαν πολλές τάσεις, είμαστε πολύ μεγάλο κόμμα κ.πρόεδρε, είναι πολλές οι τάσεις, πολλές απόψεις".
δείτε τα τελευταία δευτερόλεπτα του βίντεο:

Δηλαδή ο χιουμορίστας μας είπε ότι στο ΠΑΣΟΚ χωράνε όλοι, ακόμη και αν έχουν τόσο μεγάλες διαφορές σε ένα τόσο βασικό ιδεολογικό θέμα!
Αν δεν κάνω λάθος, από ότι διαβάζω και μου λένε -ευτυχώς δεν τα έζησα!", το ΠΑΣΟΚ γιγαντώθηκε αποκλειστικά και μόνο από την αντιαμερικανική και αντιευρωπαϊκή ρητορική του.
Είχε πλασσαριστεί ως "σοσιαλιστικό" τη δεκαετία του 1970, ως το αντίθετο δηλαδή της δεξιάς του Καραμανλή, που είχε ως όραμα την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε.

Η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη και όλη η ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ βασίστηκε σε αυτή τη ρητορική. Στο "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες (κι όχι στους Ευρωπαίους ή Αμερικανούς υποθέτω)", στο "έξω οι βάσεις του θανάτου" και "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο".

Ο Πάγκαλος διαφωνούσε λέει με όλα αυτά!!! Και τι μας είπε σήμερα;
Ότι το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο μεγάλο κόμμα, που χωράει όλες τις απόψεις. Λες και είναι άποψη, να μην έχεις άποψη!
Είναι σαν να εντάσσεται ο ...αυτός της Χρυσής Αυγής τέλος πάντων, δεν θυμάμαι το όνομά του, στο ...ΣΥΡΙΖΑ και να μας λέει αύριο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο μεγάλο κόμμα, που χωράει τις απόψεις του Στρατούλη υπέρ των μεταναστών και του τύπου από τη Χρυσή Αυγή, εναντίον.
Και να βγαίνει μετά ο Στρατούλης, όταν ο Χρυσαυγίτης γίνει Πρωθυπουργός, να λέει "εγώ διαφωνούσα με τον Χρυσαυγίτη σύντροφο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγάλο κόμμα, χίλιοι καλοί χωράνε".

Έδωσε λοιπόν μια ηχηρή σφαλιάρα στο παρελθόν ο Πάγκαλος και σε κάτι τύπους σαν το πατέρα μου, που ψήφιζε αυτά τα σούργελα και έπινε νερό στο όνομα του αρχιπαπατζή Αντρέα...

Τους είπε σε δική μου ελεύθερη μετάφραση κατάμουτρα:
"Όσοι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ είναι ζώα!!! σας δουλεύαμε μαλάκες,
τα συνθήματά μας ήταν για να ΄ρθουμε στην εξουσία,
να χωρίσουμε τις γυναίκες μας,
να παντρευτούμε νεώτερες
και να γουστάρουμε τη ζωή που είναι μικρή.
Έτσι κι αλλιώς, σας μπουκώσαμε με δανεικά λεφτά, για να γίνετε συνένοχοι,
να πάρετε κι εσείς, λιγούρια ψηφοφόροι μας, λίγο μάτι, να φάτε κανένα μπιφτεκάκι, όταν εμείς τρώγαμε τους σοσιαλιστικούς αστακούς μας.
Τα συνθήματα και οι ιδεολογίες ήταν για τα κορόιδα.
Εμείς πιστεύαμε Ναι και Οχι στο ΝΑΤΟ,
μέσα κι έξω απ΄την ΕΟΚ, τέλος πάντων,
όπου φυσάει ο άνεμος, αρκεί να βγαίναμε.
Στην υγειά σας μαλάκες"

Φώτης Μακρίδης
taxalia.blogspot.com

Κατσέλη: «H πόρτα του ΠΑΣΟΚ έκλεισε oριστικά για μένα» [βίντεο]

2012-02-26T07:50:00.003-08:00

«Το ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζει πια αυτές τις θέσεις για τις οποίες έχω αγωνιστεί όλη μου τη ζωή», δήλωσε η ανεξάρτητη βουλευτής Λούκα Κατσέλη η οποία μάλιστα υποστήριξε ότι η πόρτα του ΠΑΣΟΚ έχει κλείσει οριστικά.

Μιλώντας στη ΝΕΤ η κυρία Κατσέλη τόνισε ότι «στο ΠΑΣΟΚ δεν θέλουν την διαφορετική άποψη και επανέλαβε ότι όπως δεν ψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο έτσι δεν θα ψηφίσει και τον εφαρμοστικό νόμο».

«Αυτή τη στιγμή είμαι ανεξάρτητη βουλευτής δεν βλέπω ότι υπάρχει δυνατότητα επανόδου στο ΠΑΣΟΚ» ανέφερε η Λούκα Κατσέλη για το ενδεχόμενο επιστροφής της ενώ ταυτόχρονα απέκλεισε οποιαδήποτε κάθοδο στις επόμενες εκλογές με άλλο κόμμα.

http://www.tsantiri.gr/politiki/katseli-h-porta-tou-pasok-eklise-oristika-gia-mena-vinteo.html

ΡΑΛΛΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ:Στα συλλαλητήρια φοράω μάσκα..Τσόκαρο:Γιατί φοράτε μάσκα;

2012-02-26T07:30:00.001-08:00

Rallia Christidou

Εσείς όταν κατεβαίνετε στα συλλαλητήρια γιατί φοράτε μάσκες;;;; Πείτε μου!! Εγώ κανονικά έπρεπε να πω για να συμμετέχω στον καρνάβαλο που διαδραματίζεται κάθε φορά... Αστυνομία εναντίον διαδηλωτών... Θα ήμουν και πιο επίκαιρη....

Christina Mihou Εγώ προσωπικά στις πορείες πηγαίνω ακριβώς γι' αυτό το λόγο!!! Μα, στην κοινωνία που ζούμε δεν έχουμε και πολλές ευκαιρίες να βγούμε και να συνδυάσουμε τόσα πολλά πράγματα... Μεταμφιέσεις, τραγουδάκια, βεγγαλικά, μηχανήματα καπνού για να έχουμε και ατμόσφαιρα... Βέεεβαια... Τί λέτε τώρα...?! :Ρ
Σαν το καρναβάλι του Συντάγματος δεν έχει!!!

Flor Kalamata Ρωταει η κοπελα:στο maison crystal θα εισαι αυριο για να τραγουδησεις;;; Και λεει η Ραλλια:ναι,ετσι λεω..... πο δεν μπορω να σταματησω να γελαω

Evi Kyriakidou to ifos tis parousiastrias otan eipe i Rallia oti katevenei me maska sto sintagma itan ola ta lefta! hahaha

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΟΥ «ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»!

2012-02-26T07:23:00.000-08:00

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ «ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ»!

ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΤΟΥ ΕΣΥ!

Σύμφωνα με το άρθρο 33 του εφαρμοστικού νομοσχεδίου, που κατέθεσε το Υπουργείο Υγείας, βαίνει προς απαράδεκτη εκμίσθωση το νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».

Την ίδια ώρα, επίσης, με άλλη διάταξη του ίδιου εφαρμοστικού νομοσχεδίου, το υπό πώληση «Ερρίκος Ντυνάν» διασυνδέεται υπό ενιαία διοίκηση, που ορίζεται από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό του γνωστού κ. Μαρτίνη και υπό τη μορφή Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, με το νοσοκομείο του «Ερυθρού Σταυρού», το οποίο είναι ενταγμένο στο ΕΣΥ.

Με αυτό τον τρόπο, το νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» περνάει απευθείας σε ιδιωτική διαχείριση και λειτουργία, με άγνωστη την τύχη των εργαζόμενων σε αυτό.

Σχολιαστές του χώρου της Υγείας τόνιζαν ότι ο «Ερυθρός Σταυρός» είναι το πρώτο νοσοκομείο του ΕΣΥ, στο οποίο η διοίκηση δεν θα ορίζεται από το Υπουργείο Υγείας, θα είναι παράρτημα του πωληθέντος «Ερρίκος Ντυνάν» και θα διοικείται στην ουσία από ιδιωτικά συμφέροντα!!!

Οι ίδιοι σχολιαστές τόνιζαν ότι, με αυτή την πραξικοπηματική νομοθετική διαδικασία, η οποία συνιστά και αντισυνταγματική σκανδαλώδη μεθόδευση, αφ’ ενός, πωλείται «κοψοχρονιά» το «Ερρίκος Ντυνάν» και αφ’ ετέρου, ανοίγεται ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση όλων των νοσοκομείων του ΕΣΥ, με «ξεκρέμαστους» τους εργαζόμενους!

Αυτή την ώρα η ενωμένη υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα, σε ότι έχει απομείνει από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, γίνεται επείγουσα ανάγκη «ζωής και θανάτου» για όλο τον ελληνικό λαό.

Ακολουθεί ανακοίνωση της Επιτροπής Αγώνα του ιστορικού νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός»:

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ Γ.Ν.Α. «ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ – ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ»

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση νοσοκομείου του ΕΣΥ, μέσω του κατεπείγοντος!

Με μια αιφνιδιαστική και πραξικοπηματική διάταξη περνάει την Τετάρτη 29/2/2012, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στον Εφαρμοστικό Νόμο για την Υγεία, η εφαρμογή της πρώτης ιδιωτικοποίησης δημόσιου νοσοκομείου του ΕΣΥ.

Με το προτεινόμενο άρθρο 33 του Σχεδίου Νόμου, επιχειρείται η συνένωση του δημόσιου Γενικού Νοσοκομείου «Κοργιαλένειο Μπενάκειο – Ερυθρός Σταυρός» με το Ιδιωτικού Δικαίου ίδρυμα «Ερρίκος Ντυνάν», κάτω από μία ενιαία διοίκηση, η οποία θα ορίζεται αποκλειστικά από το σωματείο «Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός».

Με τη σκανδαλώδη αυτή διάταξη, ανοίγει ο δρόμος του διοικητικού και επιχειρησιακού ελέγχου των δημόσιων νοσοκομείων του ΕΣΥ από τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Συγκεκριμένα, μέσω αυτής της συνένωσης, από τη μια πλευρά, το Δημόσιο αναλαμβάνει την ενίσχυση και τη χρηματοδότηση των ιδιωτικών νοσοκομείων (εν προκειμένω το τεράστιο χρέος εκατοντάδων εκατομμυρίων του «Ερρίκος Ντυνάν») και από την άλλη πλευρά, συντελείται η απώλεια δημόσιων περιουσιακών στοιχείων και δημόσιων επενδύσεων. Η συνένωση καταργεί άμεσα τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της υγείας, αίρει τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων και αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του ΕΣΥ.

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6794:erythros-stavros-errikos-ntynan&catid=78:ygeia&Itemid=178

ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΦΑΓΙΑ-Νίκος Μωραϊτης

2012-02-26T07:19:00.000-08:00

Γράφει ο Νίκος Μωραϊτης -

Να κάνω μία απλή ερώτηση. Αν δεν υπήρχε ο Πέτρος Κωστόπουλος, δεν θα είχε βρεθεί ένας άλλος εκδότης να γίνει ηγέτης του ελληνικού lifestyle; Αφού η ελληνική κοινωνία εκεί πήγε, είναι δυνατόν να μη βρισκόταν ο εκδότης που θα την εκφράσει;

Να κάνω κι άλλη μία ερώτηση. Τώρα δηλαδή που η αυτοκρατορία Κωστόπουλου έδυσε, δεν θα βρεθεί - μόλις η Ελλάδα ορθοποδήσει οικονομικά ή αρχίσει να καμώνεται ότι ορθοπόδησε - ένας άλλος να πάρει τη θέση του;

Όσοι στο «τέλος Κωστόπουλου» οραματίζονται το τέλος του lifestyle και
επιχαίρουν δεν είναι παρά αφελείς.

Το lifestyle υπήρχε και θα υπάρχει, στο βαθμό που μπορεί μία μικρή, περιφερειακή χώρα να κατασκευάσει τους«ήρωές» του.

Κάποτε ήταν η Βουγιουκλάκη με το μωρό της, ύστερα η Ντενίση με το μωρό της, ύστερα η Βανδή με το μωρό της και αύριο θα είναι η Φουρέιρα με το μωρό της.

Δεν ήμουν αγοραστής των περιοδικών του Κωστόπουλου. Μόνο τις Πέμπτες που ερχόταν το Down Town όσο δούλευα στον Μελωδία 99,2, το έπαιρνα, το ξεφύλλιζα, διάβαζα ό,τι μου κέντριζε την προσοχή και περνούσα μια χαρά.

Και οφείλω να πω ότι ποτέ δεν είδα γραμμένο κάτι πιο κίτρινο από ό,τι συχνά βλέπω σε κάποιες έγκυρες εφημερίδες να κρύβεται πίσω από ένα ψευδώνυμο ή την ανωνυμία.

Δεν θέλω να του δώσω κανένα άλλοθι. Ούτε τον πιστεύω όταν γράφει ότι δεν ευνοήθηκε από το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ να τον ξεχάσω να βγαίνει σε όλα τα κανάλια και να σημιτολογεί. Ήταν όμως ο μόνος; Θυμάμαι πολύ καλά «αριστερούς» και «έγκυρους» να βγαίνουν και να μάχονται υπέρ του Σημιτισμού τον καιρό που αν ήσουν δημοσιογράφος και δεν ήσουν σημιτικός, είτε κοβόσουν από τα «έγκριτα» δελτία ειδήσεων είτε βαφτιζόσουν γραφικός (ας μη θυμηθούμε τι είχε τραβήξει η Μαλβίνα Κάραληεκείνα τα χρόνια).

Πέσανε λοιπόν όλοι να φάνε τον Κωστόπουλο. (Και πανηγύρισαν την πτώση του σαν τον λαό που περιέφερε αλαλάζοντας το πτώμα του Καντάφι). Και δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί ότι το μιντιακό ντόμινο των τελευταίων ετών δεν διαχωρίζει ανάμεσα σε λαιφσταϊλιτζήδες και μη αλλά τους καταπίνει όλους. Ο ένας πύργος ρίχνει τον άλλον, μέχρι που κάποια στιγμή θα πέσει πάνω σε αυτόν που τώρα γελάει βλέποντας την πτώση του Κωστόπουλου.

Τι τυφλώνει όσους πανηγυρίζουν χορεύοντας πάνω από ένα «πτώμα»; Καταλήγω στην ενδιάθετη ανθρωποφαγία. Σε αυτήν την προαιώνια στάμπα πάνω στον άνθρωπο που φαίνεται ότι δεν αφαιρείται ούτε με τη βελτίωση της παιδείας του ούτε με την τεχνολογική εξέλιξη. Εκεί. Πληγή που σε τρώει, την ξύνεις και θέλεις κι άλλο.

http://www.e-tetradio.gr/ar6651el_kwstopoylofagia.html

H κρίση ξεθωριάζει το... χαρτί των περιοδικών

2012-02-26T02:46:00.000-08:00

ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΛΟΥΚΕΤΟ» ΣΤΗΝ ΙΜΑΚΟ
Από το 1988 μέχρι το 2011 η διαφημιστική δαπάνη στα περιοδικά αυξήθηκε κατά 1.752%

Εντονο δημογραφικό πρόβλημα αρχίζει να εμφανίζει ο αλλοτινός «γενναίος νέος κόσμος» μιας επίλεκτης γενιάς περιοδικών που γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 με το «ΚΛΙΚ» και στη συνέχεια απογειώθηκε με την ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου, που είχε άδοξο τέλος την περασμένη Τρίτη με τη διαταγή κατάσχεσης και πλειστηριασμού διά στόματος δικαστικού επιμελητή.

Αν και αρκετοί όψιμοι «κυνηγοί» του ιλουστρασιόν χαρτιού έσπευσαν να μιλήσουν για το τέλος του lifestyle, κάνοντας λόγο ακόμη και για τον επιθανάτιο ρόγχο ολόκληρου του κλάδου των περιοδικών, η
αλήθεια είναι κάπου στη μέση:

Ο κλάδος διαθέτει «στρατό» τίτλων που δείχνουν να αντιστέκονται, ενώ η πτώση της κυκλοφορίας και της διαφημιστικής δαπάνης έλκει την εξήγησή της από πολύ περισσότερες αιτίες από τον κατήφορο ενός σπάταλου εκδότη?

α) Η επιτυχία ορισμένων τίτλων τη δεκαετία του '90, η εντυπωσιακή αύξηση της διαφημιστικής και δη της κρατικής δαπάνης ώθησε αρκετούς μεγάλους και μικρούς εκδότες στην εκτόξευση του αριθμού των περιοδικών σε 3.500 σε όλη τη χώρα. Από αυτά, τα πιο εμπορικά (περιπτέρου) ανέρχονται σε 100 περίπου και αναλύονται ως εξής: 8 εβδομαδιαία, 29 ειδικά, 28 μηνιαία ποικίλης ύλης, 28 ένθετα εφημερίδων και 6 τηλεοπτικά.
β) Οι νεαροί δυνητικοί αναγνώστες προτιμούν το Διαδίκτυο, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και μέχρι χθες φανατικοί πελάτες του lifestyle της κλειδαρότρυπας αποχωρούν κατά κράτος, δεδομένης της διαφορετικής ιεράρχησης των προβλημάτων και της εστίασης στο «κοινωνικό δράμα» παρά στη χρυσόσκονη του σταρ σύστεμ. Δεν λείπουν οι τίτλοι που αυξάνουν τη δύναμή τους τόσο κυκλοφοριακά όσο και σε επίπεδο αναγνωσιμότητας.

γ) Η διαφημιστική δαπάνη βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, εξαιτίας της μείωσης της κατανάλωσης κυρίως των ειδών πολυτελείας που συνήθως προβάλλονται στα περιοδικά του lifestyle. Σύμφωνα με έρευνα της Focus, οι καταναλωτές νοιάζονταν μέχρι πρότινος για το lifestyle, τώρα όμως το... life έμεινε μόνο του. Το 83% των καταναλωτών έχει περικόψει δαπάνες λόγω της οικονομικής κρίσης και μέσα στις περικοπές συγκαταλέγεται και η αγορά περιοδικών.
Οι περικοπές αφορούν σε διάφορους τομείς και δραστηριότητες της ζωής, με κυριότερους αυτούς της ψυχαγωγίας, της ένδυσης και της αναψυχής, ενώ σχεδόν το 50% δηλώνει πλέον ότι περιορίζει και τις αγορές στο σούπερ μάρκετ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η συνολική κυκλοφορία των περιοδικών παρουσίασε ανοδική τάση την περίοδο 2004-2007 (με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 2,75%), στη συνέχεια ακολούθησε φθίνουσα πορεία (μείωση 9,8% το 2009/08 και 15% το 2010/11).

Η εξωπραγματική άνοδος και η φυσιολογική πτώση

Με πτώση 22,26% έκλεισε το 2011 για τη διαφημιστική δαπάνη των περιοδικών, σύμφωνα με τη Media Services.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα διαφημιστικά έσοδα των περιοδικών lifestyle («Hello», «OK», «People», «Celebrity») άγγιξαν μόλις τα 3,5 εκατ. ευρώ, ποσό πολύ χαμηλότερο των περιστάσεων και των λειτουργικών αναγκών της μισθοδοσίας και του κόστους εκτύπωσης.

Παρά τα σημερινά προβλήματα, ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα στοιχεία που δείχνουν την πορεία της δαπάνης στα περιοδικά από το 1988.

Πιο συγκεκριμένα, τη χρονιά-ορόσημο για τη γέννηση του «lifestyle» τα περιοδικά απορρόφησαν 31.316.495 ευρώ έναντι 579.919.160 ευρώ το 2011. Η μεταβολή φτάνει το εξωπραγματικό 1.752%. Σημειώνεται ότι το 2011 η δαπάνη ήταν μειωμένη αισθητά, συνεπώς εάν η σύγκριση γινόταν με το 2008, το ποσοστό αύξησης θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, καθώς εκείνη τη χρονιά τα περιοδικά απέσπασαν 1.113.277.589 ευρώ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 1988 έως το 2008, η διαφημιστική δαπάνη στα περιοδικά αυξανόταν διαρκώς. Η μικρότερη ποσοστιαία αύξηση σημειώθηκε το 1993 (+4%) και η μεγαλύτερη το 1997 (+43%).
Αυτό δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσες επιχειρήσεις εκδίδουν αποκλειστικά περιοδικά.
Και αυτό γιατί η αύξηση της δαπάνης και των εσόδων των περιοδικών δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες στις εκδοτικές εταιρείες που προχώρησαν στην έκδοση και νέων τίτλων, μεγαλώνοντας τις επενδύσεις τους και αυξάνοντας το λειτουργικό τους κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικοτεχνικές υποδομές.

Και όμως, έχει ζήτηση!

Μπορεί η ΙΜΑΚΟ να αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση εκδοτικής εταιρείας με μεγάλο άνοιγμα (οφειλές για μισθούς, χρέη σε φωτογραφικά πρακτορεία, διαφημιστικά δώρα), που ξεπερνούσε τα 3-4 εκατ. ευρώ, ωστόσο ήδη δύο τίτλοι μεταβιβάστηκαν μέσα σε ένα εξάμηνο σε άλλες εκδοτικές επιχειρήσεις:

Πρόκειται για το «Esquire», τον τίτλο του οποίου εξαγόρασαν τον Ιούνιο του 2011 οι Αττικές Εκδόσεις του Θεοχάρη Φιλιππόπουλου

και το «ΟΚ» που πέρασε στον όμιλο ΑΝΤ1 και στη «Δάφνη» έπειτα από συμφωνία με την εκδότρια-ιδιοκτήτρια του τίτλου Northern & Shell Ltd.

Οι συζητήσεις περιλαμβάνουν και την πώληση του περιοδικού «Down Town», χωρίς προς το παρόν να υπάρχει πρόοδος στη συμφωνία.

Και αυτό γιατί η αναγνωσιμότητα των περιοδικών lifestyle αντέχει στην κρίση, με το «Hello» να διατηρεί το προβάδισμα με 321.000 αναγνώστες, το «ΟΚ» να συντηρεί 299.000 φίλους, το «Celebrity» 234.000, το «Glamour» 445.000 και το «Life and style» 331.000.

Πηγή: http://www.ethnos.gr/
http://mediametadata.blogspot.com

Όλη η ελληνική showbiz στο πλάϊ του Κωστόπουλου-Δείτε τα μηνύματα τους

2012-02-26T02:33:00.000-08:00

Elli Kokkinou ‏Πόσο ανήθικο και άνανδρο είναι να χαίρεσαι με την πτώση του άλλου! @JennyBalatsinou σου βγάζω το καπέλο!Αγαπάμε ΙΜΑΚΟ & τα παιδια που τόσα

Elli Kokkinou ‏ Χρόνια συννεργαζόμασταν!Πέτρο πάμε για άλλα!!

nikikartsona Η χολή είναι της μόδας

D_ougarezos Επειδή έχω βαρεθεί να ακούω ό,τι να ‘ναι από ΟΠΟΙΟΝ να ‘ναι, άνθρωποι σαν τον Πέτρο Κωστόπουλο με τέτοια πορεία, μόνο σεβασμό αξίζουν…

Sissy Christidou ‏ @JennyBalatsinou @PKoolGrΤην αγαπη μου σε σας κ ολη την οικογενεια της ΙΜΑΚΟ.»Μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα»Jenny.gr jenny.gr/2012/02/mazi-e…

Johnny Kalimeris ‏ @AfroditeG @AddThis δεν μπορω να φανταστω το Nitro χωρις Πετρο και τον Πετρο χωρις Nitro…

Tamta ‏ lipame tis psixes ton anthropon pou xeronde gia to kako tou alou!All my support! Η ώρα του απολογισμού… — pKool pkool.gr/2012

11h Jenny Balatsinou @JennyBalatsinou

Κάνετε την αλήθεια μου πιο δυνατή…Σας ευχαριστώ αληθινά όλους!

Helena Paparizou @paparizouhelena Με την ΙΜΑΚΟ συνεργαστήκαμε ολοι κ πολυ. Ειμαστε δίπλα σε αυτους που μας βοηθησαν και κυρίωσ οταν εκεινοι εχουν πρόβλημα-ΔΥΝΑΜΗ σε ολους

Helena Paparizou@paparizouhelena

Οταν μια γυναικα ξερει να στηριζει το σπίτι της, τον αντρα της και την οικογένεια της – σαγαπω πολύ @JennyBalatsinouhttp://www.jenny.gr/2012/02/mazi-eykola-dyskola/

mina birakou @MinaBirakou Παντως αν η Imako κατεστρεψε τους Ελληνες μαλλον την ειχαμε υποτιμησει οσοι δουλευαμε εκει χρονια. Επρεπε να φοραμε μπερτα super villain.

Lakis Gavalas @LakiLak

Symparastekomai stin imako kai tous ergazomenous… Kanenas den ftiaxnei etaireies gia na vrethei se afti ti thesi..kali tyxi se olous mas

Niki Lalioti @nikilaliotιΚάποιοι δεν έχουν πάρει καθόλου το μήνυμα της εποχής.Ντρέπομαι για το μίσος &τη χαιρεκακία που άλλωστε πάντα επιστρέφουν στους πομπούς τους.

Retweeted by Jenny Balatsinou

14h Afroditi Grammeli @AfroditeG

Αυτή η παρέα της Ιμακο δεν βγαίνει σε πλειστηριασμό

Retweeted by Jenny Balatsinou

nancy zabetoglou @nzabetoglou Η ιμακο δεν ειναι ούτε γραφεία ούτε καρέκλες. Η ιμακο ήταν η παρέα μας και η ψυχή που βάζαμε για να βγει το downtown. Και η παρέα ειναι εδώ

49m Despina Vandi @Desp1naVandi

Λυπάμαι πολυ για την IMAKO και τους εργαζόμενους της…@JennyBalatsinou love you too!

Retweeted by Jenny Balatsinou

Sofia Filippidou @sofiafilippidou «Λένε συνήθως ότι δεν έχει σημασία αν πέσεις, σημασία έχει να μπορείς να ξανασηκωθείς.» Π. Κωστόπουλος

Retweeted by Jenny Balatsinou

sakisrouvas @sakisrouvasI love Jenny……! jenny.gr/2012/02/mazi-e…

Retweeted by Jenny Balatsinou